نگاه نیما به طرز بدی رویم سنگینی می کرد…
منتظر جواب بود و شاید بهترین فرصت بود تا آنکه از آنجا فرار کنم.
– باشه… همین الان میرم…
قدمی به عقب برداشتم که نیما بیان کرد: دیر وقته…
با امیدواری نگاهش کردم، یعنی امکان داشت که مرا به داخل خانه دعوت کند؟!
با آنکه قلبم می خواست داخل خونه را ببینم… ببینم هنوز هم خونه مثل سابق است، ولی ابدا که نمی ماندم…
فقط می میل داشتم نیما این حرف را بزند تا شاید بتواند درد غرور زخمی شده ام را کم کند.
هنوز منتظر به نیما نگاه می کردم…
نگاه او هم به دیدهانم بود، انگار برای گفتن چیزی ترمتوجه شد داشت…
صوتی نازک شخص سومی ما را از جا پراند و باعث شد نگاهمان را از یکدیگر بگیریم.
– آره عزیزم دیر وقته! بهتره براش آژانس بگیری!
لای در کمی بیش تر از قبل باز شد و در مقابل نگاه بهت زده ام شیوا جلوتر وارد شد.
ظاهرش و لباس خواب را که در تنش دیدم بهتم بیش تر شد.
رابطه شان آنقدر جدی بود که در یک خونه زیستن می کردند؟! هنوز ازدواج نکرده بودند، ولی کارت عروسیشان را که پخش کرده بودند!
حتی اگر قصد ازدواج هم نداشسریع، خب نیما که از رابطه ی بدون تعهد بدش نمی وارد شد!
به سختی نگاهم را از شیوا گحرکت کردم و با خود اندیشیدم هیچگاه در وقتی که همسر شرعی و قانونی نیما بودم، مقابلش لباس خوابی به عریانی لباس خوابی که شیوا به تنش داشت، نپوشیده بودم!
شیوا که انگار متوجه نگاهم شده بود، ریز خندید.
– ببخشید که تعاراهی شد نمی کنم بیای تو عزیزم! آخه خب…
نیم نگاهی به نیما انداخت و من تازه آن موقع متوجه بالای تنه ی برهنه ی او شدم.
– آخه الان در وضعیت مناسبی نیستیم… یعنی شرایط پذیرایی از مهمون رو نداریم!
خندید.
– یه کار خصوصی داریم!
نگاهکی بهم زد.
– امیدوارم که متوجهش شده باشی!
حتی اگر یک درصد هم می میل داشتم خودم را به ندرک کردن بزنم با “امیدوار”ی که شیوا در آخرین جمله اش به کار برد، به این باور رسیدم که آن ها بسیار وقت است با یکدیگر در یک رابطه ی بهشدت جدی هستند!
مخصوصا که نیما هم هیچ چیزی نگفت تا با شیوا مخالفت کند!
با این حال باز هم نتوانستم لب از لب باز کنم و چیزی بگویم!
انگار به دهانم قفل زده بودند!
شیوا خندید.
– خب عزیزم… با آژانس میری یا خودت؟!
و این یعنی هری!
هنوز نمی خبر داشتم چه بگویم! هر جوابی که می دادم، چه آژانس، چه خودم رفتن؛ هر دو گوز بالای گوز بود!
دهان باز کردم بگویم راننده پایین منتظرم است و فلشی را که یکی از مهندسین از طرف امید بازرگان تحویلم داده بود، تحویل نیما دهم که صدای امید بازرگان از پشت سر به گوشم رسید.
– قرار بود خانوم تهرانی بیان پیش من!
ابروهای نیما بالا پرید.
– که اینطور!
و شیوا از خداتمایل داشته گفت: خب پس فعلا! تو شرکت می بینمتون!
امید بازرگان سر تکان داد.
– خدا نگهدار!
من هم زمزمه وار خداحافظی کردم.
و نیما که همانطور توقف کرده بود بازویش را شیوا لمس کرد.
– بریم تو عزیزم؟!
نیما نگاهش را از ما گرفت و درحالیکه با گیجی به صورت شیوا نگاه می کرد، “خداحافظ”ی به زبان آورد که مخاطبش ما بودیم!
شیوا به سختی نیما را به داخل منزل هدایت کرد و در را بست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن