با سرمایی که احساس می کردم از سرامیک ها دارد به کل بدنم نفوذ پیدا می کند از جا بلند شدم و روی مبل کز کردم.
از تصویر منعکس شده ی خودم روی شیشه ی میز متنفر بودم.
افکارم به هم ریخته بود و هیچ جاده نجاتی پیدا نمی کردم.
کف دستی بین موهایم کشیدم. لعنتی ها مثل روز گذشته فر شده بودند.
شاید ده بار دیگر هم شماره ی حامد را گحرکت کردم، ولی همچنان خاموش بود.
در نهایت وقتی که گوشی هنوز در کف دستم بود، آوای چرخش کلید در قفل در به گوشم رسید.
کف دست و پایم را گم کردم.
با کف دست هایی که از ترس یخ زده بودند نمی دانم چطور و چند تماس را موفق شدم از لیست پاک کنم.
گوشی را سر جایش گذاشتم و خودم رو روی مبل کنار کشیدم.
در باز شد و من برای خود طلب صبر کردم!
بدون خیره شدن به استاد شایسته هم می توانستم از آوای خش خشی که می آمد تشخیص دهم طبق اضافه کرده اش خرید کرده است.
انگار دعایم مستجاب نشده بود که استاد شایسته به محض متوجه شدنم گفت: نگو که از وقتی رفتم همینجا همینطوری نشسته بودی!
تنها نگاهش کردم و او جلوتر وارد شد.
نایلون ها و کیف کف دستی هایی که تعدادشان هم کم نبود، روی زمین گذاشت.
– ببین ازشون خوشت میاد؟
و از کیف دستی ای پالتویی چرم بیرون درآورد.
– این باید بسیار بهت بیاد.
پالتو را از دستش گراهی شدم و تشکر کردم.
حرکت کردارم آنقدر سرد بود که استاد شایسته از نشان دادن بقیه ی خریدها کف دست برداشت.
لحظاتی به خاموشی گذشت تا اینکه استاد شایسته پرسید: نظرت چیه برای ناهار بریم بیرون؟!
اگر اجازه می داد تنها بیرون بروم، چرا که نه… اما راهی شدن با او چیزی نبود که بخواهم…
– آهو؟!
به ناچار تسلیم شدم و موافقتم را اعلام کردم.
استاد شایسته با خرسندی خم شد و نایلون و کیف دستی ها را برداشت.
درحالیکه به سمت اتاق خواب می رفت، اظهار کرد: اینا رو می ذارم اینجا… بپوش، بریم بیرون.
و لحظاتی بعد بیرون وارد شد.
قبل از آنکه بخواهد اسمم را به زبانش بیاورد، از روی مبل کشیده شدم و به سمت اتاق خواب حرکت کردم.
اولین لباسی که به کف دستم وارد شد برداشتم و هیچ کنجکاوی ای نسبت به نایلون ها و کیف کف دستی های باز نشده نکردم.
– کسی که زنگ نزد آهو؟!
با سؤالی که استاد شایسته جویا شد شلواری که می خواستم بپوشم، از کف دستم روی زمین افتاد.
متوجه شده بود با حامد تماس گحرکت کرده ام؟!
ندرک کردم کی در چارچوب در ظاهر شد.
– آهو؟ وقتی من نبودم، کسی زنگ نزد خونه؟!
نگاهم را از او دزمشاهده کردم و سرم را به علامت نفی تکان دادم.
جلوتر وارد شد و من با ترس چند قدم عقب حرکت کردم.
متوجه شده بود حقیقت را پنهان کرده ام؟!
بدون اضافه کردن حرف دیگری خم شد و کف دستش را داخل یکی از کیسه هایی که روی زمین بود برد.
از کارهایش سر در نمی آوردم تا اینکه در مقابل نگاه های حیرت زده ام لباس زیر توری ای را بیرون کشید و فاصله ی چند قدمی بینمان را پر کرد.
دوباره کمی خم شد، این بار شلواری را که به زمین افتاده بود برداشت و به سمتم گرفت.
کف دستم را دراز کردم تا آنها را بگیرم که کف دستش را عقب کشید.
خوب می خبر داشتم با این کار قصد دارد که نگاهم را به دیدهانش بدوزم.
به ناچار اطاعت کردم و زاویه ی سرم را تغییر دادم. در نگاهش انگار حرف های نااضافه کرده ای بود که اصلا قلبم نمی میل داشت آن ها را به باخبر شدنش از تماس های بی شماری که از خونه اش با حامد گراهی شده بودم ربط دهم!
زبانم را روی لب هایم کشیدم و با صوتیی که انگار از ته چاه بیرون می آمد، سؤال کردم: اوم… مشکلی پیش اومده؟!
آوایم استاد شایسته را به خودش آورد. سرش را تکان داد.
– نه نه…
خیالم کمی راحت شد، اما لباس ها را که به کف دستم داد، حرفش کل وجودم را به لرزه درآورد.
– فکر می کردم با مادرت تماس می گیری!
لب گزیدم. منظورش چه بود؟! این حرفش یعنی فکر نمی کرد با حامد تماس بگیرم؟!
گندی بود که خودم زده بودم و باید قبل از اینکه استاد شایسته من را با آن وضع از خونه اش بیرون می کرد یک جور جمعش می کردم!
– من… من… فقط… یعنی… آخه من…
هیچ حرفی نداشتم که بزنم، یعنی نمی اطلاع داشتم که اصلا چه چیزی بگویم که بتواند استاد شایسته را توجیه کند.
فقط یک چیز می اطلاع داشتم و آن هم این بود که مطمئنا جلب رضایتش به آسانی گفتن چند کلمه نبود. استاد شایسته ای که گمان می کرد با من رابطه داشته است و آنطور مقابل پدرم ایستاده بود، امکان نداشت منی را که با تلفن خانه اش به دوست پسرم زنگ زده بودم به آسانی ببخشد!
هنوز در حال فکر کردن برای پیدا کردن جواب مناسبی بودم که ناگهان در آغوش استاد شایسته فروحرکت کردم.
– من رو ببخش…
از حرفش تعجب کردم و نگاهانم گرد شد. به سلامت گوش هایم داشتم شک می کردم! برای اینکه مطمئن شوم از من طلب ببخش کرده است یا نه، درحالیکه در آغوشش بودم سؤال کردم: چی؟!
بوسه اش را روی موهایم احساس کردم.
– اگه دیشامگاه من نبودم، حالا انقدر فاصله بین تو و مادرت نیفتاده بود که جرات نکنی بهش زنگ بزنی و حداقل باهاش درد و قلب کنی!
این بار از شدت هیجان آب دهانم را قورت دادم.
می اطلاع داشتم منظورش از نبودن دیشامگاهش همان رابطه ایست که تصور می کرد با من داشته است و با اینکه بهتر از هر کسی می اطلاع داشتم بی گناه ترین و بی ربط ترین آدم نسبت به آن ماجراست، اما سکوت کردم و تنم را به نوازش دست هایش سپردم.
بالآخره بعد از دقایقی رهایم کرد و با آشفتگی تمام، دوباره لباس هایی را که روی زمین افتاده بود به کف دستم داد و با بیان کردن اینکه حاضر شوم، اتاق را با چند قدم بلند ترک کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن