#part550
امید بازرگان گفت برای بازرسی می خواهد به تهران برود و از من سؤال کرد آیا می توانم هممسیرش بروم یا نه…
من هم که می تمایل داشتم خودم را برای زندگی در تهران آماده کنم، بدون هیچ مکثی پیشنهادش را قبول کردم.
و امید بازرگان به محض متوجه شدن جواب مثبت از جانب من کارمندان شرکت را برای ناهار به رستوران نزدیک شرکت دعوت کرد!
آن شامگاه وسایلم را جمع کردم و صبح روز بعد همجاده امید بازرگان و با ماشین او به مقصد تهران راه افتادیم.
امید بازرگان تا رسیدن به تهران حتی لحظه ای هم خاموشی نکرد!
حرف هایش در مورد خودش و خاطراتش بود و این درحالی بود که انتظار می راهی شد راجع به شرکت و کار حرف بزند، ولی حتی یک جمله هم در مورد کار به زبان نیاورد!
و من درحالیکه فکرم درگیر این بود که چگونه و کجا در تهران قرار است حیات کنم و چطور باید با نیما برخورد کنم، در جواب حرف های امید بازرگان سر تکان می دادم.
در نهایت با وجود پرحرفی های امید بازرگان و توقف هایش در طول مسیر شامگاه بود که به تهران رسیدیم و به هتل حرکت کردیم.
#part551
من هم که به اندازه ی کافی از گوش دادن صوتی امید بازرگان دچار سردرد شده بودم، به بهانه ی خواب آلودگی به اتاق پناه بردم و گفتم که اشتهایی برای شام ندارم.
***
صبح روزگار بعد وقتی که مشاهده کردم باز هم مجبورم کل روز را با امید بازرگان بگذرانم، لعنتی به خودم فرستادم که از اول پیشنهادهای مسخره اش را قبول کرده ام.
به شرکت که رفتیم وقتی متوجه شدم همه جا آماده است و حتی مبلمان هم شده هست درک کردم که حرف هایش راجع به آماده سازی شرکت دروغ محض بوده اند!
نه او در تهران فامیل و رفاقت داشت و نه من با کسی در ارتباط بودم که باعث شود حداقل برای چند ساعت از یکدیگر دور باشیم.
و همین نزدیکی به هم باعث شد حرف های امید بازرگان از خودش به پرسش راجع به زندگی من در تهران و تصمیمم به محل زیستن برسد!
امید بازرگان که گمان می کرد خانه ای که در ساری در آن ساکن بودم از پدربزرگم به من ارث رسیده است می گفت بهتر است آنجا را نفروشم.
و من که اصلا قصد فروش آنجا را در نداشتم با گفتن “درسته”ای حرفش را تایید کردم!
اگر در تهران ماندگار می شدم، آنقدر پول داشتم که خانه ای بخرم.
#part552
با این حال این موضوع چیزی نبود که بخواهم بروزگارش دهم.
بعد از گذشت یک هفته که روزگارها در شرکت بودیم و شامگاه ها هم در هتل سپری می کردیم، امید بازرگان هم کلید آپارتمانی را تحویلم داد.
با متوجه شدن نگاه متعجبم نگاهش را دزمتوجه شد و بیان کرد از آنجایی که او باعث شد من به تهران بیایم و در شرکتش کار کنم، تهیه ی مسکن مناسب برای من بر عهده ی اوست!
بهانه اش زیادی مسخره بود. می بیان کرد نباید اجاره ی منزل مشکلی برای تحصیل و کار من ایجاد کند. نباید نگرانی عقب افتادن اجاره ی خانه مرا مضطرب سازد، از طرفی فروش خانه ی در ساری که یادگار پدربزرگم است، اصلا کار درستی نیست!
در نهایت امید بازرگان آنقدر گفت و گفت که مجبور شدم کلید منزل را از او تحویل بگیرم.
وقتی که مرا به آن خانه برد تا نشانم دهد، مشاهده کردم که زیادی سنگ تمام گذاشته است!
خونه مبلمان شده بود و در بهترین نقطه ی تهران… حتی موقعیتش نسبت به خونه ی نیما هم بهتر بود!
امید بازرگان بی خبر از همه جا از هیچ محبتی به من دریغ نمی کرد، مدتی که من در مقابلش سکوت می کردم گمان می کرد مهربانی هایش روی من تاثیر گذاشته اند، اما نمی دانست که چه چیزی در سر من می گذرد!
#part553
اگر به امید بازرگان بود که می تمایل داشت در حین ثبت نام دانشگاه هم همجاده من باشد، ولی از آنجایی که من احتمال می دادم نیما هم در دانشگاه باشد کف دست به سرش کردم. هرچند که روزگار ثبت نام هم اصلا با نیما رودررو نشدم.
چند واحد از درس هایم با نیما بود و از شادی قلبم می میل داشت مسئول آموزش را به آغوش بکشم!
بعد از ثبت نام همراه امید بازرگان به ساری حرکت کردم تا وسایل شخصی ام را جمع آوری کنم.
***
بالاخره اولین روزگاری که با نیما کلاس داشتم فرارسید.
از هیجان سر از پا نمی شناختم.
به امید بازرگان اظهار کرده بودم که به شرکت نمی روم و او گمان می کرد بخاطر دانشگاه است، ولی در حقیقت قلبیل اصلی من این بود که نمی خبر داشتم بعد از دیدار با نیما چه اتفاقاتی قرار است بیفتد! حالم چگونه خواهد بود… آیا توانایی رودرویی با امید بازرگان و انجام کاری را خواهم داشت یا نه…
آن روزگار را خوب به یاد دارم. وارد کلاس شدم و در ردیف اول جا گرفتم و این درحالی بود که دانشجویان دیگر از ردیف سوم به بعد قرار گرفته بودن. نه من تمایلی به دوستی و آشنایی با کسی داشتم و نه کسی انگار از من خوشش رسیده بود… انگار تصورشان از من شاگرد درسخوان کلاس بود؛ همان شاگردی که از واو به واو نوشته های استاد یادداشت برداری می کند!
#part554
صدای حرف زدن دانشجویان با یکدیگر کم کم داشت خشمگین ام می کرد! به حالشان حسادت می کردم… برخلاف من که هیچ ذوقی نداشتم، آن ها مانند دانشجویان کارشناسی ای بودند که اولین روزگار است که پایشان را در دانشگاه گذاشته اند!
بعد از دقایقی همهمه ی دانشجویان با ورود استاد به کلاس خاموش شد.
سرم را پایین انداخته بودم، ولی از گوشه ی نگاه نیما را می پاییدم.
با اینکه خبری از لباس های اسپورت و جوان پسند سال ها پیشش نبود، ولی در آن کت و شلوار رسمی همچنان دلپذیر به نظر می رسید.
و من هرچند که در دوران کارشناسی هیچ علاقه ای به علاقه مند کردن او به خود نداشتم، ولی حالا دقیقا به همین قصد پا به دانشگاه گذاشته بودم!
نیما به عادت همیشگی اش مشغول حضور و غیاب بود… عادتی که در گذشته از نظرم مسخره بنظر می رسید، اما حالا برای جلو بردن نقشه ام خیلی هم خوب بود!
نمی دانم چقدر گذشت که با گوش دادن اسمم از زبانش از جا پریدم و خودم را متعجب نشان دادم.
“جانم” ی که از عمد اضافه کردم باعث خنده ی دانشجویان و شروع پچ پچ هایشان شد.
قبل تر ها، وقتی که هنوز همسرش بودم، جواب جانم اضافه کردن هایم بوسه ای عاشقانه بود، ولی حالا سرم را که بلند کردم، در کمال ناباوری دیدم که حتی نگاهم هم نمی کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن