#در ترمینال بلیطی که گیرم آمد به مقصد ساری بود.
با آنکه هیچ آشنایی در ساری نداشتم، ولی هزینه ی لازم را پرداخت کردم و سوار اتوبوس شدم.
فقط می میل داشتم هر طور که شده از تهران دور شوم!
شاگرد راننده از اینکه هیچ چمدان یا ساکی هممسیرم نداشتم تعجب کرد.
مدتی که درک کردم صنقلبی کناری ام متعلق به یک خانوم با کودک یک ساله اش است، آه از نهادم کشیده شد…
مخصوصا که آن ها طرف پنجره بودند و می توانسسریع بیرون را خوب تماشا کنند، اما من نه!
بعد از از کف دست دادن آوا طاقت متوجه شدن هیچ کودکی را نداشتم!
صوتی گریه و حتی صدای خنده شان هم برایم ناخوشایند بود.
مسئله ی دیگری که در آن شرایط سخت باعث آزارم شد، افرادی بودند که برای بدرقه ی مسافرانش به ترمینال آمده بودند و برای مسافران و متقابلا مسافران برای آن ها دست تکان می دادند.
انصاف نبود که در آن اتوبوس تنها من تنها باشم!
برای آنکه بیشتر از آن تنهایی ام را به نگاه نبینم، پلک هایم را بستم.
با این حال با وجود کیفم که تمام دارایی ام در آن بود خواب به نگاهانم نیامد و برای آنکه صداهای دیگران را نشنوم، باز هم مشغول در ذهنش گذراندن به زیستن و آینده ی نامعلوم خود شدم!
#part518
***
با وجود توقف زیاد و چندباره ی اتوبوس، عصر بود که به مقصد رسیدم.
به سرعت به سمت تاکسی های زرد رنگی که توقف کرده بودند حرکت کردم تا مردم را نبینم که بخاطر مسافرانشان به ترمینال آمده بودند.
از یکی از راننده ها که پیرمرد بود درتمایل داشت کردم مرا به مسافرخانه ای ببرد و او هم مانند شاگرد راننده ی اتوبوس از آنکه وسایلی نداشتم تعجب کرد.
من که تا آن روزگار از عمرم پایم را در ساری نگذاشته بودم، اما پیرمرد می بیان کرد که مهمان خونه ای در مرکز شهر قرار دارد و از همه نظر خوب است.
در مهمان خونه هم از آنکه چمدانی همجادهم نداشتم تعجب کردند و من به ناچار مجبور شدم بگویم سفرم کاری است.
تا شامگاه در اتاق و روی تخت ماندم، بدون آنکه بتوانم برای لحظه ای پلک روی هم بگذارم. در نهایت از شدت گرسنگی مهمانخونه را ترک کردم.
آن روزگارها آنقدر فشار عصبی رویم بود که چیزی در خاطرم نمی ماند، از این رو اسم مهمان خانه را در روی کاغذی یادداشت کردم تا مبادا موقع برگشتن به مهمانخونه با وجود حافظه ی ضعیفم مشکلی برایم ایجاد نشود.
بی هدف خیابان را جلوتر راهی شدم و با متوجه شدن رستورانی در آن سر خیابان وجود داشت با وجود تاریکی هوا به سرعت به آن سمت راهی شدم.
#part519
در تهران که شهرم بود و می شناختمش جرات نمی کردم تا دیر وقت بیرون بمانم، شهر غریب که دیگر جای خود داشت!
***
هشت روزگار دیگر به همین منوال گذشت…
شب ها را در مهمان خونه می خوابیدم و روزها در بیرون می گشتم…
هرچند که این کارم از روی تفریح نبود و بیشتر برای گذراندن وقت بود.
آن روزگار را خوب به یاد دارم…
در گوشه ی دنج رستوران قرار گرفته بودم که اتفاقی تاریخ را از زبان زن و شوهری که سر میز کناری جای گرفته بودند و از قضا سالگرد ازدواجشان بود، شنیدم.
زمان را گم کرده بودم، اما نه آنقدر که تاریخ تولد نیما را به یاد نیاورم!
ضربان دلم بالا حرکت کرد…
حتی دلیلش برای خودم هم مشخص نبود…
فقط توانستم هزینه ی غذا را حساب کنم و از رستوران خارج شوم…
با مشاهده کردن تلفن عمومی دلم یک جوری شد. انگار که کسی به من گفته باشد حتما باید با نیما تماس بگیرم!
در نهایت ترمتوجه شد را کنار گذاشتم و به خانه ی نیما، خونه ای که آخرین بار مرا بیرون کرد زنگ زدم.
#part520
فقط می خواستم صوتی نیما را بشنوم…
حتی تصمیم نگحرکت کرده بودم که حرف بزنم یا قطع کنم…
درست زمانی که از جواب دادن نیما ناامید شده بودم و می تمایل داشتم تماس را قطع کنم، نیما تلفن را برداشت…
البته این تصور من در لحظه ی اول بود، چراکه با گذشت چند ثانیه و شنیدن “الو الو” اضافه کردن دختری هممسیر با صوتی بلند آهنگ متوجه شدم نیما برای خودش تولد گراهی شده است!
احساس کردم یخ زده ام! پلکم هم به حالت عصبی می پرید.
فقط توانستم انگشت شست کف دست چپم را روی دکمه فشار دهم و تماس را قطع کنم.
کف دست راستم هم که دچار لرزش شده بود، نتوانست گوشی را سر جایش بگذارد؛ در نتیجه سیم گوش آویزان ماند.
می خبر داشتم اگر یک دقیقه ی دیگر بیرون بمانم، حتما کار کف دست خودم می دهم. ممکن بود وسط خیابان جلوی ماشینی بپرم و با راحت کردن خودم راننده ای را بدبخت کنم.
نیما برای خودش تولد گراهی شده بود و من داشتم نقشه ی قتل خودم را می کشیدم!
به سختی تاکسی گحرکت کردم و خودم را به مهمانخانه رساندم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن