#part521
آن شامگاه را با چند قرص آرام بخش به هر سختی ای که بود به صبح رساندم…
با وجود آن آرام بخش های قوی تمام شامگاه را با کابوسی که تهش به نیما و تولدش ختم میشد از خواب پریده بودم و همین نشان می داد چقدر از آنکه متوجه شده ام نیما بیخیال من دارد به حیات اش ادامه می دهد و تفریحات و سرگرمی هایش را هم دارد، آشفته شده ام!
صبح هم که انگیزه ای برای قلب کندن از تخت خواب نداشتم، قرص دیگری خوردم، با این تفاوت که قرص مسکن بود و توانست مرا به خواب بدون کابوس نیما دعوت کند.
عصر بود که از خواب بیدار شدم.
مثل روزهای گذشته لباس پوشیدم و بیرون حرکت کردم، با این تفاوت که یک چیز در من فرق کرده بود و آن این بود که می تمایل داشتم زندگی ام را از نو بسازم، نه آنکه تمام تلاشم را برای بدتر شدنش به کار ببرم!
نیما باید برایم می مرد، همانطور که من برایش مرده بودم!
خانواده ام باید برایم تمام می شدند، همانطور که من برایشان تمام شده بودم!
کینه ی مهری جان را باید از دلم بیرون می کردم و جایش را به بی تفاوتی می دادم!
باید باور می کردم روزگارگار به وقتش حق مرا از مهری جان می گیرد!
***
“دو سال بعد”
با خستگی وارد خونه شدم و جعبه ی پیتزا را روی میز رها کردم.
بدون آنکه لباس هایم را عوض کنم یا حتی آبی به سر و صورتم بزنم، روی مبل نشستم.
از صبح سر پا بودم و فکر به آنکه روزگار بعد ساعت هشت باید در شرکت باشم، برایم سخت بود.
نگاهم به جعبه ی پیتزا که افتاد از جا کشیده شدم تا آبی به کف دست و صورتم بزنم.
اگر سرد می شد، حوصله ی گرم کردنش را نداشتم و مطمئنا با شکم خالی به تخت خواب می رفتم.
هر کدام از لباس هایم را گوشه ای پرتاب کردم و با برداشتن نوشابه از یخچال پشت میز قرار گرفتم.
اامان برش پیتزا را که خوردم به این در ذهنش گذراندم که در طول دو سال گذشته به تعداد انگشت شماری آشپزی کرده ام و غذای خانگی خورده ام.
هرچند که آن تعداد انگشت شمار هم غذای خاصی نبودند…
نیمرو بودند یا املت.
با آنکه دکتر نوشابه را برایم ممنوع کرده بود، اما بدون آن غذا از گلویم پایین نمی حرکت کرد و همیشه در یخچال موجود بود.
حتی در کابینت های آشپزخانه هم از هر طعمش حداقل یک بطری داشتم.
part523
پیتزایم را که تمام کردم، بدون آنکه زحمت جمع کردن میز را به خودم دهم به حمام پناه بردم.
زیر دوش آب گرم به حیات تکراری ام در ذهنش گذراندم…
زندگی ای که بدون هیچ اتفاق خاصی تنها سپری میشد و شاید روزگار به روز پیرتر می شدم!
تنها خوش شانسی ام این بود که به لطف مهریه ام پول کافی برای تهیه ی خونه داشتم.
با آنکه به خودم قول داده بودم به آن پول کف دست نزنم، ولی وقتی عاقلانه فکر کردم به این نتیجه رسیدم که نمی توانم تا ابد در مسافرمنزل بمانم.
از طرف دیگر حتی اگر می تمایل داشتم خانه ای را اجاره کنم، باز هم مجبور بودم از پاما که نیما یا مهری جان داده بود استفاده کنم.
من هم با یک حساب سرانگشتی به این نتیجه رسیدم که با وجود افزایش قیمت هر روزه ی ملک بهتر است خونه ای بخرم.
با این حال با خود عهد بسته بودم که حتما این پول را جمع کنم و همجاده چک مهری جان یک روزگار به نیما برگردانم.
و حالا من کل ساعات روزگار را کار می کردم تا این پول را جمع کنم.
و چقدر هدفم مسخره بود!
یکی برای خوشحالی خانواده اش سخت تلاش می کرد و من برای برگرداندن مهریه ام به همسر سابقم!
#part524
از حمام خارج شدم و با همان حوله روی تخت دراز کشیدم.
خسته بودم، اما خوابم نمی برد.
حتی توانایی این را نداشتم که از جا بلند شوم و قرصی پیدا کنم تا شاید با خوردنش خوابم ببرد.
حتی کسی را نداشتم که با او حرف بزنم…
گوشی ام روی میز بود، ولی چقدر با بازی های تکراری اش خودم را سرگرم می کردم؟!
چقدر باید در صفحات مجازی می چرخیدم و با متوجه شدن حیات دیگران حسرت می خوردم؟!
تمام این ها تنهایی ام را بهم دهن کجی می کردند.
تنهایی ای که کار دیگر قادر نبود پرش کند.
با این حال حاضر نبودم این تنهایی را با هر کسی پر کنم…
تجربه های تلخ زندگی ام مرا سخت ترسانده بود!
در شرکتی مشغول به کار شده بودم و وقتی که او شخص معتمدی را خواسته بود که ضامن من شود به ناچار از زیستن ام بهش گفته بودم…
البته نه با جزئیات اسفناکش…
تنها اظهار کرده بودم طلاق گرفته ام و خانواده ام بخاطر این موضوع مرا طرد کرده اند!
مهندس امید بازرگان، رئیس شرکت هم قبول کرد بدون وجود ضامن مرا استخدام کند و من دیگر حاضر نشده بودم از حیات ام به کسی بگویم.
#part525
حوصله ی قلبسوزی هیچکس را نداشتم…
همین که نگاه های امید بازرگان را روی خودم تحمل می کردم کافی بود!
نگاه هایی که امیدوار بودم پشتش تنها قلبسوزی باشد و تمام!
دلم هیچ حاشیه ای را نمی میل داشت…
هرچند که هربار امید بازرگان توجهی از خود به من نشان می داد پچ پچ تمام کارمندان به گوشم می رسید…
و من نمی اطلاع داشتم به چه زبانی به او بگویم کاری به کار من نداشته باشد!
به این بهانه که بهتر است مدرک تحصیلی ام بالاتر باشد مرا وادار کرده بود در کنکور ارشد ثبت نام کنم و من با آنکه علاقه ای به درس نداشتم، ولی او آنقدر اصرار کرده بود که به ناچار تسلیمش شده بودم.
آن شامگاه را به هر سختی ای که بود به صبح رساندم.
آن شامگاه تمام تلاشم را کردم تا به نیما و گذشته ها فکر نکنم، اما نمی اطلاع داشتم که بسیار زود سرنوشت ما را مقابل هم قرار می دهد.
صبح روز بعد با سردرد شمشاهده کردی راهی شرکت شدم.
هنوز چند دقیقه از رسیدنم به شرکت نمی گذشت که منشی اضافه کرد به اتاق رئیس روم.
پچ پچ ها شروع شد و من با حرص کیفم را برداشتم تا اگر بتوانم مرخصی بگیرم.
با وجود سردردی که داشتم در مقابل پچ پچ دیگران حتما حرفی می زدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن