به صورت امید خیره شدم…
اظهار کرده بود اگر نیما اینجا به عنوان جانشینش است به صلاح زیستن ما بوده است…
ولی من هیچ ارتباطی پیدا نمی کردم!
مخصوصا با حرف هایی که نیما زده بود…
نه آنکه اعتمادم به حرف ها و خود نیما بیشتر از امید باشد…
درواقع من اعتمادی به نیما نداشتم…
ولی موضوعی که در این میان مطرح بود، این بود که اگر نیما دروغ می گفت مطمئنا امید در مقابلش خاموشی نمی کرد!
آوای نیما باعث شد نگاهم را از امید بگیرم.
– امید اون روزگار زودتر از من به خودش اومد و بهشدت خوب یادمه که پرسید چرا کف دست از سر زندگیش برنمیدارم!
باز هم پوزخند گوشه ی لب نیما قرار گرفت.
– همین سؤال باعث شد تا از فرصت استفاده کنم و امید رو از طریق تو تهمشاهده کرد کنم! اون لحظه ها من حتی یک درصد هم به این فکر نمی کردم که امکان داره امید بخواد کمکم کنه! فکر می کردم باهام جروبحث می کنه و نهایتش زنگ می زنه به پلیس…
نفس عمیقی کشید.
– هرچند که من به این هم راضی بودم! آدمی که روزگارها بیرون خونه و تو کوچه ها سر کرده باشه، به اینکه یه جای خواب، حتی تو بازداشتگاه داشته باشه راضیه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن