نگاه مات شده اش را روی خودم احساس می کردم…
حق می دادم که از حرفم خوشش نیامده باشد…
اعتراف سختی بود، ولی نیما زیاد هم به فکر خودش نبود…
اگر آن شامگاه او هم تنهایم می گذاشت، می توانستم بگویم فقط به فکر خودش است.
– آهو… تو… قلبیل تو برای سقط فقط اینه که میگی زوده؟!
تکانی خوردم.
و نیما باز هم چیزی را که در سر من می گذشت، به زبان آورد.
– چون اون شامگاه… یعنی شب پارتی… عقد نبودیم، این تصمیم رو گحرکت کردی؟!
جوابی ندادم که نیما نفسش را آه مانند بیرون فرستاد.
اگر بچه حاصل هم آغوشی ام با نیما بود، بدون شک حتی فکر سقط به سرم نمیزد، چه برسد به آنکه به زبانش بیاورم، ولی با وجود حامد لعنتی، حتی این فکر به سرم میزد که هر طور شده خودم را نابود کنم تا بچه ی در شکمم هم همراهش نابود شود!
ولی حیف که نمی توانستم هیچ کدام این ها را به زبان بیاورم.
نگاهی به نیمای منتظر جواب انداختم.
– حتما قلبیل قانع کننده برای سقط دارم که بهت بیان کردم…
دیده های نیما ریز شد.
– چه قلبیلی؟!
نگاهم را باز هم به بشقاب دوختم.
– الآن نمی تونم بگم…
– پس من هم نمی تونم با سقط موافقت کنم!
ادامه دادن بحث را بیش تر از آن صلاح نمتوجه شدم.
در مقابل نیما تسلیم شدم.
– باشه… سقطش نمی کنم…
نیما لبخند زد، ولی لبخندش با حرف بعدی ام از لب هایش پاک شد.
– ولی تو یه روزی دلیل تمایل داشته ی امروزگارم رو می فهمی که دیگه بسیار دیر شده!
و از جا بلند شدم تا نیما سؤالی نپرسد.
***
چند روزگار از حرفی که به نیما زده بودم می گذشت.
بعد از آن شب نه نیما چیزی به رویم آورد و نه من دیگر حرف سقط را پیش کشیدم.
حرف های آن شبم تنها یک مزیت داشت.
آزادی ام در خانه ی کمی بیشتر شده بود!
دیگر مثل سابق مانند زندانی ها نبودم و برای خوردن یک لیوان آب نیاز به کسب اجازه از نیما نداشتم.
نیما تا حد امکان برایم وقت می گذاشت و مرا بیرون می برد.
حتی مهری جان هم بیان کرده بود هر موقع که حوصله ام سر راهی شد با او تماس بگیرم تا دنبالم بیاید و بیرون برویم.
با این حال دلم همجادهی مادر خودم را می میل داشت که می اطلاع داشتم غیر ممکن است.
با وجود آنکه دیگر تنهایی بیرون می حرکت کردم، ولی هیچ گاه جرات نکرده بودم که به خونه ی پدری ام هم سر بزنم.
قلبیلش هم هم ترس از برخورد پدرم بود و بدتر از آن پشت در خانه شان ماندن!
دکترم گفته بود پیاده روی برایم خوب است و من هم با همین بهانه هر روز تا پارکی که نزدیک خونه مان بود، می حرکت کردم.
نیما هم که آن روزگارها سخت درگیر پروژه ی جمتوجه شدشان بود، تنها می اضافه کرد مواظب خودم باشم و حتی نمی جویا شد کی می روم و کی بر می گردم.
در یکی از روزگارهایی که بر روی نیمکتی در پارک جای گرفته و مشغول تماشای تاب بازی سرخوشمانه ی بچه ها بودم، زنی که آدامس داخل دهانش را به شکل افتضاحی می جوید رسید و کنارم قرار گرفت.
قبلاها نسبت به سر و صدای ناشی از آدامس جویدن بی اعتنا بودم، ولی بعد از شامگاه پارتی اعصابم سخت ضعیف شده بود.
آوای آدامس جویدن آن زن هم آنقدر روی اعصابم بود که از نیمکت بلند شدم.
از آنجایی که با وجود وضعیتم زیاد نمی توانستم سر پا بمانم، با نگاه دنبال نیمکت خالی می گشتم و در قلب آن زن را لعنت می کردم که آوایش باعث شد نگاهش کنم.
– گشتم نبود، نگرد نیست.
– چی؟!
ریز خندید.
– نیمکت خالی.
با حرص دندان هایم را روی هم فشردم.
– به هر حال دلیلی بر این نمیشد که بیاین و اینجا بشینید!
زن با چشم های گردشده نگاهم کرد.
ولی طاما نکشید که خنده اش بلند شد.
– عزیزم! تو چقدر با نمکی!
با غیظ صورتم را برگرداندم.
قدمی برداشتم که از آنجا فاصله بگیرم که باز هم صدای آن زن بلند شد.
– بشین بابا! جا برای دوتامون هست! نیمکت رو که کسی نخریده!
از آنجایی که جای دیگری برای قرار گرفتن در پارک نبود و اگر از آنجا می راهی شدم، باید به خانه بر می گشتم و تا رسیدن نیما خودم را با تماشای در و دیوارها سرگرم می کردم، کوتاه آمدم.
هرچند که حرف آن زن زیاد هم بیجاده نبود…
سند نیمکت که به نام کسی زده نشده بود…
روی نیمکت با فاصله از آن زن جای گرفتم.
زن خندید و آدامس داخل دهانش را به طرز فجیعی ترکاند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن