صورت نیما با متوجه شدن حرفم مچاله شد.
– وای وای آهو! بس کن سر جدت!
خودش را روی مبل انداخت.
– عین این زن های قدیمی حرف می زنی! حامله حامله! ولمون کن تو رو خدا!
تنها با حرص نگاهش کردم.
درحالیکه سعی داشت لحنش ملایم باشد گفت: ببین آهو… نه تو اسم و قیافه ت شامگاهیه قدیمی هاست، نه سن و سالت به اون اندازه ست!
– حاملگی چه ربطی به…
نیما با نچ گفتن و برگرداندن صورتش مانع از این شد که حرفم را ادامه دهم.
– انقدر حامله حامله نکن آهو! هنوز یه روزگار از ازدواجمون نگذشته!
باز هم مرا گیج کرده بود.
– یعنی میگی که… خب من نمی فهمم… من که حامله م!
نیما نفسش را سخت بیرون فرستاد.
– هستی… اما انقدر تکرارش نکن!
نیشخند زدم.
– تکرارش کنم یا نکنم، مگه فرقی هم داره تو وضعیت من؟!
نیما چند ثانیه خیره نگاهم کرد.
در آخر باز هم نفسش را سخت بیرون فرستاد.
– نه!
من هم با ترمشاهده کرد نگاهش کردم.
در آخر هم فکری را که در سرم می چرخید به زبان آوردم.
– خب… اگه سقطش کنم…
نیما با کشیده شدن ناگهانی اش از روی صندلی باز هم باعث شد حرفم را قطع کنم.
جلوتر وارد شد و در یک قدمی ام از حرکت ایستاد.
کف دستانش را دور شانه هایم حلقه کرد.
– مطمئن باش اگه می دونستم آسیبی بهت نمی رسونه، می اضافه کردم سقطش کن!
نمی دانم چرا به خودم لرزیدم!
تنها با نگاه های ترسیده به نیما خیره شدم.
نیما فکر می کرد جنین در شکمم بچه ی خودش است و انقدر بی رحمانه درباره اش حرف میزد؟!
وای به روزی که حقیقت را می فهمید!
من هیچ… ولی در آن صورت با این بچه چه راهی شداری از خودش نشان می داد؟!
***
یک ماه بعد…
یک ماه از ازدواج خجسته و ماه عسلمان می گذشت.
یک ماهی که در طول آن من فقط خوابیده بودم و نیما فقط به شرکت راهی شده بود.
زمان هایی هم که در خانه بود به بهانه هایی که یک زن باردار می توانست بگیرد، از او دوری می کردم و او را تا مرز دیوانگی می بردم!
هرچقدر که نیما از جاهای دیگر برایم سنگ تمام می گذاشت، کوچک ترین توجهی به بچه نداشت و این سخت باعث نگرانی من بود.
هرچند که خودم علاقه ای به بچه ای که از حامد بود نداشتم، ولی خب چیزی هم به روی خودم نمی آوردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن