واحرکت کرده نگاهش کردم.
می خواست روی صورتم اسید بپاشد؟!
به خودم که نمی توانستم دروغ بگویم…
ترسیدم.
بعید نبود که حامد حالا بخواهد اسید روی صورتم بپاشد.
مرا به بیرون شهر بکشاند و جانم را بخواهد بگیرد!
از فکرهایی که به سرم هجوم می آورد، ترسیده قدمی به عقب برداشتم
و دستی به صورتم کشیدم.
حامد با وقاحت لبخند زد!
– نترس…
کف دستان خالی اش را نشانم داد.
– الان که چیزی دستم نیست!
نمی دانستم با چه زبانی از او بخواهم بگوید امید کجاست، پس خاموشی
کردم تا خودش شروع به حرف زدن کند.
– نیما بدتر از من از دستت شاکی بود! نمی دونم خودش چه نقشه ای تو
سرش داشت… یعنی هیچوقت نبیان کرد، اما هر چی که بود، اون هم اطراف
شرکت و خونه ت می پلکید! نیما وقتی حرف های من رو متوجه شد، بیان کرد
بهتره کف دست رو نقطه ضعفت بذاریم! قرار شد امید رو بدزدیم، اما خب…
شیوا، دخترخاله ی نیما بدجور موی دماغ شده بود!
لبخند زد.
خنده ای که به شدت چندش آور بود.
– هرچند که نیما از شیوا چندان خوشش نمیومد، ولی خب من بدم نمیومد یه فیضی ازش ببرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن