میان آن شور و حالی که حضور امیرحسین در دلش به مسیر انداختهبود، همانطور که حواسش هم به محبت و توجه او بود و هم به یزدان، از نگاه افشین هم به خوبی بیقراری و دلدادگی را میفهمید.
از سویی متوجه حانیه هم بود. میمتوجه شد که سعی دارد از سُر خوردن نگاهش سمت افشین خودداری کند. میفهمید که در پاسخ به لبخندهای نه چندان محسوس افشین گاهی تبسم میزند و گاهی اخم میکند و با خودش اندیشید در اامان فرصت با حانیه صحبت کند.
میز ناهار را جمع میکردند که امیرحسین عمداً با آوای قد بلند بیان کرد:
– من میرم بخوابم، حانی یزدانو نگه میداری؟
خاموشی لحظهای میان همهشان حاکم شد. یزدان در آغوش آناشید بود. آناشید هول شده و خجالتزده، در حالیکه حس میکرد پوست تنش آتش گحرکت کرده، جواب داد:
– چیزه، نه یزدان بغل خودم هست، خوابش نمیآد که!
امیرحسین تکیه زده به صندلیِ میزغذاخوری سرش را تکان داد و اظهار کرد:
– آره چون دارم میبینم بغلته میگم بره پیش حانی. من میرم استراحت کنم، توام بیا پیشم.
چنان گوشت و پوست لبش را از داخل میجوید که به سوزش افتادهبود.
از طرفی پیش دیدههای افشین و امیرحافظ نمیتوانست پابهپای او به اتاق برود. با اشارهی دیده و ابرو از امیرحسین که شیطنت از نگاهش میبارید میل داشت بس کند اما امیرحسین کف دست بردار نبود که ادامه داد:
– آنا جان بیا دیگه چرا همونطوری وایسادی؟ بیا اصلاً باید این باند سرم عوض شه. بیا یه نگاه بهش بنداز.
افشین بشقابهای کف دسته شده را روی کانتر گذاشت و اضافه کرد:
– حسین میخوای من بیام؟ هوم؟
حانیه و محدثه با آوا زیر خنده زدند. امیرحسین رو به افشین ابرو بالا انداخت.
– نه قربونت، آنا میآد، مگه نه عزیزم؟
آناشید بزاقش را بلعید، تبسمی تصنعی زد و همانطور بچه بغل سمتش راهی شد که امیرحسین بیان کرد:
– یزدانِ بابا، برو پیش عمه.
یزدان هم با لجبازی کف دستهایش را محکم دور گردن آناشید حلقه کرد.
در آن یکی دو دقیقه کش مکش، نگاههای امیرحافظ به تلویزیون بود ولی گوشهایش با آنها بود و فکر میکرد.
فکر به اینکه اینطور ادامه دادن درست نیست و او باید طبق قولش کاری میکرد. نگاهش سمت یزدان که با لجاجت جیغ میکشید چرخید.
حانیه سعی داشت با شکلاتی گولش بزند و بخواهد که از آغوش آناشید جدا شود.
معذب بودن آناشید کاملاً قابل لمس بود، کلافگی امیرحسین هم همینطور.
ایستاد و همانطور که به آنها رسید، کف دستش را سر شانهی امیرحسین گذاشت و آهسته کنار گوشش بیان کرد:
– یه چند دیقه میآی حرف بزنیم؟
و اشاره به پلهها کرد.
نگاه امیرحسین به آناشید قبل از اینکه دنبال برادرش از پلهها بالا برود، همجاده با پوفی کلافه بود.
آن دو که از پلهها بالا راهی شدند، آناشید هم عصبی خودش را با یزدان که سفت چسبیده بودش روی نزدیکترین مبل انداخت. حانیه هم کنارش قرار گرفت، تلاشش برای مخفی کردن تبسمش بیفایده بود.
آناشید کف دست روی عرق جای گرفته بر پیشانیاش کشید، نفسش را محکم به بیرون پرتاب کرد و با آرنج به بازوی او زد.
– زهرمار، چرا میخندی؟
حانیه لب گزید و راحتتر خندهاش را رها کرد.
– بمیرم برا داداشم، قلبش تنگ شده، این یه وجب بچه نذاشت دو دیقه بره با زنش خلوت کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن