چشم باز کرد، نور کم جان آفتاب متعجبش کرد. فوراً توقف کرد و از نمازخانه خارج شد. بیشتر از چیزی که انتظارش را داشت خوابیده بود.
سریع خودش را به بخش مراقبتهای ویژه رساند. پرستار متوجه نگاه سراسیمهاش شد که گفت:
– چرا هول شمتوجه شد آقای کهبد؟
کف دستی به موهای به هم ریختهاش کشید و پرسید:
– بردارم؟
– حالش خوبه، خوابه. آروم باشید.
نفسی راحت کشید و خودش را به در نزدیک کرد.
نیم ساعتی بود که امیرحافظ آنجا توقف کردهبود و همچنان منتظر باز شدن دیدههای برادرش بود.
با حس درد شمتوجه شدی در سرش، با رخوت و سستی، سعی داشت دیده باز کند. تار میمشاهده کرد. صوتی کف دستگاههای بالای سرش کمی هوشیارش کرد. پردهی سفید، کنار تختش جمع شده و نور خورشید را به اتاق راه دادهبود.
دهانش خشک بود، دیدههایش بیاختیار از خودش باز هم روی هم افتاد و سعی کرد دوباره بازشان کند. درد سرش باعث شد «آخ» آرام و خفهای بگوید. آخرین چیزی که به یاد میآورد وقتی بود که در اتاق عمل ماسکی را روی دهانش گذاشتهبودند و او قبل از بسته شدن دیدههای نام آناشید و یزدان را زمزمه کردهبود.
به یاد آورد که در آن لحظه میهراسید آخرین باری باشد که در این دنیا حضور داشته باشد و حالا دردِ سرش و روشنایی نور آفتاب تبسمی روی لبش آورد. زندهبود! سعی کرد دستش را تکان بدهد، حس میکرد تنش سنگین شده. میخواست سرش را بچرخاند ولی دردش اجازه نداد. سنگینی نگاه کسی را روی خودش حس میکرد و تلاش کرد دستش را بیشتر بالا ببرد.
آوای امیرحافظ را دور گوش داد.
– خانوم پرستار؟ خانوم؟ به هوش اومده! برادرم به هوش اومده.
در منزل، بعد از خوردن شام و بعد از اینکه تماس کوتاهی با امیرحافظ گرفتهبودند و خیالشان آسوده شدهبود، بدون اینکه به اتاقهای خودشان بروند هرکدام گوشهای از هال به خواب رفتهبودند. افشین هم آن شب را همانجا ماندهبود. هرچند که بسیار تلاش داشت حواسش پِیِ حانیه نرود. نگاهش را کنترل کند و موهای پریشان شدهی روی بالشتش را نگاه نکند و انگشتانش را برای جلوگیری از نوازشِ آنها مشت کند.
میتمایل داشت توجه به نفسهای ریتمیک و آرام حانیه نکند اما حالا که جوّ خانه آرام شدهبود، حالا که ملایمشی نسبی میان در و دیوار خونه کم و بیش دیده میشد، با خودش فکر میکرد که بیش از این نمیتواند سکوت کند. باید زودتر حرف دلش را با امیرحافظ درمیان میگذاشت.
ولی از سویی، اینکه هنوز هممسیر مادرش در آن خانه بود و بیش از آنچه که باید، زیر دِین امیرحافظ بود، کمی برای گفتن، دستش را بستهبود.
برعکسِ بقیه که تا صبح توانستهبودند در آهستهش بخوابند، خواب از چشمهای افشین فراری بود و آنقدر از یک پهلو به پهلوی دیگر چرخیدهبود، آنقدر فکر و خیال کرده و نگاهش دائم روی حانیه سُر خوردهبود، که کلافه از حرکت ایستاد و بیصدا از منزل بیرون رفت و شروع کرد به قدم زدن در هوای گرگ میش میان باغچهها و درختان باغ.
هرچه فکر میکرد کِی و چهطور باید از قصد و علاقهی جدیاش پرده بردارد، به نتیجه نمیرسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن