بدون هیچ حرفی تماس را قطع و گوشی را روی صنقلبی کناریاش پرت کرد.
کف دستی به صورتش کشید، هوا برای نفس کشیدن کم بود.
بارها برای خودش رسیدن این لحظه را تصویرسازی کردهبود.
در خیالش همیشگی از شدت عصبانیت به جوش و خروش میافتاد، فریاد میکشید و به تاخت سمت بیمارستان میراند.
ولی… ولی حالا انگار حرفهایش از ذهنش فراری شدهبود، تمام سؤالهایش، تمام حرفهایی که بیخ گلویش چسبیدهبودند را از یاد بردهبود و به جایش فقط یک تلخند کنج لبش بود.
این که به این میزان از تنفر رسیدهبود، اینکه حالا از متوجه شدن خبر به هوش آمدن شیما هیچ واکنشی نداشت، اینکه بههوش و بیهوش و مرده بودن شیما برایش فاقد اهمیت بود، عجیب بود و برای خودش جالب.
حتی بین این که بیمارستان برود یا نه، ترمتوجه شد داشت. ارزشش را داشت؟
دقایقی را که با خودش اندیشید، در نهایتِ بیتفاوتی مجدد استارت زد و اینبار سمت بیمارستان حرکت کرد.
آرام قدم برمیداشت، عجلهای برای بالا راهی شدن و رسیدن به ICU نداشت. به انتظار پایین آمدن آسانسور ماندهبود.
قبل از اینکه داخل کابین آسانسور شود لحظهای به سرش زد که همین راهِ وارد شده را برگردد. حرفی نداشت برای اظهار کردن، رغبت نمیکرد حتی نزدیک هوایی که شیما در آن نفس میکشید، شود.
ولی نه، میخواست بالا برود و در نگاههایش خیره شود و ببیند که چهطور به حال زار افتاده.
جان در پاهایش بیشتر شد و محکمتر قدم برداشت. دقیقهای بعد که توقف کرده مقابل پرستار ICU بود و او میبیان کرد:
– الان ساعت ملاقات نیست آقای محترم.
از به زبان آوردن نسبتش با شیما، پیش خودش شرم میکرد. کمی به مغزش فشار آورد و بعد اظهار کرد:
– من از اقوام خانم حبیبی هستم، بیمار ICU که به هوش اومدن.
پرستار متعجب نگاهش کرد و سر تکان داد.
– تبریک میگم جناب، چشمتون روشن، فقط این مدت ندیده بودمتون اینجا. معمولاً پدر و مادرش و اون آقایی که همسرشونه هرروز میاومدن.
پوست تنش که نه، تمام جانش گر گراهی شد. مغزش در کاسهی سرش جوشید. فاضل را میبیان کرد! فاضل را همسرش خطاب کردهبود!
درست است که شیما دیگر با تکهای نجاست برایش تفاوت نداشت، اما جملهی پرستار لگد بدی به غیرتش بود.
part444
پشت شیشهی ICU از حرکت ایستاد، انگار اینجا هوایش از تمام این شهر، مسمومتر بود.
چشمش به داییاش افتاد که گوشهای ایستاده و از هیجان سر از پا نمیشناخت.
سعیده از خوشحالی گریه میکرد و با مشاهده کردن امیرحافظ، لحظهای رنگ و رویش پرید و حینی که سعی داشت نگاه از او بگیرد رو به هوشنگ با آوایی آهسته که البته به گوش امیرحافظ رسید، گفت:
– چرا بهش خبر دادی؟!
هوشنگ تازه متوجه او شد. رد نگاه سعیده را گحرکت کرد و به امیرحافظ که رسید جواب داد:
– شوهرشه، باید میدونست.
و باز هم کنج لب امیرحافظ به تمسخر بالا راهی شد. هوشنگ خودش را به او رساند.
قبل از اینکه دستش را سر شانهی امیرحافظ بگذارد، خودش را با قدمی کنار کشید و هوشنگ دستش را پس کشید.
لبخندی هول شده زد و اظهار کرد:
– چشمت روشن حاجیجان.
تلخند زد و با شستش کنج لبش را خاراند.
– دیده خاطرخواهاش روشن.
هوشنگ سعی در ایجاد صمیمت داشت. کف دست پشت کمر او گذاشت.
– پس چرا اومدی حاجی؟! بخشش از بزرگانه…
میان حرف داییاش پرید و متعجب خیرهاش شد.
– حاشا به غیرتت دایی، غیرت که نه، غیرت نداشتهات! به خیالت از خیانتِ دختر زناکارت میگذرم؟!
رنگ از رخ هوشنگ پرید و قبل از اینکه جوابی بدهد، حواس هردوشان به صدای جیغهایی جلب شد.
امیرحافظ قدمی به شیشه نزدیکتر شد. این آواها برایش آشنا بود. فکرش را نمیکرد زنگ صوتی شیما بتواند تا این حد منزجرش کند.
سرش را تکان میداد و سعی میکرد حرف بزند. میان جیغهایش با لکنت زبان میبیان کرد:
– بچهام… بچ…بچهام… بچهام چی… شده؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن