شیما کف دست روی سر سگ کشید و اظهار کرد:
– اسمش داکیه، روتوایلره. نترس کاری نداره، منتها تا وقتی من بهش بگم.
چشمکی زد و ادامه داد:
– آخه این نژاد یکی از وحشیترین سگهای دنیاست. این پسرمونم به همهی غرییهها شکاکه، مگر اینکه توسط صاحبش معرفی بشه.
سگ همچنان پارس میکرد و نگاه آناشید وحشتزده به صورت و پوست دو رنگ مشکی و قهوهایاش بود.
در سرمای هوا عرق از تیرهی پشتش مسیر گحرکت کردهبود.
ترس در صورتش واضح بود و حانیه با خنده اظهار کرد:
– خب شیما جان اگر شما صاحبشی ما رو معرفی کن قبل از اینکه بِدَرَدمون!
شیما کمر سگ را نوازش کرد و اظهار کرد:
– البته صاحبش پسرخالمه اما منو میشناسه.
به سگ دستور داد که برود و سر جایش بنشیند و با کف دست اشاره کرد و اضافه کرد:
– بریم داخل.
خودش جلوتر از آن دو حرکت کرد و حانیه آهسته سؤال کرد:
– آناشید خوبی؟
سرش به دَوَران افتادهبود و قلبش صد و چهل تا در دقیقه میکوبید. کف دست روی شکمش گذاشت و سر تکان داد.
– آره… آره خوبم.
شیما سمتشان چرخید و با لبخندی گمسرور پرسید:
– راحت اوممتوجه شد؟ راننده مسیرو کم نکرد؟
حانیه بدون اینکه لحظهای فکر کند، جواب داد:
– نه، خوب بود با داداش اومدیم و…
با ابروهای بالا پریدهی شیما و سر پایین افتادهی آناشید درک کرد که انگار بهتر بود چیزی نگوید و قبل از اینکه حرفش را ادامه بدهد، شیما سر تکان داد:
– آها، که اینطور.
صدای موزیک از داخل منزل گوش داده میشد و تعداد کفشهای پشت در توجه آناشید و حانیه را جلب کرد. مشخص بود پنجاه شصت نفری آنجا هسشتابزده.
شیما داخل شد و حانیه و آناشید هم که وارد شدند، حانیه با اشارهی سر و لب زدن، با کسانی که متوجهش شدهبودند احوالپرسی میکرد. شیما برای جلب توجه بقیه، موزیک را قطع کرد و گفت:
– خب خانومای خوشگل معرفی میکنم. البته حانیه جونو که نه، خواهرشوهر و دخترعمهی عزیزمو که از بچگیش میشناختید.
با کف دست به آناشید اشاره کرد و با تبسمی گسرخوش اظهار کرد:
– ایشون آناشید جون هستن، هووی عزیزم که از برادرشوهرم حاملهست! اتفاقاً ذکر خیرت بود قبل اینکه بیای آناشید جان!
انگار جهان برای آناشید توقف کرد و دیدههایش سیاهی حرکت کرد.
کف دستش را بند دیوار کرد و پوست تن و صورتش آتش گراهی شد و از سویی انگشتان کف دست و پایش بسیار سرد بود. صوتی خنده و همهمه و چند فحش و ناله و نفرین در گوشش پیچید.
نمیتوانست سرش را بالا بیاورد ولی کف دستی که دور بازویش حلقه شد باعث شد اندکی احساس امنیت کند.
سنگین نفس میکشید و انگار که تمام آن جمیعت کف دست به کف دست هم داده و روی قفسهی سینهاش توقف کرده بودند.
حانیه قلبخور به شیما که تبسم به لب موزیک را پلی میکرد نگاه انداخت و اظهار کرد:
– قلبیل دعوتت این بود؟
لبخند یک لحظه هم لبهای شیما را ترک نمیکرد. سمتشان راهی شد و رو به آناشید گفت:
– ایوای عزیزم! چرا رنگ و روت پریده؟ بیا بشین. فقط معرفیاش کردم دیگه حانیه، مگه کار بدی کردم؟
سالن پذیرایی بزرگ بود و حانیه دست آناشید را گرفت و تقریباً دنبال خود کشاندش و بیان کرد:
– تا آخرش میخوای بغل در وایسی؟ بیا بشینیم.
بالاخره نگاهش از پارکتهای قهوهای سوخته کنده شد، سر بالا گرفت و به حانیه که چشم دوخت، اشکهایش شُره کردند و با صدایی که از شدت بغض میلرزید اظهار کرد:
– من… من نمیخوام بمونم، فقط میخوام برم.
صدای یکی از اقوام شیما را متوجه شد که گفت:
– والا اجاق حاج امیرحافظ که کور بود، حالا شیما حاملس و این دخترهام بعید نیست از خود حاجی حامله باشه. میگن این نازاهایی که درمان میشن یهو قدرتشون زیاد میشه.
آرزو کرد کاش ولوم موزیک آنقدری بالا بود که آوای کس دیگری را در جوابش نشنود. ولی شنید که زن دیگری گفت:
– از شیما و مولینش در عجبم! آدم هووشو دعوت میکنه تولدش؟ والا اگه دوماد من همچین گهی خورده بود تا حالا یه مو به سر خودش و دخترهی پاپتی نذاشته بودم.
– اصلاً حاجی رو بگو!
– آره همون، همون! میگن از آن نترس که های و هوی دارد از آن بترس که سر به تو دارد! حکایت همینه. اینایی که ادعای دینداری و خدا پیغمبریشون میشه بدترن.
– وایسا، ببین، منیژه خانوم، مگه شیما نبیان کرد این دختره از برادرشوهرش حاملس، حاجی چهطور صیغهاش کرده؟!
نفر اول بیان کرد:
– مشاهده کردی؟ دیدی میگم این بچه از خودِ حاج امیرحافظه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن