فخرالملوک سلام نمازش را هول شده داد و رو سمت آن دو کرد و توپید:
– حانیه چه خبرته که بهخاطر یه غریبه پریدی به شیما؟!
و پیش از اینکه حانیه پاسخی دهد، به زهره و محدثه که خودشان را در آشپزخونه سرگرم نشان میدادند توپید:
– شما دو تا نمیشنوید؟ چهار رکعت نمازمو نفهمیدم اصلاً چی خوندم، خب یه حرفی بزنید این دختر زبون به دهن بگیره!
محدثه خجالتزده گفت:
– چی بگیم خانوم؟ دخالت کنیم که شیما خانوم بیشتر آزرده میشن.
فخرالملوک روی پای خودش کوبید و اظهار کرد:
– برو بالا حانیه، برو بالا یه چیزی به شیما میگی، این دختر طفل معصوم بعد از ده یازده سال با هزار نذر و نیاز دامنش سبز شده، زبونم لال یه بلایی سرش میآد و…
جملهاش را تمام نکردهبود که شیما صورتش را با دستهایش پوشاند و با آوای کشیده زیر گریه زد و همانطور تکیه زده به کانتر روی زمین جای گرفت و میان گریه اظهار کرد:
– نه، نه به حانیه کاری نداشته باش عمه، راست میگه من بدم، من بدم که نمیخوام هوو داشته باشم، من خونه خراب کنم نه اون دختره، یکی دیگه بچه پس انداخته شوهر سادهی من رفته یه دختر بی کس و کارو گردن گحرکت کرده، آره من بدم، من بدم که گفتم حافظ اون صیغهی کوفتی رو باطل کن و نکرد. تهش همهی کاسه و کوزهها میشکنه سر من، چرا؟ چراکه هفت ماه نبودم.
حانیه حرصی خیرهی نمایشی که شیما به راه انداخته و قصد داشت ترحم بخرد، با دهانی نیمه باز نگاهش میکرد. فخرالملوک داد زد:
– برو بالا، خوب شد الان؟ اضافه کردم حرصش نده!
زهره کمک شیما کن بلند بشه، نشین روی زمین کمردرد میگیری.
و حانیه حینی که از پلهها بالا میرفت طوریکه به گوش مادرش برسد اظهار کرد:
– حاملهست، پاش نشکسته که برای کشیده شدن کمک بخواد.
فخرالملوک توپید:
– نشو آتیش زیر خاکستر گیس بریده. الهی آتیش بگیره باعث و بانی آشوب و دعوا توی این خونه.
وقتی داخل اتاق شد، آناشید فوراً رو برگرداند و اشکهایش را پاک کرد.
حانیه اخم کرد.
– چرا گریه کردی؟!
چانهاش لرزید.
– ببخشید توروخدا، هرروزگار بهخاطر من توی این خونه جنگ و دعواست.
اشاره به ظرف میوه کرد.
– من که بیان کردم چیزی نیار.
حانیه چهره در هم کشید.
– برو بابا، لوس! دعواست که دعواست، به جهنم! شیما زیادی داره ادا و اطوار در میآره.
ظرف میوه را مقابل او گذاشت و با خنده گفت:
– تازه، حقش بود بهش میگفتم که اصلاً توصیهی شدید خودِ داداشه که میگه به آنا خانوم برس.
پوست صورتش سرخ شد و آرام بیان کرد:
– میشه هی اینو نگی؟ بهخدا بیشتر خجالت میکشم و احساس گناه میکنم.
نگاهکی زد.
– احساس گناه نکن، مضطربیاش برای تو دوستانهست وگرنه که جون به جونش کنن، عاشق همین شیما خانومِ هوچیه.
خودش سیبی برداشت و موزی به کف دست آناشید داد.
– بخور آنا، میدونی که تا نخوری ولت نمیکنم.
تلخندی زد و پوست موز را جدا کرد.
میل نداشت ولی کمی از آن را مزه کرد و بدون اینکه ارادهاش چندان کف دست خودش باشد، دیدههایش قاب عکس کوچکِ میان کتابخانه را نشانه گحرکت کرد. معمولاً از چشم دوختن به آن عکس اجتناب میکرد ولی حالا، مردمکهایش تمایلی به جدا شدن از عکس سه نفرهی امیرحافظ، امیرحسین و حانیه نداشت.
سعی کرد بغضش را هم با تکهی موزش ببلعد ولی نشد، نتوانست، حجیمتر شد اما پایین نرفت.
چشمش روی موهای خرمایی رنگ و لبخند امیرحسین ماندهبود. برای لحظهای آوای خندههایش در گوشش پیچید. یاد قربان صدقه رفتنهایش افتاد. رابطهشان چندان طولانی نبود، مدت وقت کمی را با او سپری کردهبود ولی… ولی امیرحسین طوری بود که انگار زیادی او را بلد بود و از ذهنش گذشت “شایدم زیادی همهی دخترارو بلد بود! ” نمیمیل داشت باور کند که علاقهی امیرحسین به او واقعی بوده، ترجیح میداد همچنان خودش را فریبخورده تصور کند ولی بیش از این برای آن تبسم و نگاهها و آوای گرم احساس دلتنگی نکند.
با حس حرکت بچه در شکمش، شوکه شده نگاه از عکس گحرکت کرد و رو به حانیه کرد.
تبسم زد و اشک از چشمهایش چکید.
– حانیه!
حانیه متعجب سر بلند کرد.
– بله؟ چیزی شده؟
دست روی شکمش گذاشت و بغضی لب زد:
– تکون خورد، برای اولین بار حرکتشو حس کردم.
حانیه سمت او رفت و کنارش روی تخت نشست. احساساتی شده بغض کرد و دست مقابل دهانش گذاشت. با صدایی لرزان خندید و اضافه کرد:
– راست میگی؟
آناشید با تبسم سر تکان داد و کف دست او را در کف دست گرفت.
– آره به خدا.
کمی خیرهی هم ماندند و حانیه شکم او را نوازش کرد.
– قراره اون تو فوتبال بازی کنی محبت عمه؟
حس آناشید عجیب بود، عجیب و پر از تناقض. احساسی فوقالعاده و بینظیر داشت. انگار حالا آن انسان زندهی درونش را بیشتر باور کردهبود. شاد بود، غمگین بود، میترسید، قلبش گرفتهبود و بیش از همه وحشت کردهبود! از اینکه وابستهاش شود، از اینکه جدایی از فرزندش را تاب نیاورد و از هزاران اتفاق پیش رویش هراسیدهبود.
حانیه فوراً گوشی به دست گراهی شد و شتابزده و تند درحالی که تبسمی بزرگ روی صورتش داشت، چیزی تایپ کرد و بعد به آناشید گفت:
– به داداش پیام دادم، بهش گفتم بچه برای اولین بار تکون خورد.
آناشید حس کرد گر گرفته، کلافه شده دست روی کف دست حانیه گذاشت.
– حانیه! چرا بیان کردی؟
با خنده شانه بالا انداخت.
– مگه نباید میبیان کردم؟ روزگاری صد تا پیام میده تا شرح حالتو از من بگیره.
قلبخور نگاهش را میان حانیه و گوشیِ در کف دستش جابهجا کرد و گفت:
– اامان حرکت بچه چرا باید برای حاج آقا دلربا باشه؟
سر پایین انداخت و بغضی لب زد:
– معولاً پدر بچه برای اینچیزا ذوق زده میشه!
حانیه کف دست زیر چانهی او گذاشت و سرش را بالا آورد.
– منو نگاه کن آنا.
طوری مظلومانه با آن نگاههای درشتش حانیه را چشم دوخت، که جگرش برایش آتش گراهی شد.
– براش عاشق شدنیه، اگر نبود باهات میاومد سونوگرافی؟
به سختی بازدمش را منقطع بیرون داد و بیان کرد:
– خب… خب الان خودشون دارن پدر میشن، شاید اون احساس وظیفه و قبول مسئامات و چمیدونم ذوقزدگی برای قبل از اینبود که شیما خانوم باردار بشه. واقعاً لزومی نداره که…
از ادامه دادن جملهاش پشیمان شد. میخبر داشت به هرحال حانیه همهی احوالات او را برای امیرحافظ بازگو میکند.
قلبش طاقت نیاورد، آناشید را به آغوش کشید و گفت:
– درکت میکنم آنا، میفهمم، عاشق شدی به جای من، به جای این موقعیت، مدتی حرکت بچتو حس کنی که…
ادامه نداد و آناشید با بغض جملهی ناقص ماندهی حانیه را کامل کرد.
– آره، عاشق شدم وقتی که کنار پدر بچهام باشم حسش کنم، دلبسته شدم به جای نصف ماه گوشهی یه اتاق جای گرفتن، کنار مردی باشم که منو میمیل داشت، بچشو میتمایل داشت، از وجود بچهاش خبر داشت اما… اما من اینجاام، یه مادر مجردم که صدبرابرِ احساس خوشحالیام، هراسیدم. وحشت کردم نکنه وابستهاش بشم و…
از حانیه فاصله گراهی شد و اضافه کرد:
– بهم قول میدی وقتی بهجهان آوردمش و رفتم، تو… تو مراقبش باشی؟
حالا اشک از دیدههای حانیه هم میچکید اما با این حال لب زد:
– قول میدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن