فخرالملوک نگاهش را سمت جایی کشاند که آناشید ایستاده بود. از پلهها آهسته ساکت پایین حرکت کرد و فخرالملوک حرصی اظهار کرد:
– خوب زبون در آوردی!
شیما اشارهای به امیرحافظ کرد.
– آره بهخدا، تا دیروز لال بود، الان دیده حافظ برای حمایت کردن ازش داره زیادی مایه میذاره بیان کرده بذار یه خودی نشون بدم! عفریتهی خونه خراب کن!
بغض امانش را بریده بود. جای زخمهای روی صورت و کف دستهایش میسوخت اما نه به اندازهی قلب و دلش.
تمام مدتی که با حانیه از پلهها بالا حرکت کرده، به کمک او لباسهای خیسش را از تن در آورده و داخل حمام شدهبود، بیصدا اشک ریختهبود.
روزگارهای تلخ زیاد داشت ولی آن روزگار یک افتضاح واقعی بود. یک روز طولانی که انگار نمیخواست تمام شود!
حالا گرسنه بود، ضعف و سرگیجه داشت اما اهمیتی نداد. بر خلاف او که در آن لحظه حال خودش برایش مهم نبود، نگاه امیرحافظ دلواپس صورت رنگ پریده و زخمیاش را میکاوید و حانیه متوجه نگاه برادرش روی آناشید شد. هنوز نتوانسته بود گوش دادههایش را درست هضم کند ولی به نظرش شرایط عجیب بود، نگاه امیرحافظ عجیب بود، همهچیز یکطوری بود! برای او، یک طورِ بد نه، اتفاقاً یکطور عجیب و خوب بود!
آهسته از پلهها پایین رفت، مقابل فخرالملوک، پشت به امیرحافظ ایستاد و بیان کرد:
– خانوم، من… من حاملهام، چهارماهمه. بچهی توی شکمم از امیرحسینه. حاضرم کف دست روی قرآن بذارم و قسم بخورم که راست میگم…
فخرالملوک حرفش را برید، چینی به دماغش انداخت و اضافه کرد:
– حداقل از بچهات خجالت بکش نخواه که کف دست رو کلامالله بذاری و به دروغ قسم بخوری!
اشک بی صوت از دو نگاهش پایین چکید، چرخید و رو به امیرحافظ اضافه کرد:
– حاج آقا… چرا زودتر بهشون نگفتید که کار به این حرفا نکشه؟!
امیرحافظ سری تکان داد.
– اتفاقاً چون پیشبینی همین حرفا رو کرده بودم چیزی نمیاضافه کردم.
شیما داد زد:
– حافظ، میخوای باور کنیم که قصد و نیتی نداری؟ خب صیغه رو باطل کن حافظ! باطل نکنی همین امشامگاه میرم خونهی بابام!
فخرالملوک کف دستش را مقابل شیما گراهی شد و از امیرحافظ سؤال کرد:
– اصلاً اگر بچهی توی شکمش از تو نیست، حکم صیغه کردن زن حامله چیه؟! تو که دستت توی دینه حاجی!
امیرحافظ کلافه از حرکت ایستاد و شروع به مسیر حرکت کردن در خانه کرد. شقیقههایش را ماساژ داد و اظهار کرد:
– نمیدونم، خدا شاهده دیگه هیچی نمیدونم!
و رو به شیما اضافه کرد:
– شیما خانومم، من اگر قصد و نیتی داشتم…
خاموشی کرد و لحظهای بعد بیان کرد:
– خانومم، فدات بشم، من باهات حرف زدم، بهت اظهار کردم برای یک سری از ملاحظات، برای اینکه…
شیما جیغ کشید:
– برای چه ملاحظهای؟ برای اینکه ببریش دکتر و بیاریش؟ نمیخواد، لازم نکرده. خودش میره، چلاق که نیست! پا داره!
امیرحافظ هم داد زد:
– دِ آخه لامصب من مجبور شدم برای اینکه مادرش متوجه شرایطش نشه برم خونشون و ازش تمایل داشتگاری کنم و جلوی مادرش یه صیغهی محرمیت بخونم!
شیما با دهانی نیمه باز نگاهش کرد و آناشید لب گزید و نامحسوس سرش را تکان داد.
این قسمت دقیقاً چیزی بود که امیرحافظ نباید حرفی از آن میزد.
فخرالملوک هیستریک و عصبی ریز خندید و اظهار کرد:
– بهبه! بهبه! ماشاالله! هر دم از این باغ بری میرسد! میل داشتگاری رفتی؟ به سلامتی ایشالا، چرا بیخبر؟ میاضافه کردی میاومدیم باهات! اون مدتی که بابات روی تخت بیمارستان داشت با مرگ کف دست و پنجه نرم میکرد، تو پی میل داشتگاری و حل بدبختیای دختر مردم بودی؟!
ملتمسانه اظهار کرد:
– مادر! مادر اینطور نگید، ازتون خواهش میکنم!
– بهشدت خب! مادرش کجاست؟! مادرش خبر نداره دخترش کف دسته گل به آب داده؟!
آناشید با انگشتان کف دست راستش، گوشت کف دستش را نیشگون میگحرکت کرد و تمام حرصی که از امیرحافظ، امیرحسین و خانوادهشان را داشت را بر سر خودش خالی میکرد، بیان کرد:
– خانوم مادر من دچار یه شوک بزرگ عصبی شدن، شرایط مساعدی ندارن خواستگاری به اون صورتی که شما فکرش رو میکنید نبود حاج آقا فقط برای مجاب کردن مادر من…
شیما جیغ کشید و با گریه گفت:
– دیگه یه دقیقهام توی این خونه نمیمونم برای این زنیکه گل میخری و میری خواستگاریش اونوقت روت میشه تو روی من نگاه کنی؟!
توقف کرد و سمت پلهها راهی شد، امیر حافظ دنبالش پا تند کرد و اضافه کرد:
– شیما اینجوری نکن!
آناشید خودش را مقصر تمام این ماجمسیرا میخبر داشت. فخرالملوک گفت:
– میبینی چه آتیشی به پا کردی؟! حالا خنک شدی؟!
آناشید جلو رفت و گفت:
– شیما خانوم، من میرم. اینجا خونهی شماست.
و خطاب به امیرحافظ بیان کرد:
– حاج آقا اگر میشه مهلت باقی موندهی صیغه رو ببخشید.
ج
امیرحافظ داد زد و همانطور که میان آناشید و شیما ایستاده بود، بیان کرد:
– نه! امشب هیچکس هیچجا نمیره. نه شما آنا خانوم نه شما شیما جان.
آناشید پافشاری کرد و اضافه کرد:
– من.. من باعث خراب شدن حیاتتون شدم. من میرم حاج آقا.
فخرالملوک به سختی به کمک عصایش از حرکت ایستاد و سمت آنها حرکت کرد، صورت آناشید را میان انگشتانش گحرکت کرد و او را به ضرب سمت خودش چرخاند و اضافه کرد:
– هی دختر! نگاه کن ببینم.
با تحقیر کلام او دلش آتش میگراهی شد ولی تنها عکس العملی که داشت نگاهی مأخوذ به حیا بود که به فخرالملوک انداخت و اظهار کرد:
– بفرمایید خانم؟
فخرالملوک با انگشتش اشارهای تحقیرآمیز به شکم او کرد و بیان کرد:
– تا مدتی که از اون بچهات آزمایش نگیرن و معلوم نشه که واقعاً بچهی امیرحسینه یا نه قلبم باهات صاف نیست، هرچند که اگر معلوم بشه بچهی امیرحسینه هم قلبم باهات صاف نمیشه! چراکه فقط خدا داند که تو چه جوری پسر منو خام کردی!
حانیه هم ایستاد، سمتشان رفت و مداخله کرد و در جواب مادرش اضافه کرد:
– مولین انقدر سریع نباش! آخه این چه حرفیه؟! اینکه شک و ترمشاهده کرد داری نسبت به آناشید و…
با اخم رو به حانیه حرفش را برید و تشر زد:
– حالا برای تو یکی که دارم! اما از کجا معلوم واقعاً بچهاش برای امیرحسین باشه؟! کسی که با پسر مجرد من خوابیده و اومده صیغهی پسر متأهلم شده، میتونه از کس دیگهای حامله شده باشه و انداخته باشه گردن بچهی من!
آناشید تلخندی زد و اشکش را با پشت کف دست پاک کرد. نگاه شرمندهی امیر حافظ را نامتوجه شده گراهی شد و گفت:
– باشه خانوم هر مدتی که صلاح دونستید بریم آزمایش.
آرام خواست از گوشهی پلهها بالا برود و لب زد:
– وسایلمو جمع میکنم و امشب رفع زحمت میکنم.
شیما گفت:
– رفتنت مهم نیست، بری به جهنم.
به شانهی امیرحافظ کوبید و گفت:
– ولی حافظ، تو فقط یه کلام بگو صیغه رو بخشیدی و دیگه محرمت نیست. چرا داری کف دست دست میکنی؟!
امیر حافظ اضافه کرد:
– لاالهالاالله! شیما من انگشتمم بهش نخورده!
شیما با صدای قد بلند قهقه زد و گفت:
– آره… آره… تو راست میگی! اتفاقاً منم اصلاً از پنجره ندیدم که توی حیاط بغلش کردهبودی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن