آناشید یکهویی سر بالا آورد و امیرحافظ برای جمع و جور کردن حرفش گفت:
– منظورم اینه تا مادر حالش خوب نباشه بچه هم خوب نیست.
– بله حاج آقا، متوجهم، شما هم حق دارید نگران سالم به جهان اومدن بچه باشید به هرحال ما سر این بچه معامله کردیم!
تشر زد:
– این چه حرفیه؟!
شانه بالا انداخت و چانهاش لرزید.
– حقیقته دیگه، غیر از اینه؟!
به جای پاسخ به سؤالش گفت:
– حالا از چی انقدر ناراحتی؟!
تلخندی زد و اشاره به اطرافش کرد و اضافه کرد:
– شما هم اگر بدون دونستن دلیل زندانی بشید توی یه چهار دیواری…
حرفش را خورد.
– هیچی نیست حاج آقا، من برم بخوابم، ممنون که جویای حالم بومتوجه شد.
– غذا خوردی؟!
سوالش باعث شد مکث کند.
– خوردی یا نه آنا خانوم؟! رنگت خیلی پریده.
کمی مِن و مِن کرد.
– بله اشتها داشتم خداروشکر، غذامو خوردم اما بعدش چیز شد…
امیرحافظ نچی کرد.
– بالا آوردی؟! حتماً فشارت پایینه دیگه.
– نه خوبم.
– برم از پایین یه چیزی بیارم؟
مظلومانه نگاهش کرد.
– به خدا خوبم حاج آقا.
دست در جیب شلوارش فرو کرد، دو کاکائو داشت. کف دست دراز کرد و هردو را سمتش گرفت.
– معمولاً توی جیبم شکلات یا کاکائو دارم که اگر فرصت نکردم غذا بخورم، جلوی ضعفم رو بگیره.
انگار تمام آن آزردهیِ از صبح تا به حالش، لحظهای دود شد و به هوا حرکت کرد. با تبسمی کوچک کاکائوها را از کف دست امیرحافظ برداشت و زمزمه کرد:
– مرسی.
– خواهش میکنم.
– راستی حاج آقا؟!
در دهانش وارد شد که بگوید «جانم؟» ولی با به یاد آوردن اینکه شیما در اتاق منتظرش است، که او تنها به یک نفر تعهد دارد و آدمِ شکستن وفای عهدش نیست، لعنتی به زبانش فرستاد که به کلمهی اشتباه نچرخد و لب زد:
– بله؟!
هنوزم نمیخواید بگید چرا کل روزگار رو مجبورم کرمشاهده کرد توی اتاق بمونم؟!
یادآوری حسام باعث میشد شقیقههایش تیر بکشد و حس کند گر گراهی شده.
تیز نگاهش کرد و خشک اضافه کرد:
– نهخیر، شبخوش.
متعجب و زیرلب زمزمه کرد:
– چهقدر عصبیاید حاج آقا.
عقبگرد کرد که سمت اتاقشان برود و آناشید لب زد:
– شامگاه شما هم بهخیر. ام چیزه، ببخشید…
سمتش چرخید.
– قضیه رو کی به خانوادتون میگید؟!
دستی به پیشانیاش کشید. آن شب نمیتوانست، برای آن روزگار به حد کافی ماجرا داشت.
– میگم به زودی.
آنــــــاشــــــــید
چند روزگاری گذشتهبود ولی سخت و طاقتفرسا. اوضاع در خونه مثل قبل بود. امیرحافظ برای اظهار کردن جریانِ بچه دست دست میکرد و مدت برای آناشید کشدار میگذشت.
صبح سری به گالری زدهبود و بعد با آسایشگاه هماهنگ کردهبود اما هنوز قصد نداشت به آناشید بگوید که وقت ملاقات با افشین را هم برایش گحرکت کرده.
سمت خونه حرکت کرد و شمارهاش را گحرکت کرد.
کوتاه احوالپرسی کردند، صدایش مثل تمام این مدت اخیر بیحال و گراهی شدهبود.
– حالت به هم خورده باز آنا خانوم؟!
نفسش را خسته در گوشی رها کرد.
– نه، فقط یه کم کسلم، همین.
– ببخشید این مدت خواستم ازت مواظبت کنم اما مثل اینکه توی اینکار موفق نبودم.
آهسته جواب داد:
– این چه حرفیه حاج آقا؟ من که شرایط عادی ندارم، همینجوریاش هم اسباب زحمت شدم و آسایش شما رو گراهی شدم، نمیتونم انتظار گشت و گذار و تفریح داشته باشم.
بغض کرد، انگار سر درد و قلبش باز شدهبود. میخواست خودش را شماتت کند و نیاز به دو گوش شنوا داشت.
– مقصر این اوضاع فقط و فقط خودمم.
برای چندمین بار بود که امیرحافظ به این موضوع پی میبرد که برخورد با یک زن باردار که هورمونهایش شمشاهده کرداً روی اعصابش تأثیر میگذارد، زیادی سخت است.
نمیاطلاع داشت جواب درست چه میتواند باشد. لب باز کرد:
– نمیشه که گفت شما مقصری، هزار و یک اتفاق افتاده و حالا توی چنین موقعیتی هستی. با مقصر دونستن خودت، چیزی درست نمیشه.
لحظاتی خاموشی کرد و بعد با صدایی لرزان جواب داد:
– ممنون که سعی میکنید بهم قلبداری بدید اما… ولی خودم میدونم گند زدم و…
وحشت کرد کمی دیگر خاموشی کند و آناشید بیشتر از این مأیوس و ناامید شود که فوراً میان حرفش پرید.
– نزدیک خونهام، لطفاً آماده شو و بیا تا سر کوچه.
– جایی قراره بریم؟!
– میریم ملاقات مادرت.
لحظهای ذوق و هیجان و اضطراب زیر پوستش دوید.
تمام آن مدت را وحشت کردهبود برود و مشتاق دیدارتر برگردد. ولی حالا، انگار بیشتر از هر وقت دیگری بیقرار مادرش بود و دیگر نمیخواست صبر کند.
– دیده الان آماده میشم.
– باشه، منتظرم، فعلاً.
تماس را که قطع کرد فوراً آماده شد، پس از مدتها رژی کمرنگ روی لبهایش مالید و اندکی هم ریمل و رژگونه زد. حس کرد صورتش از آن حالت افسرده و بی رنگ و رو خارج شده. شالش را روی سرش انداخت.
از اتاق بیرون رفت، پشت در اتاق حانیه رسیدهبود و پاهایش با شنیدن صوتی هقهق گریههای او به زمین چسبید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن