صدای شیما از گوشش بیرون نمیرفت.
نه میل به خوردن ناهار داشت و نه شام. خونه باز هم در خاموشی سنگین نیمه شامگاه فرو رفتهبود. امیرحافظ دو سه باری پیام دادهبود و حالش را سؤال کرده بود و او با تک کلمههای «ممنونم»، «خوبم»، «بهترم» پاسخش را داده بود.
نمیمیل داشت با او روبهرو شود. نمیتمایل داشت رد انگشتان شیما که روی گونههایش خون مرده شده بود را ببیند.
قلبش گرفتهبود، بیشتر از اینکه شیما حق داشت و او به شیما حق میداد قلبش گرفتهبود. طی همان چندساعت بارها قصد کرد برود و رک و راست همهچیز را برای شیما تعریف کند، ولی ترسید، از خشم و آزردهی شیما هراسید. از اینکه احساسات زنانهاش باعث شوند که حرف او را باور نکند، ترسید.
روی تشکش قرار گرفتهبود و زانوهایش را در بغل گراهی شدهبود.
مثل تمام شامگاههای گذشته در این خانه، باز هم محدثه و زهره خواب بودند و او میان تاریکی و سکوت اتاق به تنهایی در خودش جمع شدهبود.
از مرور روزهای گذشته و بدتر از آن، از دائم در ذهنش گذراندن به آینده خسته شدهبود.
گرسنه شده، کف دستی به شکمش کشید و برای جنین کوچکش بغض کرد. خودش هیچ، باید بهخاطر او هم که شده، چیزی میخورد.
شومیز مشکیاش را پوشید و شالش را هم دور گردنش انداخت.
با قدمهایی پاورچین و آهسته سمت در رفت و آن را به ملایمی باز کرد.
بارداری آنقدر حساسش کردهبود که حتی از سایههای ایجاد شدهی اشیاء روی دیوارها هم میوحشت کرد.
آرزو کرد کاش کسی بود که کف دستش را محکم در دست میگرفت و میگفت “نترس من اینجاام، من هواتو دارم، من کنارتم” اما کسی نبود، یعنی بود، امیرحافظ بود، ولی او نمیمیل داشت که باشد، امیرحافظ حق او نبود و آناشید جایی در زندگیشان نداشت.
با عذاب وجدان و بغض نگاه به در بستهی اتاق امیرحافظ و شیما انداخت و به آرامی از پلهها سرازیر شد.
گرسنگی باعث شدهبود سرش به دَوَران بیفتد.
کف دست به دیوار گحرکت کرد و سمت آشپزخونه حرکت کرد.
خجالت میکشید، احساس راحتی نمیکرد اما با اینحال ناچار مقابل یخچال ایستاد و لبش را محکم گزید و درش را باز کرد.
همچنان احساس وحشت داشت، خصوصاً که انگار آوای قدم زدن میمتوجه شد و بزرگ بودن منزل رُعبش را بیشتر میکرد.
چشمش به قابلمهی قورمه سبزی افتاد و آن را از یخچال بیرون کشید. هوس خوردن قورمه سبزی، به جای برنج، با نان کرد!
چراغ هود را روشن کرد تا به دنبال ظرفی برای گرم کردنش بگردد و کمی از آن را بخورد بلکه جلوی ضعفش را بگیرد.
گرمش کرد و کمی از قورمه سبزی را میان نان گذاشت و اامان لقمهاش را جوید.
هنوز آن را قورت ندادهبود که صدایی از جا پراندش.
– خونهزادی دیگه! دلنشین شب و نصفه شامگاه برای خودت میگردی، میآی سر یخچال، هوم؟!
لقمه را به سختی بلعید و نگاهش در تاریک و روشن آشپزخانه به صورت شیما دوخته شد که سمت دیگر کانتر توقف کردهبود.
اشتهایش را از کف دست داد.
خجالت زده بیان کرد:
– ببخشید شیما خانوم، گرسنه بودم و…
شیما کانتر را دور زد و وارد آشپزخانه شد. کنارش از حرکت ایستاد و به ظرف کوچک مقابلش اشاره کرد.
– بخور، زود باش بخور.
با آوایی که حتی به گوش خودش هم به سختی میرسید بیان کرد:
– شیما خانوم من بهتون حق میدم که…
شیما لقمهای بزرگ را فوراً در دهان آناشید چپاند و گفت:
– هوم؟! حق میدی که چی؟ بخور، نمیخوام حرف بزنی.
سعی داشت لقمه را پس بزند. تکهی نان از دهانش بزرگتر بود و دست شیما مقابل دهانش!
شیما فشار دستش را بیشتر کرد.
– بخور، قورتش بده.
اشک از چشمهایش ریخت و سعی کرد هوا را با بینیاش ببلعد ولی دست شیما و لقمهی بزرگ داشت اذیتش میکرد.
شیما خم شد و کنار گوشش بیان کرد:
– میدونی چهقدر ازت متنفرم؟! نه فقط از توها! از همهی شما بوگندوها! از همهی شماهایی که توی سطح ما نیستید ولی اتاقتون ردیف اتاقمونه، که از غذای ما میخورید، در یخچالمونو باز میکنید و…
مکثی کرد و خندید.
– مخ شوهرمو میزنی هرزه، آره؟! کاش فقط از غذامون کوفت میکردی، قصد داری شوهرمم صاحب شی پتیاره؟!
با پشت کف دست ضربهای محکم به دهان آناشید کوبید.
– لقمه رو قورت بده نکبت، قورتش بده.
اما آناشید نتوانست، همان یک لقمهای هم که پایین داده بود داشت بالا میجهید.
کف دست شیما هنوز مقابل دهانش بود و او عق زد!
قبل از اینکه شیما فرصت کند کف دستش را عقب بکشد، محتوی معده و دهانش و اسید معدهاش بیرون پاشیدهبود!
شیما شوکه شده به دستش چشم دوخت و با همان دست محکم به سر آناشید کوبید و غرید:
– حیوون کثافت!
آناشید مسیر نفسش را باز شده متوجه شد و عقی دیگر زد. اینبار فقط اسید معدهاش بود که روی میز و لباسش ریخت.
عقی دیگر… هیچ چیز برای بیرون وارد شدن نبود و حالا میتوانست باز هم اشک بریزد.
شیما کف کف دست کثیفش را به بازوی آناشید کشید و درحالیکه تنش از عصبانیت میلرزید اظهار کرد:
– آشغالِ عنتر، مردشور اون ریختتو ببرن، چه مرگته؟! متوجه شدی چه گوهی زدی؟!
حتی دیگر نمیتوانست یک کلام حرف بزند.
مشت دیگری به فرق سرش کوبیده شد!
– پاشو کثافتی که زدی رو تمیز کن.
گیج و منگ نگاه به شیما کرد. چشمهایش سیاهی حرکت کرد و جان کند تا زبان بجنباند.
– چ… دیده من… من خودم تمیز… میکنم.
سمت سینک رفت و آب را باز کرد و آرام لب زد:
بب… ببخشید که… یهویی
با کشیده شدن موهایش از ریشه حرف در دهانش ماسید و جایش را به آهی خفه در گلویش داد. دستش در دفاع از خودش روی کف دست شیما نشست و سعی کرد پسش بزند و با آرامترین آوایی که میتوانست نالید:
– شیما خانوم… آ…آی…آی…توروخدا…
دنبالهی قد بلند و پریشان موهایش را بیشتر کشید. طوریکه سرش به عقب مایل شد و توپید:
– اینجا؟ دست کثیفتو توی سینک میشوری حرومی؟!
توان داشت از پاهایش میحرکت کرد. به او حق داده بود که ناراحت باشد، هرچه که بود، شیما در خیالش او را رقیب و خطر برای زیستناش میدانست ولی تحقیر شدن تا این حد را برنمیتابید! این دیگر از توان تحمل دل و روحش که هزار بار شکسته و به هم پیوندشان زده، خارج بود!
موهایش را به ضرب رها کرد و سرش را طوری هول داد که پیشانیاش به در کابینتِ آب چِکان خورد.
نفس در سینهاش گره خوردهبود و شیما در یکی از کابینتها را باز کرد.
اشاره به مواد شوینده کرد و گفت:
– تا اینجا رو تمیز نکردی و برق ننداختی حق بیرون راهی شدن از آشپزخونه رو نداری، متوجه شدی؟!
آناشید خیره نگاهش کرد و چانهاش لرزید.
اظهار کرد:
– حالیت شد یا نه؟!
تلخند زد.
– ب… بله خانوم… ت… تمیز میکنم.
– خبرت بیاد، برم یه دوش بگیرم، میآم اینجا رو چک میکنم، تمیز شده باشه.
شیما که راهی شد، کف دستهای لرزانش را در همان سینک شست و مشت مشت آب سرد به صورتش پاشید. آستین و جلوی شومیزش کثیف بود اما برایش اهمیت نداشت. باید آنجا را تمیز میکرد و بعد به اتاق میحرکت کرد. تمام قد میلرزید و نمیتوانست به لرزشش تسلط داشته باشد.
دردانهی پدر و مادر و برادرش، حالا در چه وضعیتی بود؟! دخترک درسخوان خانواده، عزیز کردهشان، او که از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار بود، چه شد که یکباره به آنجا رسیدهبود؟! چه کسی را مقصر میخبر داشت؟! ورشکست شدن پدرش را؟! مرگش را؟! زندان حرکت کردن برادرش را؟! بیمار شدن مادرش را؟! یا نه، بیشتر از همه خودش مقصر بود؟! خودش که فریب امیرحسین را خوردهبود! خودش که بکارت و دخترانگیاش را تقدیم او کردهبود؟!
یا شاید هم امیرحافظ؟!
سرش را تکان داد. هیچچیز نمیخبر داشت، حالش از این سؤالهای تکراری مغزش به هم میخورد. تهوع باز با تمام قوا به تنش میتاخت و او سعی داشت نامتوجه شدهاش بگیرد.
قورمهسبزی را در سطل زباله خالی کرد. اول با کف دستکال کاغذی کثیفیها را پاک کرد و بعد با اسپری چند منظوره به جان همهجا افتاد.
بویش شتابزده بود و اذیتش میکرد.
حالا ضعف جسمانیاش بیشتر از نیم ساعت قبل بود و روحش هم در نابودترین حالت ممکنش قرار داشت!
روی میز و صندلی را با نهایت قدرتش کف دستمال میکشید و شتابزده نفس نفس میزد.
لبهایش که ضرب انگشتان شیما رویشان جای گرفتهبود میسوخت. کف سرش و ریشهی موهایش هم همینطور. جای مشتی که به ملاجش کوبیده شدهبود درد میکرد. پیشانیاش بر اثر برخورد با کابینت کمی ورم مردهبود.
کف دست روی شکمش گذاشت. زمزمه کرد:
– منو ببخش که مولین بدیام اما… ولی کاش نگهت نداشته بودم کوچولو.
دیگر نمیتوانست بایستد، هم ضعف داشت و هم بوی استفراغ جای گرفته بر لباسهایش داشت حالش را بدتر میکرد.
وسایل را سر جایشان گذاشت و نگاهش به ظرف شکلات افتاد. خوردن یکی دو تا از آنها قند خونش را بالا میآورد اما کف دست مشت کرد مبادا یک دانه بردارد.
از آشپزمنزل بیرون و پاورچین سمت پلهها حرکت کرد.
با خودش گفت”میگذره، میگذره عیبب نداره، امشامگاه که صبح بشه، یعنی بازم زنده موندم و پوست کلفتتر شدم، میگذره عیبب نداره”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن