رمان آناشید پارت ۲۶۰

دل افشین باز هم طاقت نیاورد، اگرچه با همه‌ی حرف‌های حانیه موافق بود اما مشتاق دیداری‌اش بیش‌تر از آن بود که نخواهد آناشید را باری دیگر به آغوش بکشد.

کمی بعد که از آغوش برادرش جدا شده‌بود با شرمندگی بیان کرد:

– داداش ببخش بابت همه‌ی دروغام، می‌بخشی؟!

افشین با گوشه‌ی چشم نگاهش کرد و ترجیح داد خاموشی کند‌‌.

یزدان را در آغوش جابه‌جا کرد و رو کرد سمت امیرحافظ که کف دست در جیب‌های شلوارش فرو برده و پرمحبت خیره‌ی یزدان بود.

– حاج آقا من… من چه‌طوری می‌تونم امیرحسین‌و ببینم؟

با یادآوری این‌که پس از مدت‌ها بالاخره می‌توانست خبری خوش به امیرحسین بدهد تبسمی زد و بیان کرد:

– فردا هرطور شده می‌رم دیدنش، باید حضوری بهش بگم‌.

مکثی کرد و اظهار کرد:

– برای ملاقات…

کف دستش را میان موهایش برد.

– اقوام درجه یک می‌تونن برن و شما…

آناشید خیره‌ی دهان او مانده‌بود.

– مگر این‌که یه‌طوری جور کنیم عقد کنید.

فرزند او را به بغل داشت با این‌حال نمی‌خبر داشت چرا گونه‌هایش داغ شد. بزاقش را بلعید و سرش را تکان داد.

– فردا تلفنی که می‌تونم باهاش حرف بزنم؟

– هماهنگ می‌کنم.

محدثه ذوق‌زده بیان کرد:

– آنا، اتاقت هنوز بالا همون‌طوری کف دست نخورده‌ست‌.

نگاهش را میان مادرش و فخرالملوک جابه‌جا کرد و کف دستی به گونه‌ی تپل و نرم پسرکش کشید‌.

– پایین می‌خوابم، مطمئنم مولین‌بزرگا می‌خوان یزدان پیششون باشه.

ملایم‌تر ادامه داد:

– من و یزدانم همین‌طور، مگه نه قشنگم؟!

پسرش آوایی بامزده در آورد و موهای آناشید را از زیر شالش کشید.

امیرحافظ قدمی جلو حرکت کرد و بغضی اما با تبسم دست روی موهای بور پسرک که درست شامگاهیه کودکی برادرش بود کشید و پلک بست.

عامل حضور آناشید در آن منزل، عامل پیوند خوردن آن دو خانواده با یک‌دیگر، عامل ایجاد مهر و محبتی که میان افشین و حانیه بود و امیرحافظ از آن بی‌خبر، همه و همه به‌خاطر وجود آن کوچولوی بامزه و عاشق شدنی بود.

در آن شهر ولی جایی دورتر از آن‌ها، پشت درهای میله‌ای، در بند، طبقه‌ی پایین تخت، میان خاموشی و تاریکی زندان، امیرحسین سرش را میان کف دست‌هایش گراهی شده و به خودش می‌پیچید. با همه‌ی قوا بالش را میان دندان‌هایش گحرکت کرده‌بود مبادا فریادی از درد سر بدهد و کسی را بیدار کند.

#part621

آنــــــاش‍ــــــــید

* * *

تا شنیدن صدای اذان صبح در اتاق مسیر حرکت کرده‌بود. پس از مدت‌ها بار و مسئاماتی سنگین از روی دوشش برداشته‌ شده بود اما… با این حال قلبیل این آشفتگی را نمی‌دانست.

اگر زندانی بودن امیرحسین را فاکتور می‌گرفت، همه‌چیز خوب بود. حداقل در آن منزل،‌ می‌شد گفت ملایمش پس از مدت‌ها به برگشته.

ولی قلبش شور می‌زد و کلافه بود.

کف دست روی معده‌ی دردناکش گذاشت. با به یاد آوردن صورت یزدان تبسمی میان آن ذهنی که به هر سمت و سویی کشیده می‌شد، روی لب‌هایش قرار گرفت.

نماز را که خواند سعی کرد بخوابد، ولی مگر می‌شد؟! قبل از رسیدن آناشید حانیه اضافه کرده‌بود:

– داداش جواب من به فرید حجتی منفیه.

هرچه خواسته‌بود از علتش با خبر شود، بیان کرده‌بود البته که اجباری در کار نیست اما یک قلبیل قانع کننده داشته باشد، حانیه از جواب دادن شانه خالی کرده‌بود. و او در پسِ نگاهِ فراری خواهرش چیزی را می‌دید که تا به حال ندیده‌بود. وقتی پرسید:

– پای کس دیگه‌ای در میونه؟!

به وضوح رنگ از صورت حانیه پریده و بعد هم که آناشید وارد شد، بحثشان نیمه تمام، رها شد. ذهنش می‌چرخید سمت آناشید، سمت اامان روزگارهایی که مشاهده کرده‌بودش، سمت روزگارهایی که امیرحسین نبود، سمت روزگارهای بازگشت امیرحسین، سمت احساسی که…

«لااله‌الاالله» را زمزمه کرد و روی تخت نشست. خواب از نگاهانش پریده‌بود. منتظر بود زمان بگذرد، عقربه‌ها از ساعت هفت رد شوند و زودتر با میرزایی، وکیل امیرحسین تماس بگیرد و بخواهد هرطور شده ترتیب ملاقاتی را بدهد. نمی‌دانست قبل از ساعتِ شش صبح، میرزایی‌ست که پیش دستی کرده و با او تماس می‌گیرد!

شامگاه قبل، دردهای امیرحسین هر ثانیه شدیدتر و غیرقابل تحمل‌تر شده‌بود. تا جایی که نفسش از درد راهی شده و وقتی سعی کرده‌بود از تخت پایین بیاید، محکم به زمین خورده و فریاد کشیده‌بود:

– مصطفی! مصطفی جایی رو نمی‌بینم!