کف دست در کیفش کرد. موجودیاش به خرید کوچکترین کیک قنادی هم نمیرسید. تلخند زد و پاهایش را مجبور به حرکت کرد.
تا رسیدن به خونه، تنها به یک چیز فکر کرد. فیلم یکی دو دقیقهایی که یکبار وقتی کنار حانیه جای گرفته و در اکسپلور اینستاگرام میگشتند، دیده بودند.
صدای مردی که راوی ماجرا بود در گوشش پیچید.
«همسایهای داشتیم که خانم میانسالی بودن، تا جایی که میدونستم از همسرشون جدا شده و متارکه کردهبودن. یک روزگار که کمک این خانم وسایلی که خریدهبودن رو تا جلوی در واحدشون میبردم ازشون جویا شدم جسارته عذر میخوام اگر دوست نداشتید جواب نمتوجه شد، اما میخواستم بدونم چی شد که جدا شمشاهده کرد؟! لبخند زدن و جوابم رو دادن و گفتن بهخاطر شکستن لیوان مورد علاقهام! متعجب نگاهشون کردم. اظهار کردن تعجب نکن، یه وقتایی منتظر یه بهونهای، یه فرصت که بهت جرأت رها شدن بده. گفتن من سی و پنج سال خیانت دیدم و بخشیدم، کتک خوردم و بخشیدم، تحقیر شدم و بخشیدم، بخشیدم و بخشیدم تا اینکه دیگه نتمایل داشتم بمونم، نتمایل داشتم ببخشم و شکستن لیوان مورد علاقهام فقط یه بهونه بود برای تموم کردن یه زیستن سی و پنج سالهی سَمی. ما گاهی تو اوج سختی و درموندگی هم که باشیم، میمونیم، تحمل میکنیم و منتظر یه بهونهی کوچیکیم برای رها کردن و رها شدن»
به خودش که وارد شد میان پذیرایی کوچک جای گرفته و ساکی که هنگام خروج از منزلی خانوادهی کهبد برداشته را مقابلش گذاشته بود.
در ده یازده ماهی که گذشتهبود، از زمان پا گذاشتنش در آن منزل، توهین و تحقیری نبود که تحمل نکردهباشد. سختیای نبود که نکشیده باشد، تهمتهایی نبود که نمتوجه شده باشد و آن روزگار، آن روزگار که نگاه پسرکش دنبال کیکهای رنگی بود و او توان خریدش را نداشت، آن لحظهای که عشرت خردش کردهبود و نگاه شوهر مفنگی او را برای چندمین بار روی خودش حس کردهبود، آن روز و آن لحظه تیر خلاصش بود! صوتی داد و فریاد عشرت تلنگرش شد برای رها کردن و رها شدن. با خودش لب زد:
– بسه، دیگه بسه تحمل این غربت کوفتی.
#part586
آنــــــاشــــــــید
* * *
با لیست قد بلند بالایی از میوهها و جعبهی سه کیلویی شیرینی داخل باغ شد. از ماشین که پایین رسید، نگاهش ناتمایل داشته بالا و سمت پنجرهی اتاق حانیه رفت. ابروهایش بیشتر در هم شد. پوزخندی صدادار زد و سرش را به چپ و راست تکان داد.
همهی نایلونهای میوه را در دو کف دستش جا داد، برایش مهم نبود که سنگینیشان دستش را اذیت میکرد، چیزی سنگینتر از بارهای در کف دستش، روی دلش بود.
به قدمهایش سرعت بخشید و تا در چوبی حرکت کرد. بهخاطر پر بودن دستهایش ناچار با کفشش چند ضربه به در زد و هرچند که دلش شمشاهده کرداً میمیل داشت حانیه را آوا بزند ولی بهجایش اضافه کرد:
– محدثه خانم؟ منم، درو باز میکنی لطفاً؟
چند لحظهی بعد که در روی پاشنه چرخید، با متوجه شدن حانیه تبسمی که تا پشت لبهایش آمدهبود را پس فرستاد.
– سلام.
نگاه از حانیه گرفت و نایلونها را یکی یکی روی زمین گذاشت و جواب داد:
– سلام.
مکثی کرد و همانطور که خم بود گفت:
– این میوهها خدمت شما.
ملایم جواب داد:
– بهشدت ممنون.
راست از حرکت ایستاد و بدون اینکه دستهایش کثیف یا خاکی باشد، بر هم کوبید و تکاندشان و حرصی و خیره در دیدههای حانیه بیان کرد:
– خواهش! یه جعبهی شیرینی سه کیلویی هم هست الان میرم از توی ماشین میارمش.
و تعمداً با همهی برآشفتهتی که داشت، زمزمهوار ولی طوری که حانیه هم بشنود بیان کرد:
– یا قراره ایلی و طایفهای تشریففرما بشن، یا قراره انقدر این وصلت کامشون رو شیرین کنه و شیرینی بخورن که به لطف خدا آقای دولید همین امشامگاه بترکه!
حانیه متعجب شد! اما هموقت خندهاش هم گراهی شد. نمیخبر داشت چه برداشتی از حرف او داشته باشد. با خودش در ذهنش گذراند شاید خرید و آوردن میوهها خستهاش کرده. بدون اینکه بخواهد به جملهاش فکر کند، قبل از اینکه پشیمان شود، به زبان آوردش و خطاب به او که چند قدمی دور شدهبود گفت:
– شما حرفی نداری بزنی آقا افشین؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن