* * *
چندباری بچه به بغل پای تلفن عمومی راهی شدهبود و هربار از زنگ زدن به منزل پشیمان شدهبود.
شک نداشت که تا الان گزارش گم شدنش را دادهاند، نمیخواست با پیگیری شماره بفهمند کجاست. نمیتمایل داشت باز همهی ماجمسیرا از سر گراهی شده شود. گاهی هم با خودش فکر میکرد که یک بلیت بگیرد و برگردد، گاهی با خودش زیرلب میگفت:
– واقعاً مقصر ماجراها من بودم؟! واقعاً کار عقلانیای کردم که اومدم بیرون؟! اگر زهره بالای سر یزدان نبود، اگر اون صحنه رو نمیدیدم باز هم این کارو میکردم؟!
در نهایت به این پاسخ میرسید که وظیفهاش تأمین امنیت جان یزدان است.
میتوانست خودش را با فکر به اینکه حتماً افشین آزاد شده ملایم و به حیاتاش عادت کند.
همین که این مدت مزاحمتی از سوی کسانی که برای امیرحسین پاپوش دوخته و دسیسه چیده بودند، نداشت، باعث میشد به این فکر کند که شاید دست از سر همهی افراد خانوادهی کهبد برداشتهاند و ملایم میشد.
درنتیجه بیخیال تماس گراهی شدن و بلیت برگشت به تهران میشد. خودش را با سر و سولین دادن به منزل سرگرم کردهبود. مزاحمتهای اسی بقال را نادیده میگراهی شد و دندان در جگر فرو میبرد و روزگارهایش را به شامگاه میرساند.
بیقراری برای امیرحسین و بقیه دیوانه کننده بود. قلبش برای آغوش امیرحسین پر میکشید. قلبش برای مادرش، برای افشین که چندین ماه از آخرین دیدارشان میگذشت، برای حانیه، برای امیرحافظ، محدثه و فخرالملوک که سعی کردهبود کارهایش را جبران کند، تنگ بود ولی جایشان را با تبسمهای یزدان و بوییدن عطر تنش جبران میکرد.
چارهای دیگری نداشت، باید خودش را آهسته میکرد.
* * *
یازدهمین روزگار بود که فخرالملوک در بیمارستان بود، یعنی یازده روزگار از ورود افشین به خانهی کهبد میگذشت.
طی این مدت پابهپای امیرحافظ هرکجا که میرفت، راهی شدهبود.
روتینشان شدهبود صبحها رفتن به کلانتری، رفتن به پاساژ، برگشتن به بیمارستان، بردن و آوردن حانیه به خونه و بیمارستان. راهی شدن به ملاقات وکیل امیرحسین و در نهایت همهی این روزگارهای یکنواخت ولی طاقتفرسا و سخت، منتهی شدهبود به ایجاد صمیمیت میان امیرحافظ و افشین.
پنج روز قبل فخرالملوک نگاه باز کردهبود. به علت سکتهی همزمان مغزی و دلی، تکهای کوچک لختهی خون در مغزش بود که باعث ایجاد اختلال در قدرت تکلمش و لمس و بیحس شدن سمت چپ بدنش شدهبود!
شوک بزرگی بود، ولی همین که زنده بود، همین که نگاه باز کردهبود، برایشان هزار بار جای شکر داشت.
پزشکش گفتهبود بهتر است دو سه روز دیگر هم در بیمارستان تحت نظر باشد و بعد به خانه برود. کار خاصی از دستشان برنمیرسید و اظهار کردهبودند میشود به جذب شدن لختهی خون امید داشت، چرا که عمل جراحی با شرایط جسمی فخرالملوک ریسک بالایی داشت و ممکن بود اوضاعش را چند پله بدتر کند.
افشین و امیرحافظ کف دست از پا درازتر مثل روزگارهای قبل از کلانتری برمیگششتابزده. امیرحافظ بیان کرد:
– من امروزگار توی گالری خیلی سرم شلوغه، یکسری کار جمشاهده کرد برامون رسیده که باید حتماً برم و آمار دقیق رو چک کنم. میتونی زحمت بکشی، ماشین رو بدم بهت و بری دنبال حانیه، ببریاش بیمارستان؟!
از اینکه در آن شرایط داغان و در هم و بر هم که خودش هم نمیخبر داشت روی زمین است یا در هوا معلق مانده، با متوجه شدن نام حانیه تبسم پشت لبهایش آمد، پیش خودش شرمنده شد.
سر تکان داد و بیان کرد:
– آره حتماً.
امیرحافظ تبسمی خسته زد و گفت:
– خیلی زحمتت دادم این چند روزگاره، شرمنده.
کف دست پشت گردنش کشید و بیان کرد:
– اینطوری نگو خواهش میکنم آقاامیرحافظ. من که تا خودِ خدا مدیون شماام. کاری نکردم.
زمزمهوار ادامه داد:
– حتی کار هم پیدا نکردم و عملاً سربارِ…
قبل از اینکه جملهاش را کامل کند امیرحافظ گفت:
– کار هم جور شده البته اگر خودت مایل باشی، غصهی اونو نخور.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن