چانهی سولماز میلرزید، نگاههایش لبریز از اشک بود و نگرانی و برآشفته شدنش آنقدری ملموس بود که امیرحافظ با تمام وجود احساسش میکرد.
تبسم فیکش را حفظ کرد و اظهار کرد:
– خیالتون راحت باشه، فقط یه کم گحرکت کرداری کاریه. بهتون حق میدم اگر بهخاطر اوایل بهم اطمینان نداشتهباشید اما این رو مطمئن باشید که من همونقدری که مضطرب برادرمم و هواش رو دارم، نگران آنا خانم و یزدان هم هستم. راهشون دوره درست، ولی هواشونو دارم، جاشون امنه، بهتون اطمینان خاطر میدم.
سولماز باورش نمیشد، اینکه کجاست؟! کجاست که نمیتواند حتی یک تماس هم بگیرد زیادی سؤال برانگیز بود.
حالا اشکهای سولماز که پر از التماس نگاه به امیرحافظ دوختهبود روی صورتش سرازیر شدهبودند.
امیرحافظ درد وحشتناک معدهاش را نامشاهده کرده گرفت و گفت:
– بهجاش براتون یه خبر خوب دارم.
نگاهش لحظهای امیدوار شد.
– آقا افشین داره آزاد میشه، طی همین یکی دو روز آینده.
تبسم زد و دست رو به آسمان گحرکت کرد ولی نتوانست با اشکهایی که برای بیخبری از آناشید پایین میچکیدند کاری کند.
* * *
نگاهش به ساعت بود. قرارشان برای خواندن خطبهی طلاق پنج دقیقهی دیگر بود.
ابداً میلی به روبهرویی با شیما و راهی شدن به جایی که او باشد را نداشت. آن هم بعد از اینکه با سولماز خانم متوجه شدار کرده و فشار عصبی زیادی را متحمل شدهبود. اما میتمایل داشت بایستد و وارد دفترخانه شود. خیره در چشمهای شیما شود و با کمال میل بخواهد خطبه هرچه زودتر خوانده شود. نمیمیل داشت این فرصت را از دست بدهد.
ماشینش را روبهروی دفترخونه پارک کردهبود.
از داخل آینهی بغل دید که ماشین داییاش از سر خیابان پیچید و داخل شد.
پیاده شد و در را که قفل کرد خودش را با گامهای قد بلند به دفترمنزل رساند.
چند تقه به در زد. منشی دفتر در را باز کرد.
– سلام بفرمایید؟
– سلام روزگارتون بهخیر، کُهبُد هستم، وقت داشتم برای طلاق.
مرد جوان کنار حرکت کرد.
– بله بله بفرمایید خواهش میکنم.
#part533
آنــــــاشــــــــید
امیرحافظ تشکر کرد و داخل شد. منشی کمی سرش را بیرون برد و سؤال کرد:
– خانم تشریف نیاوردن؟!
مستقیم پشت پنجرهی سرتاسریای که در سالنِ مربع شکل دفتر بود رفت. همانطور که کتش را کنار میزد و کف دست در جیبهای شلوارش فرو میبرد خیره به پایین ماند. دایی و زنداییاش هردو کمک میکردند تا شیما از ماشین پیاده شود و روی ویلچرش بنشیند.
سرد و بیتفاوت جواب داد:
– چرا، دارن میآن بالا.
چشم تنگ کرده و با خودش فکر میکرد که اگر این اتفاق برای شیمایی که او برای خودش ساختهبود میافتاد، حالا چه واکنشی داشت؟
میایستاد و در نهایت خونسردی به تقلاهای هوشنگ و سعیده برای بیرون آوردن دخترشان نگاه میکرد؟ قطعاً نه. کف دست زیر تن شیما میانداخت و در آغوش میکشیدش. با هربار متوجه شدنش روی ویلچر دلش آتش میگرفت و خاکستر میشد اما حالا… حالا دلش یخ بود. حالش طوری بود که انگار دلش در برابر شیما درون یک تکه یخ محصور شده بود. یک تکه یخی که قرار نبود هیچوقت برای او سر سوزنی ذوب شود. شیما برایش تمام شدهبود. تمامِ تمام.
همانطور منتظر توقف کرد و تماشایشان کرد.
از همان بالا هم میتوانست تشخیص دهد که چین و چروکهای صورت داییاش زیادی عمیق شده. موهایش قبلاً جوگندمی بود ولی در این مدتِ کم، یک دست سفید شدهبودند.
با اینحال هیچ یک از اینها باعث نمیشد سر سوزنی قلبش بلرزد، حتی برای داییاش.
چشمبهراه ماند تا با آسانسور بالا رسیدند.
همانطور کف دست در جیب فرو برده خیره به در بود. بعضی چیزها دیگر برایش ارزشی نداششتابزده، مثل اینکه برای حفظ احترام داییاش اول سلام کند، یا جلو برود و علیرغم میلش کف دست در دست او بگذارد.
برایش مهم نبود که هوشنگ ممکن است آزرده شود یا مثلاً چه فکری درموردش بکند.
خیرهی صورت او و چشم در دیدهش ماند و چند ثانیهای طول کشید که داییاش با لبخندی شرمگین و نگاهی پر از خجالت لب زد:
– سلام حاجی جان، خوبی؟
#part534
آنــــــاشــــــــید
پاسخش را با تکان دادن سر و سلام کوتاهی داد.
گذرا نگاهی به سعیده کرد اما از اینکه بخواهد مستقیم به شیما نگاه کند، امتناع کرد. حس میکرد از متوجه شدنش مشمئز میشود. از به یاد آوردن تمام روزگارهایی که محبت خرجش کردهبود و در جواب خیانت مشاهده کردهبود، هم از خودش متنفر میشد هم از او متنفرتر.
منشی اظهار کرد:
– بفرمایید بشینید، چند دقیقهی دیگه که مراسم عقد تموم بشه حاج آقا تشریف میآرن و نوبت شماست. توی این فاصله ممنون میشم تشریف بیارید و این چندجا رو امضا کنید.
بدون اینکه سرسوزنی توجه به شیما و پدر و مادرش داشته باشد، درحالیکه کاملاً وجودشان را نامتوجه شده گراهی شدهبود سمت میز منشی رفت و جاهایی که نشان میداد را امضا زد.
سؤال کرد:
– شاهد آورمتوجه شد؟ دوتا شاهد مرد.
بیحوصله بود، بیتفاوت و سرد بود ولی تعمداً خودش را بیحوصلهتر و سردتر از چیزی که واقعاً بود نشان داد و اضافه کرد:
– نه متأسفانه، دوتا از همکارهای خودتون قبول زحمت میکنن؟ هزینهاش هم هرچهقدر بشه مهم نیست، فقط لطفاً زودتر خطبهی طلاق خونده بشه و تمومش کنیم.
صوتی پوزخند شیما را متوجه شد و اهمیتی نداد.
خودش دکمهی روی ویلچر را زد و جلوتر حرکت کرد و بالاخره خاموشی را شکست:
– آره، زودتر تموم بشه این لکهی ننگی که ده یازده ساله بهم وصله!
هوشنگ هشدار داد:
– شیما!
سعیده زمزمه کرد:
– شیماجان، فقط امضا کن مادر، چیزی نگو.
ابروهای امیرحافظ بالا پرید و نتوانست جلوی خندهی عصبیاش را بگیرد. سر بالا گحرکت کرد و لبخند زد و اظهار کرد:
– عجب! که اینطور، جالب شد.
بدون خیره شدن به شیما ادامه داد:
– جدی جالب شد! لکهی ننگ منم نه اونی که توی کثافتکاریاش غرق شدهبوده!
دست شیما میلرزید، کف کف دستش عرق کردهبود و خودکار را محکم نگه داشتهبود.
– بفهم چی میگی! کسی حق داره حرف بزنه که خودش نره زن حاملهی یکی دیگه رو صیغه کنه!
امیرحافظ زمزمه کرد:
– لاالهالاالله!
شیما کف دست برنداشت.
– کسی میتونه حرف مفت بزنه که کف دستش به خون بچهی من آلوده نشده باشه!
قصد داشت امیرحافظ را عصبی کند. میتمایل داشت کاری کند تا داد و هوار به جاده بیفتد، میتمایل داشت دیوانهاش کند ولی امیرحافظ تنها پوزخندی زد و بیان کرد:
– تأکید کن که بچهی حرومزادهات!
شیما دیوانهوار جیغ کشید:
– خفه شو هیچی ندار! قاتل بچهامو کشتی، خودمو فلج کردی! خفه شو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن