غروب شده بود که به منزل رسیدند. هردو سر مزار پدرهایشان رفتهبودند و اندکی، فقط اندکی رفع دلتنگی کردهبودند.
حینی که کفش از پا در میآوردند تا وارد خانه شوند، آوای شیما به گوش هردوشان رسید.
– عمه از من گفتن بود، این هرزه معلوم نیست داره چیکار میکنه با امیرحسین! عقدش کنه دیگه کار تمومهها! یه بی اصل و نسبِ دگوریِ پاپتی میخواد به اسم اینکه یه بچه زاییده بیفته رو مال و اموال عمو اکبر خدا بیامرز! این جک و جونورای هار و نخورده رو من میشناسم عمه. دو صباح دیگهام بچه رو میندازه وبال گردن شما و مهریهاشو میذاره اجرا و خوب که کَند ازمون، میره.
هردو سر جایشان از حرکت ایستاده بودند و انگار نمیخواستند میان چرت و پرتهای شیما او را متوجه حضور خودشان کنند.
رنگ از رخ آناشید با حرفهایی که متوجه شدهبود، پرید. کف دست و پایش یخ شد و سرش گیج راهی شد.
فخرالملوک در جواب شیما اضافه کرد:
– از روزگاری که اومد فقط با خودش نحسی و بدبختی آورد. در ذهنش گذراندی قلب خودم رضاست به این وصلت شوم؟ میگی چیکار کنم با امیرحسین؟
شیما لحنش را مظلوم کرد و اضافه کرد:
– حیات منم خراب کرده عمه! حافظ معلوم نیست چشه، به زور دو کلام حرف میزنه.
– خدا درد بریزه به جون باعث و بانیاش.
– کاش امیرحسینو راضی کنی یه پولی کف دستی بده به دختره و بفرستدش بره. بهخدا لکهی ننگه. بچهاش داره بابا بابا میکنه هنوز ازدواجم نکردن. تو روی فامیل نگاه کنیم و چی بگیم عمه؟
آناشید کف دست به دیوار بند کرد که سقوط نکند و امیرحسین دیگر طاقت نیاورد.
با چند گام کشیده خودش را به سالن رساند و حضور بهیکبارهیاش فخرالملوک و شیما را ترساند که هردو هین کشیدند و امیرحسین با صورتی برافروخته داد کشید:
– گههایی که خوردی رو یه بار دیگه نشخوار کن تا جوابتو بدم شَلافه!
شیما کف دست روی قلبش گذاشت و کمی خیره به امیرحسین ماند. یکهویی زیر گریه زد و اضافه کرد:
– به خدا ساکتش از حیات ما راهی شده! از وقتی… از وقتی که این دختر پاشو گذاشته توی این خونه… یا… یا امیرحافظ ازش دفاع میکرد و زندگیمونو به خاطرش به گند میکشید… حالا هم… حالا هم که تو، راه و نیمه جاده، چپ و راست میری و میآی و دیگه نگاه نمیکنی من زن داداشتم، من دختر داییاتم، ما با هم بزرگ شدیم… حرف بارم میکنی! تو داری… ما رو… ما رو به پوست پیاز میفروشی!
امیرحسین جلوتر راهی شد و آوایش را هم بالاتر برد و اظهار کرد:
– دهنتو ببند شیما، کف دست بردار از این همه اشک ریختنای مسخره و بیموردت. کار یاد گراهی شدی دوتا قطره اشک میریزی اندیشیدی همه امیرحافظن که خرت بشن و بیفتن به پات؟!
فخرالملوک تشر میزد:
– حسین زبون به دهن بگیر.
و او بیتوجه به مادرش، بیشتر خم شد و نزدیک به شیما با دیدههایی گرد کرده اضافه کرد:
– نه، از این خبرا نیست، احترام میخوای؟! پس احترامتو نگه دار. به پوست پیاز فروختمتون؟! نه، ببین تو داری به زن من توهین میکنی. داری به مادر بچهی من توهین میکنی، داری به انتخاب من توهین میکنی.
راست ایستاد و داد زد:
– خب توئه بیشعور اندیشیدی کی هستی و خودتو توی چه جایگاه و مرتبهای دیدی که به خودت اجازه میدی آناشیدو اینطوری قضاوت کنی؟! برگشتی میگی من اینجور آدما رو میشناسم؟! خب تو خودت از هزار تا سلیطه و دگوری بدتری، بهتره بگی که خودمو خوب میشناسم. کارِت به جایی رسیده که میشینی اینجا مامانو پر میکنی؟!
هستریک ریز خندید.
– آخه تو کی باشی که بخوای تعیین و تکلیف کنی؟ اندیشیدی من زن و بچهمو ول میکنم؟! چی داشتی زر زر میکردی؟! که یه پولی کف دستی بمشاهده کرد به آنا؟!
کف دستی به صورتش کشید و پر تمسخر اظهار کرد:
– چرا اصلاً این کارو با آنا بکنیم؟ چرا حافظ مهریهی تو رو پرت نمیکنه توی صورتت و بچه رو هم ازت بگیره و بعد ده سال این لکهی ننگو از حیاتاش پاک کنه؟! تو میگی آنا دردسر درست میکنه؟! نه… نه خوب گوش کن مثلاً زن داداش، دختر دایی، انقدر مولینت تو رو گند و لوس و بچه بار آورده که بعد ده سال حیات مشترک هنوز کف دست از این حرفای خاله زنکیات برنداشتی. بزرگ شو یهکم بدبخت. اصلاً تو که تا پای طلاق رفته بودی چی شد یهو معجزه شد برگشتی؟!
#part359
آنــــــاشــــــــید
بعد فوت بابا برگشتی با خودت بیان کردی حالا که حاج اکبر مرده این وسطم یه ارث و میراث گنده و کلونی هست یه وقت جا نمونم؟! درسته؟ آره؟
شیما خیره به او هق هق میکرد و فخرالملوک دائم تشر میزد:
– بس کن پسر، امیرحسین، ساکت شو برو یه هوایی بخور.
ولی او به شیما میتاخت.
– میگن کافر همه را به کیش خود پندارد حکایت توئه، افکار کثافت خودتو داری به آناشید نسبت میدی.
فخرالملوک تند بیان کرد:
– امیرحسین بس کن، زن داداشت حاملهست اگر زبونم لال بچهاش یه چیزی بشه…
میان حرف مادرش پرید و بیان کرد:
– مامان گفتم نمیخوام بیحرمتی کنم بهتون، بعدم، مگه فقط شیما حاملهست؟ آناشید چی؟ آنا داشت تمام حرفاتونو میشنید، آنا آدم نیست؟ آنا احساس نداره؟ آنا ناراحت نمیشه؟ مولین، مادر من، دورت بگردم کف دست از دشمنی کردن با این دختر بردارید. مولین به جان حانی قسم، نمیخوام صوتمو برای شما ببرم بالا، لال شم اگه بخوام این کارو بکنم ولی مولین، قلب نده به قلب این شیمای بیشرف.
شیما جیغ کشید:
– درست حرف بزن، هی هرچی میخوام به احترام عمه هیچی بهت نگم میبینم نمیشه! آخه چهقدر بیشعور شدی تو!
پوزخندی زد و اظهار کرد:
– من بیشعور شدم؟ حافظ نتونسته تو رو جمع کنه، مولینتم که کلاً لیلی به لالات میذاره، من همین امروزگار زنگ میزنم به دایی، دایی باید کشیده شه بیاد اینجا، تا من تو روی بابات باهات اتمام حجت کنم.
جیغ زد:
– بابام عصبی بشه فشارش میره بالا، تو غلط کردی زنگ بزنی بهش.
انگشت اشارهاش را در هوا برای شیما تکان داد.
– من زنگ میزنم تو هم غلطی نمیتونی بکنی. ولی میخوام جلوی خودِ دایی بگم که اگر یک بار دیگه، شیما خدا شاهده اگر یک بار دیگه حرف مفت بزنی، زر زیادی بزنی، گه مفت بخوری اونم بیشتر از چیزی که باید بخوری، دیده میبندم روی نسبت فامیلی، نگاه میبندم روی حامله بودنت و بلایی به سرت میآرم که اون سرش ناپیدا باشه.
رو به فخرالملوک که میکوبید روی کف دست خودش و میاظهار کرد:
– امیرحسین بس کن پسرجان.
اظهار کرد:
– مولین شیما برای شما عزیزه؟ آناشید برای من عزیزه، بچهی شیما و حافظ نوهی شماست؟ بچه من و آنا هم نوهی شماست. من اضافه کردم پول اجاره کردن خونه رو ندارم، الان آه در بساط ندارم و قراره با آناشید اینجا حیات کنم. میتونید پرتم کنید بیرون، شیما خانم ناراضی تشریف داره، میتونه بره خونهی خودش. ولی من و آناشید میخوایم این جا زیستن کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن