من بهشدت براتون دردسر درست کردم، خودم… خودم میدونم که رفتنم به نفع همهست.
امیرحسین با اخم سمتش تشر زد:
– اونی که الان خونه نداره منم، ماییم.
حافظ و شیما خونه دارن، دو تا کوچه پایینتره. میتونن همین الان پاشن برن ولی من تا وقتی که خودمو جمع و جور کنم و بتونم خونه بگیرم، با تو اینجا زیستن میکنم.
رو به مادرش کرد.
– مادر با شما هم هستم، شیما خانوم، برادرجان تو گوشِتون فرو کنید که آناشید اینجا میمونه و عضوی از این خانوادهست.
امیرحافظ دهان باز کرد اما پیش از اینکه چیزی بگوید، امیرحسین دستش را در هوا تکان داد و اظهار کرد:
– ها؟ میخوای بگی زوری دارم نگهش میدارم؟!
امیرحافظ در جوابش ابرو در هم کشید و گفت:
– زور نیست؟!
سر بالا انداخت.
– نه، نیست. من دارم تلاش میکنم تو زندگیام نگهش دارم مگه خودت برای نگه داشتن زنت که هفت ماه تموم ولت کرده بود و حاضر نبود حتی جواب زنگاتو بده و تا پای طلاق رفت، نجنگیدی؟ اونم وقتی که پای هیچ بچهای در میون نبود. برگردوندیاش چراکه نمیمیل داشتی زندگیات از کف دست بره. حالا من برای کسی که دوستش دارم و تا چند وقت دیگه بچهمون به جهان میاد نجنگم؟!
قبل از اینکه امیرحافظ چیزی بگوید تک خندهای کرد و ادامه داد:
– بسیار داری سنگ آناشیدو به سینه میزنی حاجی جان! الان من حق دارم یه فکرای دیگهای بکنم یا نه؟!
امیر حافظ جوابش را نداد، تنها سنگین نفس کشید و عصبی نگاهش کرد.
امیرحسین سمت آناشید چرخید و پرسید:
– آنا تو بگو، اجباره؟! اینکه من یه فرصت دیگه ازت میخوام، زوره؟! دیکتاتوریه؟!
آناشید نمیاطلاع داشت باید چه جوابی بدهد، موقعیت بدی بود. اگر میگفت اجبار است اوضاع بدتر میشد! بدش نمیرسید که کنار امیرحسین بماند ولی با اتفاقات پیش رسیده ماندنش عقلانی به نظر نمیرسید درست به اندازهی نماندنش!
چند ثانیهای که فکر میکرد، سنگینی نگاه خیرهی امیرحسین را روی خودش حس میکرد و سنگینی نفسهای امیرحافظ آزارش میداد.
سر بالا گراهی شد و رو به امیرحسین جواب داد:
– نه اجبار نیست، تا به جهان اومدن بچه میمونم.
کنج لب امیرحسین بالا رفت و گفت:
– بعدشم نگهت میدارم.
و دیده تنگ کرد و هشدارگونه بیان کرد:
– از این به بعد موقع صبحونه و ناهار و شام میآی پایین. مثل یه بدبختِ غریب نمیمونی گوشهی این اتاق. خودم هستم و تا وقتی هم من هستم تو کنارمی.
رو به شیما کرد.
– شیما خانوم شما هم سعی کن با این شرایط کنار بیای چراکه چه بخوای چه نخوای آناشید جاریته.
حرف تا پشت لبهای آناشید رسید که بگوید ولی من هنوز قبول نکردم با تو ازدواج کنم ولی شرایط را نابسولینتر از این مشاهده کرد که بخواهد چنین چیزی را مطرح کند گویا زندگیاش کف دستخوش تغییرات بیشتری شده بود.
* * *
نصفه شامگاهِ گذشته، اتمام حجت کردهبود. حالا پشت در اتاق حانیه ایستاده و ساکت به در ضربه میزد:
– حانی؟ بیداری؟!
بیدار بودند، هردوشان، هم آناشید و هم حانیه. با آن ماجرا و اعصاب داغان نتوانستهبودند بخوابند.
آناشید پتو را روی سرش کشید و آهسته گفت:
– حانیه من خوابما.
حانیه از حرکت ایستاد و سمت در حرکت کرد، آن را که باز کرد امیرحسین را حاضر شده پشت درد دید.
– جانم امیرحسین؟
گردن کشید تا داخل را ببیند ولی موفق نشد و پرسید:
– آنا خوبه؟ دیشامگاه خوب خوابید؟
نگاهش را شماتتگر به صورت برادرش دوخت.
– چی بگم والا؟!
کلافه چنگی میان موهایش زد.
– فقط بگو خودش و بچه خوبن یا نه؟
– خوبن.
– خب خداروشکر، نمیآد صبحونه بخوره؟!
حانیه بدون سؤال کردن هم جواب آناشید را میاطلاع داشت. سر بالا انداخت.
– نه فکر نمیکنم.
امیرحسین مچگیرانه اضافه کرد:
– بیداره اما گفته بگی که خوابه، آره؟!
– نه امیر…
حانیه را کنار زد و داخل اتاق شد.
تک سرفهای کرد و قلبش با مشاهده کردن جسمِ به پهلو خوابیدهی زیر پتو که برجستگی شکمش پیدا بود، غنج حرکت کرد.
حانیه همانطور ایستاده کنار در اظهار کرد:
– بذار استراحت کنه.
– بیداره که، چه استراحتی؟
کف دست لبهی پتو گذاشت و با لحنی بانمک و ته خنده اضافه کرد:
– یاالله، آناجان؟ بزنم کنار این معجرو؟
آناشید پتو را محکمتر بالای سرش نگه داشت و جواب داد:
– نه، میخوام بخوابم، ممنون میشم از اتاق بری بیرون.
حانیه کلافه با اشارهی کف دست بیرون از اتاق را نشان داد و لب زد:
– بیا برو دیگه.
امیرحسین ولی مصممتر کنار تخت جای گرفت و اضافه کرد:
– اینجوری آوانس میدن به کسی که صد بار اظهار کرده حق با توئه و من غلط کردم و مخلصتم؟!
آناشید کلافه پتو را از روی صورتش کنار زد و سریع جواب داد:
– الان چی ازم میخوای؟! دستمو بذارم توی دستت بریم محضر؟!
خیره به نگاههای پف کرده و سرخ شدهی آناشید از شدت گریه و بیخوابی، تبسمی کمرنگ زد و گفت:
– اولاً سلام به روی پف کردهی نَشُستهات خانوم.
بازدمش را بیرون راند و اظهار کرد:
– دوماً اگه میاومدی که منو به نهایت تمایل داشتهام میرسوندی.
آرام انگشت اشارهاش را روی طرهای از موهای آناشید که روی بالش افتادهبود کشید و زمزمه کرد:
– اما فعلاً فقط ازت میخوام بیای پایین و باهام صبحونه بخوری.
اینطور مهربان بودنِ امیرحسین اذیتش میکرد. ترجیح میداد همانطور که طی چند ماه گذشته او را یک عوضیِ بیمعرفتِ بیمسئامات پنداشته بود، تصور کند.
هرچند که اگر میتمایل داشت با خودش روراست باشد همهی مدت دلتنگ و دلنگران او بود.
بزاقش را بلعید و بیان کرد:
– اما من اشتها ندارم.
امیرحسین اخم کرده پتو را کامل از روی تن او کنار زد، چشمش لحظهای به حرکات آهسته شکم آناشید افتاد و کف دست مشت کرد تا لمسش نکند. ولی چیزی در قلبش فرو ریختهبود، دلش داشت قیلیویلی میحرکت کرد.
جواب داد:
– فکر کردی من اشتها دارم؟! میخوام برم پیش وکیل، تمام زندگیام روی هواست. استرس اولین جلسهی دادگاه داره روانیام میکنه. معدهام داغونه.
پلک بست و سر تکان داد.
نگاه آناشید رنگ نگرانی گحرکت کردهبود نباید اینها را پیش او بازگو میکرد.
لحنش نرمتر شد و با تبسمی یک طرفه اضافه کرد:
– منم اشتها ندارم ولی میخوام با تو از این پلهها برم پایین. با تو، میفهمی چی میگم؟!
آناشید خیره نگاهش کرد که امیرحسین جدیتر اظهار کرد:
– اصلاً میخوام تو رو بکنم تو نگاه حافظ و شیما. پاشو پاشو آناجان، یه آبی به کف دست و صورتت بزن.
کف دستش را سمت کتف آناشید برد و لب زد:
– اجازه میدی کمکت کنم؟!
آناشید در خاموشی خیرهی نگاههایش شد.
لحظهای بعد سنگینی تنش روی کف دست امیرحسین افتادهبود و به کمک او جای گرفت.
دستی به صورتش کشید و زمزمهوار اظهار کرد:
– دست و صورتمو بشورم میآم.
امیرحسین نفسش را با آسودگی خاطر بیرون راند. بسیار عاشق شد بگوید بگذار موهایت را شانه بزنم، ولی همانطور گوشهی تخت آناشید جای گرفت و خیرهاش شد که چهطور به سختی توقف کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد.
رو به حانیه کرد و با لحنی شوخ جویا شد:
– چیه تو وایسادی زل زدی به ما؟!
حانیه بغضی ریز خندید و اضافه کرد:
– دارم به این فکر میکنم که چهقدر کنار هم دلنشینید.
امیرحسین دستی به گردنش کشید و لبخندش گخوشحالتر شد.
– میرم پایین تنها باشید با هم.
امیرحسین لبخند زد.
– چاکرتم بهخدا.
وقتی آناشید از سرویس بهداشتی بیرون وارد شد و داخل اتاق شد، متعجب پرسید:
– پس حانیه کجاست؟!
امیرحسین روبهرویش توقف کرد.
– راهی شد پایین.
کمی خیرهی یکدیگر ماندند. تعلل داشت که بگوید یا نه. ولی قلب به دریا زد و گفت:
– میتونم بغلت کنم آنا؟! قلبم به اندازهی یه دنیا تنگه برات.
آناشید شوکه قدمی عقب گذاشت، پلکش پرید و جواب داد:
– ب…برو بیرون لطفاً. میخوام لباسامو عوض کنم!
** دیشب بچه های خوبی بودین به این امتیاز دادین مرسی،،امشامگاهم پارت گذاشتم :))
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن