مکث کرد، نمیخبر داشت چه جوابی باید بدهد. امیرحسین سؤالش را بار دیگر تکرار کرد.
– بیام تو؟ میخوام باهات حرف بزنم.
کف دست روی شکمش گذاشت، پلکهایش را بر هم فشرد و اظهار کرد:
– مگه حرفی برای اضافه کردن میمونه وقتی که تو یه تنه به قاضی میری، قضاوت میکنی و حکم میدی؟!
کنجِ لبِ امیرحسینِ توقف کرده پشت در با شنیدن صوتی او کمی بالا حرکت کرد. اگر چه مفهوم جملهاش دلش را سوزاند اما…
نفسی عمیق کشید، باز هم دو تقهی کوتاه به در زد و سؤالش را برای سومین بار تکرار کرد:
– بیام تو؟! من میخوام باهات حرف بزنم.
آناشید شتابزده جواب داد:
– به نظرم برای حرف زدن دیره، درواقع چند ماه دیر کردی.
امیرحسین محکمتر جواب داد:
– ولی من میخوام حرف بزنم و میآم تو.
جملهاش دیگر سوالی نبود، اطلاع میداد که چه مخالف باشد و چه موافق او داخل خواهد حرکت کرد.
آناشید به سختی خم شد و چادر نمازی را که کنار تخت روی زمین افتاده بود را برداشت، روی سرش کشید و قبل از اینکه امیرحسین بخواهد در را باز کند، سلانه سلانه کنار در رفت، کف دستگیره را پایین کشید و آن را باز کرد و خیره به امیرحسین لب زد:
– بله؟ بفرمایید؟
نگاه امیرحسین بعد از اینکه جزء به جزء اجزای صورتش را کاوید، پایین حرکت کرد، روی شکمش متوقف شد و جویا شد:
– دختره یا پسر؟
آناشید سوالش را با سوال جواب داد:
– مگه برات فرقی داره؟!
در قلبش لبخند زد ولی صورتش خشک و جدی بود.
– نه فرق نداره، ولی، سالمه دیگه مگه نه؟!
جوابش را کوتاه دریافت کرد.
– سالمه.
دستش را ملایم تا نزدیک شکم آناشید برد، نگاهی به چادری که روی سرش انداخته و اندامِ کمی تپل شدهاش را قاب گرفتهبود انداخت و دست پس کشید. نمیخواست بدون اجازهی او کف دست به تنش بزند و زمزمه کرد:
– رو میگیری ازم آنا!
آناشید مستقیم نگاهش کرد و لبش را جوید.
– نامحرمیم.
امیرحسین کف دست در جیبهای شلوارش فرو کرد.
– باید حلش کنیم که دیگه نامحرم نباشیم، هوم؟!
آناشید بزاق دهانش را بلعید، سرش را به چپ و راست تکان داد و بیان کرد:
– من… من باید بعد از بهدنیا اومدن بچه… من… من باید برم!
امیرحسین دستی به پشت گردنش کشید.
انگار زود حرفش را پیش کشیدهبود.
زبان روی لبهایش کشید و اضافه کرد:
– میشه کف دست از قلبخوری برداری؟!
آناشید دیده گرد کرد، ناباور تک خندهای کرد و زبانش به تلخی باز شد.
– نگاه آقای کُهبُد، امر امر شماست، اصلاً میخوای زودتر بریم زیر یه سقف زیستن کنیم که بچمون از حضور گرم و عاشقانهی پدر و مادرش همزمان بهرهمند بشه؟!
صدایش زد تا توضیح دهد:
– آنا من رفتنم کف دست خودم نبود، من…
آناشید بی اراده اشک ریخت ولی تلخند زد و اظهار کرد:
– چی میخوای از جونم؟! چی میخوای؟! حرف بزنیم؟! چه حرفی مونده؟! حرفی نیست وقتی من… من در حد یه اساماس یک خطی هم برات ارزش نداشتم!
– آنا، آنا آروم باش و منو نگاه کن.
مشت کمزورش را به قفسهی سینهی امیرحسین کوبید و هق زد.
– نمیخوام ببینمت، نمیخوام باهات حرف بزنم، کف دست از سرم بردار امیرحسین، نه حرفی هست نه بحثی. رابطهی ما تموم شده، ما تموم شدیم.
– آنا، لامصب من دیوار ریخته روم تو آجر پرت میکنی سمتم؟! من درگیر بودم، من گرفتار بودم من داغون بودم، نخواستم بین مشکلات خودت بشم یه بار اضافه و بیشتر درگیرت کنم، من شکستم، من قاچاقی برگشتم ایران با یه پروندهی گندهی باز که هنوز متهم ردیف اولشم! به علی قسم من توانایی این که توی یک کشمکش عاطفی باشمو ندارم!
آناشید ناباور لبخند زد.
– خب، وقتی توانایی بودن توی یه رابطهی پرحاشیه رو نداری، وقتی نمیخوای وایستی و منطقی حرف بزنی، چرا اومدی اینجا؟! خب برو دیگه، اجباری نیست که! مگه من زورت کردم که…
اشاره به شکم آناشید کرد و کلامش را برید.
– گفتی ما تموم شدیم اما نه، نشدیم.
آناشید حس خفگی داشت ولی خندهی پر از طعنهاش را حفظ کرد و بیان کرد:
– رابطهای که بخواد صرفاً بهخاطر بچه ادامه پیدا کنه، تموم شده باشه بهتره.
– من نگفتم فقط بهخاطر بچهست، من دارم میگم جونِ بحث کردن تو تنم نمونده، دارم میگم یه سر سوزن آرامش میخوام دختر، دریغ نکن.
آناشید سر بالا گراهی شد، چشم دوختن به چشمهای او خطرناک بود. زبانش به قدر کافی چرب و نرم بود، اگر میتمایل داشت نگاه هم از چشمهایش نگیرد، افسونش میشد.
– تو جون جنگیدن نداری امیرحسین، من کلاً قصدشو ندارم. نگران بچهای؟!
بغضش سنگینتر شد و باز هم اشکهایش روان روی صورتش.
– دل کندن ازش آسون نیست اما… اما بهجهان که بیاد و افشین آزاد بشه، میذارمش پیش تو و خانوادهات و میرم.
اختیار کنترل کردن آوایش را نداشت که داد زد و شانههای آناشید بالا پرید.
– حرفم فقط بچه نیست، حرفم خودتی چرا نمیفهمی؟!
آناشید هم صوتی شکستهاش را کمی، فقط کمی بالاتر برد.
– تا الان فکر میکردی آناشید نامی توی زندگیات بوده؟! فکر میکردی اصلاً مردهست یا زنده؟! یا نه، منو یادت میاومده یا بین دوست دخترای دیگهات منو از یاد برده بودی و…
مشت دردناکش که هنوز بهخاطر کتک زدن امیرحافظ درد میکرد را بالا برد و حرصی از جملاتی که گوش دادهبود چنان در دیوار فرود آورد که کمی از دیوار فرو حرکت کرد! درد در استخوان دستش پیچید و آناشید باری دیگر بالا پرید. نه از ترس، از ترسِ دردِ کف دستِ او!
– تو مثل بقیه بودی برام؟! چندبار بهت گفتم میخوامت؟! هان؟! چندبار اضافه کردم تو برام یه طوری عزیزی که هیچکس نبوده؟! حالا متهم شدم به هرزگی و زنباره بودن؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن