با سلام من، استاد و شکوفه سر بالا گراهی شدند. پیرمرد تبسمی زد و شکوفه بیمعطلی نگاه به سهراب داد.
سهراب صنقلبی چوبی را نزدیک تختخواب گذاشت.
– بفرما آق بانوخانوم… سرپا سخته برات.
چشم دوختم به دکتر که با دیدههای ریز شده، به سهراب چشم دوخت و نفس صداداری کشید.
جای گرفتم و احوال استاد را سؤال کردم، دکتر کیفش را گحرکت کرد و کنار تخت جای گرفت.
هوش و حواسم به شکوفه بود که بیصوت از اتاق بیرون حرکت کرده بود، دلم میمیل داشت زودتر بروم و دل و درست ببینمش.
دکتر مشغول معاینهٔ استاد شده بود و سهراب تکیه زده بود به دیوار و نگاهشان میکرد.
ساکت کشیده شدم… سهراب تکیهاش را از دیوار برداشت و دکتر با اشارهٔ چشم و ابرو جویا شد چه پیشامد کرده؟
سر بالا انداختم و ملایم اضافه کردم:
– من برم بیرون و برگردم؟
پیش از دکتر و استاد، سهراب با تعجیل گفت:
– بلهبله، راحت باش، میگم زیور چای بیاره.
جواب دکتر هم با تعجیل بود.
– سهراب، آستین لباس استاد رو بالا بزن فشار خونشون رو بگیرم.
بیمعطلی از اتاق بیرون رفتم و نگاهم پی شکوفه گشت، پشت پنجره ایستاده بود و با متوجه شدنم تبسمی زد و پیش آمد.
– فدات بشم آق بانوجونم… قلبم برات یه ریزه شده بود.
ملایم حرف زد ولی محکم بغلم کرد، بعد عقب حرکت کرد و پر چادرم را پس زد.
– وای نگاه شکم تختت چه گِرد و قلمبه شده! ولی هنوزم ریزهمیزهای… اِنقدره دلم میتمایل داشت ببینمت، خوبی؟ موندگار شدی تهرون؟
به صورت بدون بزک و چارقد کوچکش چشم دوختم و تبسم زدم.
– ها… هنوز عمارت آقای دکتر هستم، خوبم… منم دلتنگت بودم، آقا سهراب اظهار کرد آشنایی ندم.
نگاهی به دالان انداخت و کف دستم را گحرکت کرد و روی مبل نشاند، خودش هم کنارم جای گرفت.
– آقاش مریضاحواله، یه هفته مریضخونه افتاده بود، بعدشم آوردنش خونه، کلفتشون وسواس داره… بیان کرده بود یکی بیارین بذار وردار آقا رو بکنه.
– تو آمدی؟
سر جنباند.
– آره دیگه… سهراب اظهار کرد آشنا ماشنا میشناسی پرستاری کنه؟ بیان کردم خودم مخلص خودت و آقاتم… دو هفته، سه روزگار کمه اومدم.
نفس راحتم بالا آمد.
– پس… دیگه توی اون خونه نیستی.
شانه بالا انداخت.
– نقداً که اینجام… بیخبر از زری بیرون زدم، برگردم تنبونمو سرم میکشه.
کف دستش را فشردم.
– دیگه اونجا برنگرد شکوفه.
خنده کرد و دست گحرکت کرد جلوی دهانش تا صدایش گوش داده نشود.
– آخرتش چی؟ آقاش که میل داشت خدا سرپا بشه، خود سهرابم عذرمو نخواد، این زنیکه زیور، بیرونم میکنه… چش متوجه شدن منو نداره، اگرنه به مولا راضیام همینجا کلفتی کنم…
گوشهٔ لبش را به دندان گرفت و نفس کشیدهی کشید.
– نمیدونی چه حال خوشی دارم آق بانو، انگاری از قفس آزاد شدم.
به رویش لبخند زدم.
– به آقا سهراب بگو، مگه نمیاظهار کردی خیلی مردانگی داره؟ رضا میشه همینجا بمانی.
لب و دهانش را کج کرد.
– رو ندارم بگم… بسیار مرده ولی همین حالاشم پسکی رام داده… اگه بو ببرن دوسیهم سیاهه، نمیذارن یه دقه بمونم… وقتی متوجه شد تو هم با دکتر اومدی، زرد کرد. حق داره.
لب گزیدم و تعلل کردم.
– شکوفه… توبه کن، حیف از جوانی و قلب پرمحبتت نیست؟
خنده کرد ولی پردرد.
– آره، انقد قزلقورتکی و الله بختکیه… توبه کن! بُزک نمیر باهار میاد! آب توبه سرم بریزم، بعدشم بشم زن همین آقا سهراب و براش قد و نیم قد پس بندازم، به پای هم پیر بشیم، قصهٔ ما به سر رسید، کلاغه به خونهش نرسید.
به دیدههای پر آب و گریزانش نگاه کردم.
– آقا سهراب نه، یه مرد دیگه… پاک که بشی، خدا حافظت میشه.
پر چارقد یاسیاش را به نگاهش کشید.
– سهراب نباشه میخوام هیشکی دیگهم نباشه.
ساکت ماندم، به دالان نگاه انداخت و و پر غصه لب زد:
– خاطرش خیلی واسهم عزیزه ولی لقمهٔ دهن من نیست.
غصهدار ماتش شدم، عاشق سهراب بود! خندهٔ بیخیالی کرد و گونهام را کشید.
– این دُکی تو نَخته! من آدم شناسم… عاشقیت و اینطوریاس؟! همونه نگهت داشته!
نامطمئن زمزمه کردم:
– نه… از مردانگیشه.
با آرنج به کف دستم زد.
– نه و نگمه! زیبا و ترگلی، خانومی، نجیبی، چی کم داری ازش؟ بارتو زمین بذار، زنش شو… جا برادری واسه خودش لعبتیه.
کف دستش را گحرکت کردم.
– شکوفه… اگر اینجا هم نماندی، با هم میریم ولایت ما… برارم همین تهران خونه داره، خانومجانم قراره بیاد تهران، پیش ما هستی، بیمنت و خجالت… از دکتر جویا میشم کلید خانهٔ بیارم کجاست… برو اونجا، ولی توبه کن و دیگه برنگرد… جان عزیزت شکوفه…
– زیور وسایل پذیرایی رو نیاورده؟!
شکوفه بیهوا کشیده شد و پس راهی شد، دکتر و سهراب وسط اتاق بودند.
شکوفه کف دستپاچه بیان کرد “الان میگم بیاره” و بیرون حرکت کرد. دکتر وارد شد کنارم قرار گرفت و سهراب پُرسان نگاهم کرد.
– سهراب، بگو ظرف آب جوش ببرن هوای اتاق پدرت مرطوب بشه.
جدی بود ولی آرام، سهراب نگاه خیرهاش را از من گرفت و عقب سر شکوفه رفت.
– خوبی خانوم؟
دستش، پس سرم روی مبل بود و تبسمی بیجان، کنج لبش.
سر جنباندم.
– این خانوم، آشناست؟!
سرم به کتمان کردن بالا حرکت کرد، اما زبانم در مقابل نگاهان سیاه و براقش، بیمعطلی به راست باز شد.
– بله!
نفس پر صوتیش را بیرون داد و دست کشید به پیشانیاش.
– دوست ندارم بمونیم، زودتر بریم.
عین خودش آهسته پرسیدم:
– بالای خاطر چی این قسم پریشان شدین؟!
جواب نداد و با اخم به پنجره خیره شد، از حرکت ایستادم و چادر را روی سرم مرتب کردم.
– بریم.
سر بالا گراهی شد و با تعجب نگاهم کرد، به رویش تبسم زدم.
– زودتری بریم بلکم آهسته بگیرین.
جواب روی خوشم را با لبخند محوی داد و نگاهش سُر خورد تا شکم پنهان شدهام زیر چادر و باز برگشت به صورتم.
– سهراب از کجا متوجه شده تو بارداری؟!
کف دست بردم جلوی دهانم.
– یا سلطانعلی! فهمیده؟!
لب گزید… دو مرتبه بیجان، تبسم زد و آهسته سر جنباند.
– آخ آق بانو!
از شرم، صورتم الو گراهی شده بود.
– بریم آقای دکتر… زودتری بریم.
پر چادرم را گراهی شد.
– میریم… چای بخوریم، بعد.
روی سر بالا گحرکت کردن نداشتم. چای را خورده نخورده، معذب به دکتر چشم دوختم.
آهسته نگاه بست و آرامتر بیان کرد:
– بریم خانوم؟
سهراب تبسمی زد.
– چه عجله والا؟! شام رو با ما صرف کنید.
دکتر توقف کرد و کتش را مرتب کرد.
– مرسی، باید زودتر برگردیم منزل، هلن به حضور آق بانوجان عادت کرده، بهانهجویی میکنه.
ابروهای سهراب بالا حرکت کرد.
– فکر میکنی این عادت کردن درسته؟!
دکتر جدی و با معطلی جوابش را داد:
– چرا درست نباشه؟
سهراب خندهای کرد و نگاهش به من رسید.
– بچه دو هوا میشه… خودت هم میدونی وقتی همایون برگرده، اجازه نمیده آق بانوخانوم یک ساعت هم توی منزل تو بمونه.
خم شد کیفش را کف دست گحرکت کرد و مقابل سهراب ایستاد.
– تو قلبنگرون هلن هستی یا برگشتن همایون؟
سهراب از کنار شانهٔ دکتر، دومرتبه نگاهم کرد.
– تو فکر کن دلنگرون آق بانوخانوم و آیندهش.
دست دکتر روی شانهٔ او نشست و با سر انگشت چند مرتبه ضربه زد.
– من فکر کنم بهتره قلبنگرون خودت باشی و گذشتهت… .
بوی کدورت و قلبخوری را حس کردم، قدمی پیش گذاشتم و به دو مرد با دلشوره نگاه انداختم.
سهراب ریشخند کرد.
– پس حرفهایی که از گوشه و کنار به گوش میرسه، بیجاده نیست! والا، حواست باشه اشتباهی تقاص نکشی.
دکتر کنارم توقف کرد و تبسم زد.
– حرفهای گوشه و کنار، همیشگی هست سهراب جان… نه فقط در مورد من… و راستش، جز حال حاضر و موقعیت فعلیم، هیچ چیز برام اهمیت نداره.
رخصت نداد سهراب جوابی بدهد. سفارش کرد اگر احوال استاد تغییر کرد، خبرش کنند و با دست تعارف کرد بیرون بروم.
تا جای گرفتن در اتول، از شرم و دلواپسی نفسم راحت بالا نیامد. حرکت که کرد، قلب درست نفس کشیدم و دیده بستم.
– خسته شدی!
دیده بسته جواب دادم:
– خوف کردم…
-از بابت…؟!
– که مبادا حرفتان بشه.
نرمنرم خنده کرد، نگاهم باز شد.
– من اهل مجاقلبه نبوده و نیستم خانوم… ولی مثل شیر نری شدم که حد و حریمش رو برای همه معین میکنه.
لب گزیدم و پر ترمشاهده کرد گفتم:
– اگر منباب آقا سهراب و متوجه شدنش… از… من… مکدر شدین، فکر کنم مریم یا شکوفه ملتفتش کردن، آقا سهراب مرد خوبیه.
نگاهش روی صورتم آمد و ماند، نفس پر صوتیی کشید و انگشت کشید روی لبهایش.
– از نظر من، سهراب در موقعیتی نیست که بخواد در مورد مسائل خصوصی ما اظهار عقیده کنه… اگرنه، موافقم که مرد خوب و محترمیه.
گیج نگاهش کردم.
– مسائل خصوصی ما؟!
تبسم زد و سر جنباند.
– بله، ما… من و شما و جانجان… بگذریم… موافقی بریم کبابخونه؟! هوس کوبیده و ریحون کردم.
از خیال بوی کباب و ریحان، آب دهانم جمع شد ولی نرم، مخالفت کردم.
– پس بهانهجویی جانجان چی؟!
لحظهای نگاهش رویم نشست.
– به حد کفایت این دو روزگار زحمتت داده… خب اگر قلبت کباب نمیخواد، میریم رستوران و… .
با تعجیل میان حرفش حرکت کردم.
– نهنه… کباب خیلی هم عالیه!
راحت خنده کرد و پر مهر “چشم” کشیدهای اضافه کرد. شرمنده شدم از “چشم” اظهار کردنش، کدام مردی به یک زن، “نگاه” میبیان کرد؟!
– باید برای شامگاههای کشیده پاییز، برنامهریزی کنیم… سینما… تئاتر… .
ذوق کردم ولی حرفی نزدم، تبسم آرامی زد.
– هر چند که این شامگاهها، بدون برنامه هم لااقل برای من دلپذیر و آرامبخش هستند.
یادم به شکوفه افتاد.
– آقای دکتر؟ همایون کلید خونهش رو کف دست شما نسپرده؟!
مات خیابان، اخم آهستهی کرد.
– کف دست من سپرده… چرا پرسیدی؟!
منومن کردم.
– میخوام تا برگشتنش، دوستم منزلٔ همایون باشه… .
پر سؤال نگاهم کرد که ساکت لب زدم:
– جایی برای ماندن نداره.
– شکوفهخانوم؟
نگاه دزدیدم و بیجان بیان کردم “بله”!
منتظر بودم مخالفت کند، شماتت کند. دکتر، بارمان نبود ولی ترس از اَخم و تَخم بارمان و میرزا آقایم و خانعمو، در جانم بود.
– در یک فرصت مناسب در این مورد حرف میزنیم… فعلاً بریم شام هوسانه رو بخوریم.
***
چادر را از سرم برداشتم و در سکوت خونه، پی صوتی جانجان گشتم… انگاری خواب بود.
به طرف اتاقم رفتم که از پشت سرم با تعجیل سؤال کرد:
– میری بخوابی؟!
کمرم خسته شده بود، پر تردید از حرکت ایستادم. به ساعت نگاهی کرد و نفس بلند بالایی کشید.
کف دست برد پس سرش و لبخند زد.
– جانجان هم که گویا خوابیده… .
از تنهایی گریزان بود.
– نمیخوابم، میخوام بافتنی ببافم.
نگاهش حرکت کرد تا کنار بخاری و ابرو بالا داد.
– من هم داشتم فکر میکردم کمی مطالعه کنم.
بیهوا سؤال کردم “شعر؟!” که آهسته خنده کرد.
– بگم چای نبات آماده کنن.
قدمی عقب راهی شد که گفتم:
– تمرین انگلیسی هم نکردیم آقای دکتر.
کف دست به کمر زد و چشمهایش باریک شد.
- چهطور آقا سهراب رو راحت اسم میبری ولی من آقای دکتر هستم؟!
حسادت میکرد؟! به سهراب اضافه کردنم؟! خندهام را پس و پنهان کردم، قیافه و حالش به نظرم خاش بود.
– خب چون آقای دکتر هستید! تازه اون قسم که شما از حد و حریم شیرها اظهار کردید، بیشتر خوف کردم.
همانطور کف دست به کمر و مات من، لب گزید و سر جنباند.
– یعنی واقعاً هنوز ندرک کردی که خودت در مرکز قلمروی این شیر نر ایستادی؟
ناغافل تبسمی پر شرمی روی لبم جای گرفت… از نگاه شوخش فرار کردم و به اتاق پناه بردم. به چه رویی از آن اتاق بیرون میراهی شدم؟!
***
پاییز سرد و پر برف و باران تهران، در غربتی قلبنشین گذشته بود. با هرم محبت و حمایت دکتر، توجهات گل خاتون و قلبگرمی به وجود جانجان.
با دلتنگیهای گاه و بیگاه برای خانومجانم و دستخطهایی که میفرستادم و میاطلاع داشتم خانومجان نه سواد نوشتن جواب کاغذها را دارد، نه کسی را که اطمینان کند و بخواهد جوابی بنویسد و روان کند.
خیلی وقت بود دکتر رضا شده بود شکوفه در منزلٔ همایون ساکن شود ولی سهراب، حال ناخوش و تیمارداری پدرش را بهانه کرده بود تا شکوفه همانجا در منزلش بماند.
تنها قلبخوشی یک ماه گذشته برای من، تلگرافی بود از همایون، گرفتار جنگ شده بودند.
من که چه میدانستم لنینگراد کجا هست و مسکو کجا؟! نوشته بود “حال ما خوب است اما عجالتاً دنبال جاده فراریم تا از لنینگراد به مسکو و بعد وطن برگردیم.”
کاغذ تلگراف را صد بار از اول تا آخر خوانده بودم و هی خدا را شکر کرده بودم که حالشان خوب است.
هی خدا را شکر کرده بودم و پرسیده بودم “یعنی چه وقت برمیگردن؟!”
دکتر ذوقم را دیده بود و نفس پر صدایی کشیده بود.
– بگو که فقط از بابت خبر احوالشون مسروری!
گل خاتون نگاهش شوخ و شنگ شده بود. مدتها بود نگاهش به دکتر، شوخ و شنگ شده بود.
– همایونخان هم برگرده، من جلودارش میشم این دختر بمونه تا زایمون کنه… سر سیاهی زمستون کجا آب به آب بشی کاسه کوزه رو جمع کنی بری؟!
اضافه کرده بودم:
– ولایتم که نمیرم… منزل همایون چند محله دورتره.
دکتر ساکت و نارضا به خندهام چشم دوخته بود، گل خاتون مادرانه و پرشیطنت دلجوییاش را کرده بود که:
– سبیلت واسه چی آویزون شده؟! توی نبود مادرش، من بزرگترشم، جای دایه و ندیمهش که حساب میام… بگم بمونه، همایونخان نه نمیاره… شما هم همینجور تاجرونه بزن، تا وقتش برسه آقا.
دکتر قد بلند شده و ساکت زمزمه کرده بود:
– اظهار کردیم دلدادگی را به صبوری دوا کنیم
هر روزگار، عشق بیشتر و صبر کمتر است.
قلبم رضا بود به خبر سلامتشان، اگر برمیگشسریع و همایون هم رخصت نمیداد بمانم، که حق هم داشت، نه تاب نگاه مکدر دکتر را داشتم، نه دل دور شدن از خودش را… دیدن برق نگاه پر مهر سیاهش، گویی عادت هر روزم شده بود.
روزهای آخر پاییز بود و برخلاف اوایل سرما، خسته بودم از برفی که هنوز آب نشده، دومرتبه باغ را سفید میکرد. مریم تلفن کرده و خبر داده بود به مشاهده کردنم میآید.
یک ساعت بعد رسید. شوفرش عقب سرش بستههای بزرگی که در دست داشت را روی میز گذاشت و حرکت کرد.
قلبم برای ماندنش در سرما سوخت، به مرضیه اظهار کردم یک لیوان چای و خرما مهیا کند و خودم احوالپرس مریم شدم.
جانجان را غرق بوسه کرد و بعد تحویل گل خاتون داد، به شکمم اشاره کرد و دیدهک زد.
– ما که خوبیم، مثل همواره. تو چهطوری با این حال متغیرت؟!
ناله و شکایت نکردم از درد کمر و دل.
– خوبم… الحمدالله.
لبخند زد و سروقت بستههای روی میز حرکت کرد.
– یه مغازه باز شده تو لالهزار، اسمش ژالهست… وای آق بانو! باید بیای و ببینی! لباسهای مد روز اروپا رو حاضری میاره… ببین… .
پاکت را پاره کرد و لباسی بیرون کشید. در نظر اول، خزهای براق و نرم سر آستین و یقهٔ پالتوی نخودی رنگ، نظرم را جلب کرد.
پالتو را بالا نگه داشت و با نگاهی پر از شوق، بالا تا پایینش را تماشا کرد.
– دلنشین نیست؟!
سر جنباندم و به ماهوت و خزهای نرمش کف دست کشیدم.
– بله، بسیار قشنگه!
یقهٔ لباس را گحرکت کرد و پیش آورد.
– تن کن ببینم!
خنده کردم.
– برازندهٔ خودته مریمجان.
با تکان کف دستش، اصرار کرد.
– بپوش عزیزم، بپوش ناز نکن!
پوشیدم و به لباس کف دست کشیدم… گرم و نرم بود، انگار خیاط به قوارهٔ تنم دوخته بود. فقط بالهای پالتو، روی شکمم به هم نمیرسید.
– چقدر دلربا شدی تو!
دومرتبه خنده کردم و لبههای لباس را پس زدم.
– ها! بهخصوص با این لباس گلدار و ژاکت و جورابهای بافتنی که پوشیدم… اگر از تنگ بودن روی شکمم چشم بپوشیم!
او هم لبخند زد.
– برای لباسهای زیرش هم اندیشیدم، شکمت هم نهایتاً دو ماه دیگه بزرگه… بعد این ریختی میشی.
و شکم تخت و کمر باریکش را نشان داد، پالتو را درآوردم و روی میز گذاشتم.
– مبارکت باشه.
همانطور که بستهٔ بعدی را باز میکرد، گفت:
– مبارک صاحبش که خودت باشی… برای تو گراهی شدم، هممسیر اینا… .
پیمسیرن پشمی قهوهای را که سر آستینها و زیر سی*ن*ه چین خورده بود در هوا گحرکت کرد.
– گرم و شیک و پوشیده! تا نگاهم خورد، اضافه کردم خیاط اجنبیش این رو فقط برای آق بانو دوخته!
لباس را کف دستم داد و برگشت طرف میز.
– این هم چارقدی که میتونی با اینها سر کنی.
چشمم از دیدن چارقد خوشقوارهٔ ابریشم برق افتاد، دست کشیدم به گلهای نخودی و طلایی روی زمینهٔ قهوهای.
– من که با این وضع و اوضاعم جایی نمیرم مریمجان! چرا بالای خودت نگحرکت کردی؟!
نگاهک زد.
– گرفتم… برای خودم هم گرفتم… بابت مناسبت پوشیدنش هم نگرون نباش، شب چله میپوشی و هممسیر والا، تشریف میاری خونهباغ ما.
مخالفت کردم.
– نه، اصلش نمیتونم قبول کنم.
ابروهایش بالا رفت.
– لباسها رو، یا جشن شب چله؟!
– جفتش!
کف دستی در هوا جنباند و طرف مبلها راهی شد.
– اتفاقاً با همین لباسهای جدید، هممسیر برادرشوهرم تشریف میاری و حال و احوالی عوض میکنی… میپوسی اینقدر توی این باغ موندی… یعنی چی که با این وضعم جایی نمیرم؟! زنی، بارداری، طبیعیه شکمت بالا بیاد. گناه که نکردی!
من هم راهی شدم کنارش.
– شرم دارم… کسی هم شناسم نیست.
پا روی پا انداخت.
– اتفاقاً آشناها هستن… عزیزخانوم و آقابزرگ، عموها و عموزادههای وحید و والا، پدرم، سهراب، دوستان نزدیکمون.
همان دو نفر اول کفایت میکرد تا قلبم بلرزد و بچه در شکمم تکان بخورد.
– فقط کیف و کفش باقی مونده که والا زحمت میکشه میبردت لالهزار و برات تهیه میکنه… ببینم انقدر که هوای شوفر ما رو داری، من اهمیت ندارم که یه فنجون چای دستم بدی؟!
فکری و پریشان قد بلند شدم و حرکت کردم پی چای و اسباب پذیرایی.
آوایش را از پشت سر گوش دادم.
– اگه تو باشی والا هم میاد، حیفه تنها بمونید.
***
نگاه دکتر از لباسهای مانده روی میز طرف من برگشت.
– خب اگر اینها رو دوست نداری، میریم لباسی که میپسندی تهیه میکنیم.
هلن داشت کلنجار میحرکت کرد تا خودش را از پاهای من بالا بکشد و روی مبل بیاید.
بالا کشیدمش.
– نه… خیلی هم خاشه، ولی من دلم رضا نیست به وارد شدن.
اخم آرامی کرد.
– چرا؟!
هلن را نگه داشتم که در حال شیطنت، از روی مبل نیفتد.
– بهخاطر… خب وضع و حالم… .
پیش آمد و بالای سرم توقف کرد.
– شرایط جسمی؟
لب گزیدم.
– هم جسمی… هم… هم مریم اضافه کرد خانومبزرگ و آقابزرگ هم هستن، عموها و عموزادهها، دوست و آشنا… .
خم شد جانجان را از کف دستم گحرکت کرد.
– باید مراقب باشی سهواً به بدنت ضربه نزنه.
بوسهای به موهای او زد.
– حضور پدر و مادرم… و البته سایر اقوام و دوستان، چه ارتباطی به حرکت کردن ما داره؟
میخبر داشت، مگر میشد نظر خانوادهاش را در مورد من نداند؟! نگاهم را به جانجان دوختم.
– درست نیست… نه فقط آشنا و فامیل نیستم، تازه برادرم… .
نفس کشیدهی کشید.
– شما… آق بانوخانوم مستوفی نائینی، از وابستگان نزدیک من هستی و میزبان، رسماً دعوتت کرده.
بیمعطلی گفتم:
– میزبان زیاده لطف داره و رعایت کر… .
حرفم یادم رفت و ابرویی بالا انداختم.
– وابستگان نزدیک؟!
از تعجب بیهوایم تبسم زد.
– نیستی؟!
گیج، سر جنباندم. تنهاش را قدری جلو کشید و نگاه برق افتاده و پرشیطنتش را به نگاهم داد.
– وابسته نیستی؟
خودم را جلو کشیدم، عقبتر رفت. کشیده شدم.
– انار دون کردم… برم بیارم.
خندهٔ نرمی کرد.
– این رمیدنهات هم، وابستگی رو بیشتر میکنه خانوم.
به مطبخ پناه بردم. توی دالان، گل خاتون با تبسمی سردماغ، مقابلم بود.
– کجا؟!
– پی انار…
خنده کرد و دستها را بالا آورد و ظرف انار گلپر زده و پیالههای بلوری را با نگاه نشانم داد.
– باز چی بیان کرد که حواستو برد و اینجور لپات گل اناری شد؟!
لب گزیدم و ظرف انار را از کف دستش گحرکت کردم.
– من میارم، شما بفرما.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن