مریم ایستاد ولی من توان جم خوردن نداشتم؛ شرم داشتم، دکتر هم قد بلند شد و کیف بزرگش را برداشت، معطل نگاهمان کرد.
مریم کف دست انداخت زیر بازوی من.
– بیا بانوجان.
پر ترمشاهده کرد هممسیرش راهی شدم و دکتر هم پی ما آمد.
مریم کنار تختخواب از حرکت ایستاد.
– بشین راحت باش عزیزم.
دکتر بیتکلف، صندلی آورد، کنارم گذاشت و قرار گرفت.
– خب خانوم! کجاتون آسیب دیده؟
– دستش که هست، نشون بده.
بینگاه دو کف دستم را از زیر چادر بیرون بردم. همان قِسم قرار گرفته جلو رسید و کف دستهایم را گراهی شد.
آرنجم را بیاراده عقب کشیدم که متعجب نگاهم کرد.
– اجازه بمتوجه شد.
سر جلو آورد و با اخم و دقت، پشت و روی کف دست و انگشتهایم را وارسی کرد.
– چرا زخم شده؟
سر به زیر به پای مریم که کنارم توقف کرده بود خیره شدم.
– به زور النگوهام رو درآوردن… بعد هم زمین خوردم.
کاش کف دستم را رها میکرد، به تنم عرق شرم قرار گرفته بود.
نفس پر صدایی کشید و جویا شد:
– اجازه میمتوجه شد پاهاتونم معاینه کنم؟
طبیب بود که بود، مرد غریبه بود. مگر میشد پاهای برهنه و زخمیام را وارسی کند و من بنشینم؟
مریم خم شد روی سرم.
– عزیزم خجالت نکش، باید زودتر مداوا بشی که بتونی برگردی، هان؟!
– من پزشکم خانوم!
لب گزیدم.
– میدونم… طبیب قسم خوردهاین، طبیب هم محرمه اما من شرم دارم.
هیچکدام حرف نزدند. گمان بردم از وارسی پایم منصرف شده که اظهار کرد:
– مریم، لطفاً شما چند لحظه بیرون باش.
وای بر من! خوف کرده به مریم نگاه انداختم که شانهام را فشرد و لبخند زد.
– پشت در هستم.
نفس کمجانم را حبس کردم و دوباره نگاهم را دوختم به زمین.
– اسمتون چیه خانوم؟
– آق بانو.
صدای نفس عمیقش را شنیدم.
– آروم باشید آق بانوخانوم، تا به حال طبیب مردی شما رو ویزیت نکرده؟
سر تکان دادم که “نه”
– چقدر دلنگرون هستین! به زخمهای کف دستتون اینطور فشار نیارین.
چشم دوختم به کف دستهایم که چادر را مچاله کرده بود.
– اگر به من اعتماد ندارید، ایرادی نداره. فقط بگید اوضاع آسیبدیدگی پاهاتون چهطوره.
کمی آهسته گرفتم.
– نمشاهده کردم.
– نمتوجه شدین؟! اینطور به زحمت راه میرین و هنوز ندیدین؟! مگه چه وقت زخمی شمتوجه شد؟!
گذرا نگاهش کردم.
– دیروزگار.
ابروهایش بالا رفت.
– از دیروزگار؟!
باز نفسی پر صدا کشید.
– از روی لباس کف دست میزنم. خب؟
زانوهایم را به هم چسباندم و نالیدم:
– من معذبم… نیازی به مداوا نیست.
کف دست دراز کرد کیفش را برداشت و در همان حال اظهار کرد:
– کجا آسیب دیدین؟
– توی راه… بهم حمله کردن که مالم رو بگیرن.
همانطور که مشغول اسباب داخل کیف بود، نگاهش بالا آمد و با دقت و اخم ماتم شد.
– و زخمهای پاتون خونریزی نداشت که حتی نگاهشونم نکردین؟
آن طبیب مرتب و خوشپوش که نرم حرف میزد و با آرامش پرسوجو میکرد و تنها نشانهٔ کلافه شدنش، صدای نفسهایش بود چه میاطلاع داشت چه ها بر سر من گذشته از روزگار پیش؟ از چند روزگار پیش؟!
پیالهای حلبی درآورد، با پنبه و یک شیشهی کوچک. سرگرم و بدون نگاه، با کف دست کنج اتاق را نشان داد.
– لطفاً بفرمایید اون طرف اتاق، خودتون یک نگاهی به پاهاتون بندازید و بهم بگید زخم هم هست؟
مستأصل و کلافه رفتم کنج دیوار، پشت به او، پاچهٔ تنبان را به زحمت بالا کشیدم.
– خب؟
روی زانوهایم زخم و خون خشک شده بود.
– مثل زخمهای کف کف دستم.
– ورم، کبودی؟
سری جنباندم.
– بله.
همین که بلند شدنش را حس کردم، خوف کرده چادر را روی پاهایم کشیدم و چسبیدم به دیوار.
میانهی اتاق، پیاله به کف دست با ابروهای بالا مانده مات من شد.
– همون بود که اضافه کردم، طوری نیست.
پلکهایش را جمع کرد و با تأخیر پرسید:
– ببینم؟ شما… دیروزگار… مورد تعرض قرار گراهی شدید؟ بهتون کف دستدرازی هم کردن؟!
ای خدا! به کجا رسیده بودم که مردی غریبه راحت و بیپرده اینطور سؤال و جوابم میکرد؟! صورتم از شرم سرخ شد.
سر تکان دادم “نه” و بیعلت قلبمضطرب بودم پیش نیاید.
پیاله را طرفم دراز کرد.
– اینا رو بمالید روی زخمها، صبر کنید خشک بشه، بعد لباس بپوشید.
اظهار کرد و راهی شد روی صنقلبی، پشت به من نشست. خم شدم پنبههای خیس و سرخ را روی زانوهایم کشیدم.
– فقط دست و پاهاتون صدمه مشاهده کرده؟ مشکل دیگهای هم دارید؟
مشکل؟ گردنم هم زخم شده بود و از همه مهمتر دلواپس بار ولینتم بودم، ولینتی که هنوز هم به وجودش اطمینان کامل نداشتم.
کاش به جای آن طبیب آرام و خونسرد، یک قابله آورده بودند تا میاضافه کرد بچهای وجود دارد یا نه؟ و اگر وجود دارد سلامت است. به هر حال من هم یک زن بودم و به قول خانومجانم یک زن با تمام مادرانههای نهفته در وجودش سختیهای مادر شدن را به جان میخرد.
– من حالم خوشه آقای دکتر، تشکر.
راست توقف کردم تا تری سرخرنگ سر زانوهایم خشک شود.
– اضافه کردین توی مسیر بهتون حمله کردن… راه کجا؟
نگاهش کردم که پشت به من جای گرفته بود.
– داشتم برمیگشتم شهر خودم.
– تنها؟!
– ها… یعنی… بله!
ساکت شد. پاچههای تنبان را مرتب کردم و برگشتم، پیاله را طرفش گرفتم. با دست اشاره کرد بنشینم، بعد کوتاه اضافه کرد: “کف دستتون”
معذب به کف دستم نگاه کردم.
پنبههای خیس را به زخمهای کف دستم هم کشید و بیان کرد:
– اهل کجایین؟
– نائین.
مشغول کارش، تبسم زد.
– از لهجهتون شک بردم. یکی از رفقای گرمابه و گلستان من هم اهل نائینه.
مکث کردم و سر به زیر گفتم:
– برادر من هم مثل شما طبیبه، یه برادر دیگه هم دارم دواسازه.
دستش بیحرکت ماند.
– اسمش… اسمش چیه؟
نگاهم کرد، نگاهش کردم.
– همایون.
صورتش مات و ناباور شد و دستش بیحرکت.
– همایون؟! همایون مستوفی نائینی؟
همایون را میشناخت؟!
پر اشتیاق سر جنباندم.
– ها!
نگاه ناباورش روی صورت و چادرم هی چرخ زد و چرخ زد.
– من با همایون سالهاست رفاقت دارم.
انگار دنیا را یکجا پیشکشم کردند.
– پس حکماً خبر دارید کجاست، حرکت کردم خونهش اما بیان کردن حرکت کرده خارجه.
سر تکان داد.
– سفر واجبی پیش اومد که مجبور شد یکباره بره… اما برمیگرده.
پنبه و پیاله را کنار گذاشت.
– تو تنها تا تهرون اومدی؟! پس، نامزدت… شوهرت…؟!
سر پایین انداختم و بغض بیرحمانه به سی*ن*هام قرار گرفت.
– فرار کردی؟
همهٔ اتفاقات، از التماسهایم و سوءتفاهم و برآشفتهت بارمان تا کشتزارهای سوخته و زاری کردنها، از فرار پیش از آفتاب پهن تا رسیدن به تهران، پیش دیدهم وارد شد و حاصلش شد اشکهایی که پشت سر هم روی چادر میریخت.
– مجبور بودم… اگر میماندم… من هم کشته میشدم.
صورتش را خم کرد.
– آق بانوخانوم! لطفاً گریه نکن… مگه کسی کشته شده؟!
نگاه بستم و هقهق خفهام در سی*ن*هام ماند.
– نامزدم… محرمش بودم اما شب قبل عقد کشته شد.
آهسته و ناباور بیان کرد: “ای وای” و ساکت ماند تا بغضم تحلیل راهی شد. چادر را به صورتم کشیدم و پر ترمشاهده کرد سر بالا گحرکت کردم.
متأثر و پر از همدردی نگاهم میکرد.
– شما… واقع اظهار کردین با همایون رفاقت دارین؟ یعنی… میتونین بهش خبر بدین زودتری برگرده تهران؟
نفس کشیده و کشداری کشید.
– برای اینکه مراقب شما باشه یا توی نائین کاری هست که باید انجام بده؟
دوباره به صورت ترم چادر کشیدم.
– من توی تهران جز همایون کسی رو ندارم، میترسم برگردم ولایت.
دست کشید روی صورتش و کشیده شد.
– اگر مشکل دیگهای به جز کف دست و پاهات هست بگو لطفاً.
میمردم هم نمیتوانستم حرفی از حاملگی و بچه بزنم.
بینگاه سر بالا انداختم “نه”
از همان نفسهای پر صوت کشید و کیفش را بست.
– کار ما تموم شده.
در را که باز کرد، مریم در آستانه توقف کرد.
– تموم شد؟ سلامته؟
دکتر جلو حرکت کرد و مریم با تبسم و اخم کف دستم را گرفت.
– ضجه زدی بانوجان؟!
بیان کردم: “پیشامدی نکرده” و همراهش بیرون راهی شدم.
تردید فکر میکردم چهطور رخصت بگیرم تا زودتر به اتاقم بروم.
پیش از راهی شدن باید باز هم از دکتر خواهش میکردم همایون را به طریقی باخبر کند.
– حالش چهطوره دکتر؟
دکتر کیفش را کنار گذاشت و سر جنباند.
– خوبه… و با اجازهٔ شما استاد، آق بانوخانوم با من میاد.
چند نفس، همه ساکت و مات او ماندیم. اامان کسی که دهان باز کرد، پدر سهراب بود.
– دخترخانوم مهمون ما هستن، نیازی به پرستاری ویژه داره که ما از عهدهش برنمیآیم؟!
دکتر سر گرداند طرف من و باز به آنها نگاه انداخت.
– آق بانو خواهر همایونه.
سهراب و مریم متعجب مرا چشم دوختند.
– شما خواهر همایون هستی؟!… آقاجون! دکتر مستوفی خاطرتون هست؟
پدرشان با اخم کمی فکر کرد.
– همایون… همایون نائینی! خاطرمه.
همه همایون را میشناختند و دلم قدری آرام گحرکت کرده بود، میتوانم ردی از او پیدا کنم.
– تا من هستم، نمیتونم اجازه بدم جایی غیر از منزل ما باشه.
مریم اعتراض کرد:
– چه فرقی داره اینجا یا منزل شما؟ والا نمیشه، یادت حرکت کرده؟!
دکتر تبسم آرامی زد.
– نه مریمجان… جسارت به شما نباشه، اما فرقش در اینه که من و همایون سالها با هم زندگی کردیم و به گردن هم حق داریم. لطفاً وسایل آق بانو رو آماده کنید، میریم.
مریم ساکت و زیر لبی بیان کرد:
– والا هیچ معلوم میکنه داری چهکار میکنی؟!
دکتر بیجواب رسید نزدیک من و ساکت و نرم گفت:
– میریم خونهٔ ما… منزل من، منزل همایونه… پس داری میای خونهٔ برارت.
با گوش دادن کلمهٔ برار نفس راحتم بالا آمد؛ نگاهش محبت نگاه همایون را داشت و صدای ملایمَش، آرامش حضور برادرم را. چند روزگار بود آن قسم راحت و از ته دل نفس نکشیده بودم؟
***
عین شوفرها در را برایم باز کرد و اظهار کرد:
– بفرمایید.
شرمنده نشستم و خودش هم سوار شد.
– خب آق بانوخانوم! کی از نائین اومدی؟
اضافه کردی دیروزگار داشتی برمیگشتی؟
زیرچشمی نگاهش کردم.
– چهار روزگاره.
ابروهایش کمی بالا رفت.
– این چهار روزگار کجا بودی؟
سرش که به طرفم برگشت، نگاه گحرکت کردم.
– آواره بودم.
سرعت اتول را کم کرد و متعجب نگاه به من داد.
– یعنی چی؟! توی خیابون موندی؟
در خودم مچاله شدم.
– نه… دو روز که توی جاده بودیم، وقتی همایون رو نجُستم، جایی نداشتم برم. یک شب مسجد بودم، دیروزگار هم قصد کردم برگردم که هنوز از تهران دور نشده، همهٔ مالم رو گرفتن.
– خب؟
– شکوفه و آقا سهراب و دوست دیگهشان به دادم رسیدن.
سنگینی نگاهش را به روی نیمرخم حس کردم.
– از دیروزگار منزل سهراب بودی؟
– نه، پیش شکوفه بودم، صبح آمدم خانهٔ آقا سهراب.
– گفتی توی مسیر بودین؟! مگه تنها نیومدی؟!
یاد عباسعلی افتادم و پلک روی هم فشردم.
– با عباسعلی آمدم… نوکر بارمان… اما همین که پا روی خاک تهران گذاشتیم، گم شد.
نفس قد بلندی کشید.
– باید اول کمی استراحت کنی، آروم بگیری، بعد مبسوط با هم صحبت کنیم. نقداً زودتر میریم منزل، اوضاع شهر آشفتهست.
از خودم در عجب بودم. بعد از آن همه آشفتگی، کنار مردی غریبه قرار گرفته بودم و به خونهاش میحرکت کردم.
مردی که شرم کرده بودم زخمهای پاهایم را ببیند و نزدیکم شود. اما حضورش، رد و نشانی از همایون داشت، از برادر محبوب و دوستداشتنیام خبر داشت و همین برایم کافی بود.
اتول را پشت دری آهنی و بزرگ نگه داشت و بوق زد، همانطور اضافه کرد:
– اینجا از شلوغی و راهی شد و رسیدهای وسط شهر خبری نیست. البته داخل عمارت مزاحم خواهی داشت!
فکری به لبخندش چشم دوختم. در باز شد و مردی در نور جلوی اتول، کف دست روی سی*ن*ه گذاشت. کف دستش را بیرون برد و تکان داد بعد اتول را پیش برد.
وسط تاریکی اطراف، روشنایی عمارتی که پیدا بود، قلبواپسم کرد. چه کسی داخل عمارت بود که میمیل داشت مزاحم من باشد؟!
– خوش اومدی آق بانوخانوم… میخوام اینجا رو منزل خودت بدونی و غریبگی نکنی.
پیاده که شدیم، مردی که در را باز کرده بود جلو دوید.
– سلام آقای دکتر، رسیدن به خیر.
دکتر تشکر کرد و مرا نشان داد.
– آقا نوبت، خانوم آق بانو از امشب مهمون عزیز این عمارتن.
مرد میانهسال، گنگ و مات سر تکان داد.
– خواهر عزیز کردهٔ دکتر همایون هستن.
صورت مرد اول در هم رفت و بعد باز شد.
– قدم سر چشم.
دکتر با کف دست تعارف کرد.
– _ اون قسم که برارت از خانوادهش برای ما تعریف کرده، از ما هم برای شما اظهار کرده؟
داشت سعی میکرد مثل ما حرف بزند. خیره شدم به تبسمش و اضافه کردم: “نه”.
در را باز کرد و باز با دست اشاره کرد وارد شوم.
– از همایون جای تعجب نیست، لابد قابل ندونسته!
زنی همسن و سال خانومجان، با چارقد بزرگ سفید و پیجادهن مخمل، جلوی در رسید، تمایل داشت حرفی بزند که با مشاهده کردن من ساکت ماند و فقط سلام کرد. جواب که گوش داد، دکتر به او تبسم زد.
– تو هم حیرت کردی گل خاتون؟! اینقدر غر زدی از بیهمزبونی خدا برات مونس فرستاد!… آق بانوخانوم، گل خاتون ملکهی مطلق این عمارته.
گل خاتون دست جلوی دهانش گرفت و خنده کرد.
– آق بانوخانوم هم خواهر دکتر همایون، که تازه از نائین اومدن و مهمون ما هستن.
گل خاتون قدری مات دکتر ماند، بعد جلو رسید و صورتم را بوسید.
– خوش اومدی خانوم، رسیدن به خیر.
بیهوا دلم تنگ خانومجان شد. خجالت کشیدم از سر و وضع نامرتب و آشفتهام.
– اینجا غیر از من و گل خاتون و نوبت، به همجاده دو تا خدمه، یک نفر دیگه هم هست که فکر میکنم الان خواب باشه.
گل خاتون سر جنباند و ساکت بیان کرد:
– کشتیارش شدم تا خوابید آقا… تو رو خدا بیدارش نکنیدها!
– نه فقط بهش سر میزنم.
بعد چرخید طرف من.
– دخترم هلن، گل خاتون دایهٔ عزیزتر از مادره براش.
گل خاتون کف دستم را گراهی شد.
– خجالتزده نکنید آقا… تا زندهم خدمتش رو میکنم… بفرما آق بانوخانوم، خستهٔ جادهی، شوم خوردی؟
کوتاه جواب دادم: “بله”، که دکتر اظهار کرد:
– از اونجا که آق بانوخانوم تصور داشته مستقیم منزل همایون میره، سبک سفر کرده. هر چی نیاز داره در اختیارش بذار، هر چی هم کم و کسری هست بگو فردا تهیه کنم… نیاز به سفارش مکرر که نیست گل خاتون؟
قلبم داشت لحظه به لحظه آهستهتر میشد؛ در خانهٔ رفیق همایون بودم، کنار مردی محترم و زنی پر محبت که در نگاهش تحقیر و گمان بد نبود.
دکتر مرا به گل خاتون سپرد و شب به خیر گفت.
همجادهش به طبقهٔ دوم عمارت حرکت کردم؛ اتاقی نشانم داد و بیان کرد:
– الان برات رخت تمیز میارم، دکتر بعد از سر زدن به هلن دیگه بالا نمیاد. راحت باش، حجاب لازم نیست.
دست کشیدم به پردههای ململ و نگاهم دور اتاق گشت. تختخواب و گنجهی چوبی، مبلی کنار پنجره و میزی کوچک که لامپا روی آن بود.
چادر را از سرم برداشتم و روی مبل گذاشتم. گل خاتون با چند تقه به در وارد شد.
لباسهای تا شده را روی تخت گذاشت و لیوان شربت را روی میز.
– لباسها تمیز و پاکن، مستراح هم پایین پلههاست… اذون صبح به نوبت میگم تون حموم رو روشن کنه بری خستگی سفر از تنت بریزه… دیگه امری نیست؟
تبسمی به محبتش زدم و تشکر کردم. وقتی راهی شد، کمی از شربت چشیدم و لباسها را وارسی کردم. چادرنماز و لباسهای خنک و نخی و چارقد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن