شامگاه بود و خاموشی سنگینی بر منزل حکمفرما بود
آینا روی تختش لم داده بود، ولی هیچ اثری از ساکتش در وجودش نبود.
افکارش مثل موجی خروشان در ذهنش میچرخیدند و ساحل ملایمش را گم کرده بودند.
تصویر آرشام و ترمشاهده کردش درباره ماندن در تبریز، مثل خاری در دلش فرو راهی شده بود و نفس کشیدن را برایش سخت میکرد.
هرچه بیشتر به ماجرا فکر میکرد، قلبشوریاش بیشتر میشد.
در همین میان، صوتی زنگ گوشی خاموشی اتاق را شکافت.
نام آرشام روی صفحه گوشی نقش بسته بود. با آوایی که از شدت خستگی و شاید کمی نگرانی خشدار شده بود، تلفن را جواب داد:سلام باربی، آمادهای؟
آینا با پوزخندی تلخ و سرد که بیشتر شبیه به درهم راهی شدن چهرهاش بود، جواب داد: نمیام!
آوای آرشام لحظهای مکث کرد و بعد با حالتی کلافه اظهار کرد: یعنی چی؟ من الان نزدیک خونتونم…
بغض در گلوی آینا پیچید و آوایش لرزید: نمیام… میگم نمیام آرشام
لحظهای خاموشی بود و بعد، گویی چیزی در آرشام شکست.
صوتیش ناگهان اوج گحرکت کرد و از کوره در راهی شد:
تو قلط کردی که نمیای؟ من مسخرهی کف دست توام؟ از صبح تا الان فقط دارم التماست میکنم!
فریاد او، بغض آینا را ترکاند، ولی آوایش را با قاطعیت بالا برد: صوتتو برای من بالا نبر
آرشام با خشم جواب داد: ببرم میخوای چیکار کنی؟
آینا با آوایی که سعی میکرد کنترل کند، اضافه کرد: مودب باش
آرشام دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.
صدایش پر از خستگی و دلزدگی بود: دیگه حوصلهتو ندارم، خسته شدم از بس با تو نامتعاقلب سر و کله زدم، از صبح تا الان دارم هی باهات مدارا میکنم و بعد، بدون اینکه منتظر پاسخی بماند، گوشی را قطع کرد.
همان لحظه، خواهرش پانیا که تا آن موقع کنارش نشسته بود و تمام ماجرا را شنیده بود، آغوشی برایش گشود.
اشک از دیدهان آینا جاری شد و سر بر شانه خواهرش گذاشت. پانیا را در آغوش گرفت و زمزمه کرد: عزیزم… آروم باش خواهرکم، الان بابا و مامان صداتو میشنون دلخور میشن…
آینا با صوتیی بریده و پر از اندوه میان گریههایش اظهار کرد: به من میگه…
پانیا او را محکمتر در آغوش گراهی شد و بیان کرد:
عزیز دلم، من که از اول اضافه کردم این پسره در شان و حدود تو نیست! خودت باور نکردی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن