خودم را عقب کشیدم و با اخم نگاهش کردم.
– این فقط یه اتفاقه آقای بردبار!
– بردبار؟ من بردبار نیستم!
اخمهایش دوباره در هم رفتند و با شک نگاهم کرد.
– تو اونو میشناسی؟!
از دهانم در حرکت کرده بود! فامیلی لعنتی او چرا باید در خاطر من مانده باشد…
خب معلوم است فامیلی هادی بردبار نیست! آنها از پدر سوا بودند…
– نه… من… من…
شهناز پادرمیانی کرد و بازوی هادی را گراهی شد.
– حتماً از دهن من در راهی شده متوجه شده… چته یهویی دراکولا میشی بچه؟!
– بس که شما از گلپسرت حرف میزنی! یکی ندونه فکر میکنه پروفسوری چیزی شده!
بهنظر من هم راست میاضافه کرد… آن گرگی که من مشاهده کردم فقط آمادهٔ به دندان کشیدن بره بود!
تعریف کردن نداشت که! میخبر داشتم اگر یک بار دیگر من را ببیند تکهٔ بزرگم گوشم است!
چه جرعتی بود با خانوادهاش دوستی میکردم…
اگر یک درصد به جای هادی حسین میرسید چه؟
یکهای خوردم و عقبگرد کردم.
– من دیگه برم خانمدکتر… حواستون به غذاها باشه نسوزن…
– کجا؟ وایسا هادی میرسونتت!
سویچم را از جیب شلوارم بیرون کشیدم و نشانش دادم.
– ممنون با ماشین اومدم…
جلوتر رسید و صورتم را بوسید.
– ممنونم عزیز قلبم لطف کردی اومدی کمکم بخدا از وقتی آقا رحمان رفته شهر خودشونا، کار ما هم لنگ مونده بود… خدا تو رو گذاشت سر جاده من…
بعد از خداحافظی از ماهرخ، سوار نارنگی شدم ولی انگار حالش خوب نبود…
هرچه استارت میزدم روشن نمیشد!
– آخه قربونت برم این وقت خراب شدنه؟!
کسی به شیشهٔ ماشین زد، هادی بود!
دور از جان شهناز انگار همهشان سیریش بودند! شیشه را پایین کشیدم.
– کاری داشتین؟
– بزن بالا اینو ببینم چشه این لگنت!
– ماشین خودت لگنه!
با انگشتش آنطرف کوچه را نشان داد و گفت:
– اگه تو به اون میگی لگن، ماشین تو حلب هم نیست!
نگاهش کردم… شاسیقد بلند مشکیرنگی بود… راست هم میگفت!
خجالتزده کاپوت را بالا زدم و خودم هم پیاده شدم…
خم شده بود و قلب و رودهٔ ماشین را به دقت نگاه میکرد…
– چیزی هم میفهمی؟
چپچپ نگاهم کرد و با طعنه پرسید:
– مامانم اونقدر از کمالات حسینخان اظهار کردن، از من بهت حرفی نزده؟ ناضافه کرده گلپسرش فوقلیسانس مکانیک داره؟!
لبهایم را گزیدم، دوست نداشتم در مسائل خانوادگیشان قاطی شوم!
– چرا… اظهار کردن اما من حواسم پرت بوده حتماً…
کمرش را راست کرد، حالا کاپشن چرمش را هم پوشیده بود…
در قلبم اعتراف کردم واقعاً خوشتیپ است! نقاب کلاه سیاهش را کمی تکان داد و متأسف پرسید:
– کی تا حالا اینو نبردی سرویس کنی؟ این فایده نداره اینجور بذار فردا صبح بیام ببرمش تعمیرگاه خودم!
دست به کمر و درمانده کف دست روی بدنهٔ نارنگی کشیدم.
– نارنگی جونم… مریض شدی؟
– چیچی؟ نارنگی؟! زردمبو بیشتر بهش میآد! چیه این خریدی انگار تاکسیه!
من هم مثل قلمراد در سریال باغ مظفر که روی خرش حساس بود نسبت به نارنگی حساسیت نشان میدادم!
جک را پایین زدم و کاپوتش را بستم!
– تو حق نداری به نارنگی توهین کنی! از ماشین خودت بهتره که شامگاهیه سوسک سرگینه!
ریز خندید… قد بلندقد بلند… خندهاش هم جذاب بود ناکس!
– آخه سوسک؟! اون کجاش شامگاهیه سوسکه خانم برازنده!
– نارنگی منم تاکسی نیست!
– باشه بابا! حالا افتخار میدی برسونمت لیدی؟
پوزخند زدم، لیدی! او هم میاضافه کرد!
چارهای نداشتم، پسر شهناز بود… هزار آدرس و شماره از او داشتم…
نمیتوانست کلکی در کار باشد…
– خیلی خب… چارهای نیست…
کیف و مدارکم را برداشتم… قفلش را زدم و سویچ را در کف دستش گذاشتم.
– مواظبش باش تو رو خدا! مناسب حساب کنی باهام نه یه دفعه بیام بگی پنج ملیونا!
ریز خندید و از کف دستم قاپیدش!
– کاریش ندارم فقط رنگش میکنم…
با حرفی که زد لحظهای بهتزده در جایم توقف کردم… رنگش کند؟ نارنگی من را؟
– بده به من ببینم سوئیچو! مگه شهر هرته! این پراید با رنگ نارنجی پلاک شده میخوای بیچارهم کنی؟
سوئیچ را بالا گرفت و تبسم خبیثی به رویم زد.
– اگه میخوایش بیا بگیرش خب… چیزی نیست این ماشین غراضهت ولی من ازش خوشم میآد…
فکر میکرد مثل دخترهای لوس آویزانش میشوم که سوئیچ ماشینم را بگیرم…
ولی کور خوانده بود! من از جلفبازی و سبکبازی متنفر بودم!
– باشه، به شهنازجون زنگ میزنم آدرس تعمیرگاهتونو میگیرم… میدونی که نمیشه رنگش کرد…
شانهام را بالا انداختم و پشت به او حرکت کردم… یک تاکسی که گیر میآمد؟
آستینم را کشید و قلبجویانه بیان کرد:
– بابا شوخی میکردم باهات خانم برازنده! عجب قلب نازکی داریا! بیا من میرسونمت خونهت… سر کف دستمزد منم چراکهه میزنیم با هم!
حالش را نداشتم این همه راه را تا خیابان اصلی بروم…
پیشنهاد بدی هم نبود… انگار تنها اخمش به برادرش حرکت کرده بود!
لودگی میکرد و میلبخند زد. نگاههایش برعکس برادرش پر از ستاره بود…
پر از امید و زیستن… بیاختیار به دنبالش جاده افتادم و سوار سوسکش شدم.
– خب تو شکم سوسک چهطوریه؟
چانه بالا انداختم.
– به پای نارنگی نمیرسه!
ابرویش را بالا داد و ماشینش را روشن کرد.
– تو که روت از منم بیشتره خانم!
خندهام گراهی شد، نگاهم را به خیابان خلوتی دادم که تکوتوکی رهگذر داشت…
شاید یک روزگار آرزویم بود یکی از این خونهها را داشته باشم ولی حالا…
تنها قلبم آرامش میتمایل داشت… مولینروحی را بابا را حنا را…
کاش هیچوقت کیسان قبول نمیکرد با من ازدواج کند…
کاش سد مقاومتش با پول نشکسته بود…
– خب خانم برازنده خانم… ناظهار کردی خونتون کدوم سمته؟
– ستارخان…
– اوهاوه! باکلاسنشینم هستی که دختر!
پوزخندی زدم… وقتی جهیزیهام را میچیدم چهقدر حنا سربهسرم میگذاشت با همین کلمهٔ باکلاسنشین.
– دارم کشیده میشم از اونجا… دنبال خونهم…
سرش را تکان داد.
– آره اونورا گرونه… بهتره بیای طرفای ما… خونهٔ خوب زیاد پیدا میشه…
قلبهرهای به قلبم افتاد… واقعاً خانه پیدا کردن سخت بود آن هم با آن چندرغاز پولی که من داشتم…
نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم به زمزمهٔ آیتهالکرسی…
– وا! چی میگی زیر لبت؟ فحش میدی یا فاتحه میخونی؟
وسط آیه خواندن نمیتوانستم جوابش را بدهم، سرم را تکان دادم.
– وای خدا! نمرده فاتحهمونم خوند…
آیه را تمام کردم.
– داشتم آیهالکرسی میخوندم… فاتحه چیه؟
– تنها زندگی میکنی؟
جفت ابروهایم را بالا دادم و نگاهش کردم، با یک پوزخند از سر دانستن!
چهطور میتوانست این سؤال را بپرسد؟
حتماً با خودش اندیشیده بود عجب گوشتی! جان میدهد برای کباب!
– به شما مربوط نیست! قلبیلی نداره چنین سؤالی از من بسؤال کرد!
دوباره لبخند زد… انگار از آن برادر بدعنقش خوشاخلاقتر بود… به شهناز کشیده بود حتماً!
– بابا چرا فوراً گارد میگیری! من منظوری نداشتم آخه! عاشق شدم بیشتر بشناسمت ببینم این دوست جوون مولینم کیه، چیه، چیکارهس!
هنوز اخمم را حفظ کرده بودم، به او میوارد شد از آنهایی باشد که روی خوش ببینند، خیلی زود پسرخاله میشوند…
– هرچی هست بین خودمونه… اگه میدونست آدم درستی نیستم راهم نمیداد تو جمعشون!
– آخه تو با این ننهبزرگا چیکار داری بچه! برو عروسک بازیتو کن!
زیرلب اضافه کرد اما میمیل داشت بشنوم… من هم زرنگتر از او بودم!
دوست نداشتم بیشتر قاطی شوم… سکوت کردم و خودم را سرگرم موبایلم نشان دادم…
ده پیام از حنا بود، میدانستم همهاش عذرخواهی دهنلقیاش است!
باز نکرده پاکشان کردم، دلم که نمیرسید با خواهرم قهر باشم ولی کمی تنبیه هم برایش لازم بود!
عمهفرخنده آنقدر لوسش کرده بود که به پشتیبانی او کارهایش را لاپوشانی کند!
– کدوم سمت برم؟
با کف دست نشانش دادم و گوشی را در کیفم انداختم.
– اینور… همین کوچهٔ دومی برو توی فرعی دوم…
شیطان نگاهم کرد و دیدهک زد.
– عجب جاییم میقرار گرفتیا! حق داری با ما پایینمایینیا نپری!
چپ که نگاهش کردم حرفش را اصلاح کرد.
– منظورم اینه که طرفای ما خونه نمیگیری!
وارد کوچه که شدیم با دیدن ماشین کیسان قلبم انگار از کار ایستاد…
خودش هم به ماشینش تکیه زده بود و منتظر نگاهش را به سر کوچه دوخته بود…
قلبهرهام بیشتر شد، قلبم به کوبش افتاد…
لبم را گزیدم و به هادی اظهار کردم:
– میشه نگه داری؟ همینجا…
نگه داشت ولی رد نگاهم را دنبال کرد.
– مشکلی پیش اومده؟ میشناسیش؟
در را باز کردم و در همان حال جوابش را دادم:
– شوهر سابقمه… کف دستتون درد نکنه… برای ماشین زنگ میزنم به مولینت…
کیسان چند قدم جلو رسید، توپش انگار پر بود باز!
– کجا خوشخوشانت بود خانم؟! هنوز دو رور از طلاقمون نگذشته حرکت کردی دور دور! بابا کف دستخوش! این دوست سلیطهتو انداختی به جون من خودت حرکت کردی دنبال یللیتللی؟!
بیتوجه به او و حرفهایش کلیدم را در کف دست گرفتم و سمت در رفتم…
– هوی مگه با تو نیستم؟! این پسره کیه؟
همزمان با اظهار کردن این حرف بازویم را گحرکت کرد و عقب کشیدم!
– فکر کردی میتونی منو بندازی تو چاه خودت بری سر قله؟ سگ نازیآباد شدی؟
برگشتم و هلش دادم… هرچه هیچ نبیان کرده بودم بسش بود!
سکوت برایش انگار ترس من تعبیر شده بود!
مردک هوسباز لعنتی زندگی من را به خاطر پول به گه کشیده بود و حالا طلبکار سؤال و جوابم میکرد!
– به تو چه؟ به تو چه کیه؟! مگه من بهت بیان کردم چرا حرکت کردی با این زنیکه خوابیدی؟ لخت و عور رو دوست صمیمیم مچتو گحرکت کردم حرفی زدم؟
– مشکلی پیش اومده خانم برازنده؟
وای! هادی نرفته بود… لبهایم را گزیدم و سمتش برگشتم.
– نه آقا هادی… شما بفرمایید…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن