اشکهایم بیولین میبارید، دلم شکسته بود از این رفتار سرد او!
از برآشفتهتش و اینکه نگاهم نکرد.
اولش فکر کردم وارد شده پی رابطه! میخواستم شرط بگذارم.
میتمایل داشتم باز از خودم بگذرم برای یک آدم.
از او کمک بگیرم و…
سشوار را روشن کردم که هقهقم را نشنود.
اصلا همین فردا میحرکت کردم و کارهای طلاق را پیش میبردم.
به ضرب شانه کشیدم به مویم، درد برایم مهم نبود، حتی نرم کننده هم
حوصلهام نشد بزنم.
-کندیش!
-به تو مربوط نیست!
دماغم را بالا کشیدم و مجدداً سشوار گراهی شدم، آنقدر عصبی و بیحواس
که موهایم در پرههای پشتیاش گیر کرد.
کف دستهای بزرگش به آنی به کمکم شتافتند.
-بهت بیان کردم نکن، گوش میدی مگه!
درد کشیده شدن موهایم عصبیترم کرده بود.
حوصله نداشتم سرزنش هم بشنوم.
-آی! یواش!
خندهاش را حس میکردم، از حرکت شکمش که چسبیده بود به کمرم
میشد درک کرد میخندد.
-حسود خانم!
-من اصلانم حسودی نکردم، برو با هرکی دوست داری! به من چه
اصلانم!
بچه شدنم کاملا معلوم بود!
1190
اینکه دوباره میتمایل داشتم لج و لجبازیام را شروع کنم.
-اصلانم اصلانم! دخترهی خوشگل !
هممدت موهایم را از سشوار بیرون کشید و بوسهاش هم نشست روی
همان دسته از موهایم.
ملایم برم گرداند، در نگاهش محبت بود نه آن سردی چند دقیقه پیش!
-مگه چه اشکالی داره؟ خب وقتی تو باهام نمیخوابی مجبورم…
زیر دستش زدم، حوصلهی صغریکبری چیدنش را نداشتم .
توجیه کردنش اصلا چیز مهمی نبود!
-ولم کن !
خنده از لبش نمیحرکت کرد، حوله هنوز تنم بود و نگاه او جایی حوالی
سینههایم میچرخید.
-پدرسوخته بچه طوری گرفته بود دهن منم آب انداخت!
مجدداً کف دستی که میرفت حولهام را کنار بزند را پس زدم و پر از بغض
گفتم:
-کف دستی که به یه زن دیگه خورده به من نزنش!
لبهایش را جمع کرده بود که نخندد اما با هق زدن من نتوانست خودش
را کنترل کند و غشغش خندید.
-کدوم زن؟!
به زور و بیتوجه به تقلاهایم خودش را چسباند به من و من را به میز
توالت پشت سرم.
1191
-نکن امیرحسین! به خدا جیغ میزنم آبروت جلوی عمه اینا بره ها!
سرش راهی شد زیر گلویم، کف دستهایم را طوری اسیر کرده بود که حتی
نمیتوانستم تکان بخورم.
نه بوسید و نه چیز دیگری!
تنها آنجا نفس میکشید.
-میخوای بگی شوهرم بهم دستدرازی کرده؟
شانهام ناخودآگاه بالا آمد، قلقلکم میوارد شد از شیطنتش!
-نکن امیر!
زبانش آرام کنار گوشم را لمس کرد.
-دوس دارم!
تقلایم مساوی شد با خم شدن کمرم روی میز توالت و بیشتر چسبیدن او
به من…
-میخواستم بفهمی بی اهمیت کردن چه حسی داره! من با هیچ زنی
نبودم!
سر کارم گذاشته بود؟ لعنتی!
از یکطرف هم شرمنده شده بودم از پس زدنهایم.
حتما او هم همین حس گند را تجربه میکرد وقتی من فرار میکردم از با
او بودن.
-واقعا که! ولم کن!
1192
همانجا در گلویم خندید و انگشتش خزید سمت سینهام که حالا از تقلا
حوله را کنار زده بود.
-اوف! دوسال آریا خورده حالا نوبت منه! خوشمزهست!
اگر امشامگاه اجازه میدادم تمام رشتههایم پنبه میشد !
حداقل باید قول همکاری را از او میگحرکت کردم!
-امیر نکن! نکن یه چیزی شده بگم بعد!
بیتوجه دماغش را چسباند به سینهام.
شاید فکر میکرد این هم یک بهانه است!
-اوم! بوی بهشت…
-امیر به خدا راست میگما!
-هیس! سر و صدا نکن آریا بیدار میشه!
تا به خودم رسیدم حولهام کاملا باز بود و تنم سخاوتمندانه نگاه هیز
امیرحسین را به جان میخرید!
-امیر!
-جون قلبم !
-به خدا بگم چی میخوام و شرطم چیه اگه قبول کنی خودمم باهات
همکاری میکنم!
میان هوس و منطق گیر افتاده بود!
میاطلاع داشت من همکاری کنم لذت بیشتری عایدش میشود!
-ولت نمیکنما!
1193
-باشه، همینجوری میگم بهت! فقط تو گوش کن!
آب دهانم را قورت دادم.
چشمان آتشینش داشت آتشم میزد، خودم هم هیجان داشتم!
-چیزه! من… من امروزگار از اول نیومدم اینجا رفته بودم پیش زهرااینا…
خم ابرویش کمی نزدیک هم شدند.
-خب؟
-من… من نمیتونم غم چشمای پرهامو ببینم! اون منو مادر خودش
میدونه!
-پرهام؟
-درساش افت کرده، همهش بغض داره وقتی میچسبه بهم جیگرم آتیش
میگیره!
#امیرحسین
پرهام را میاظهار کرد، پسر خواندهاش!
همانی که خیال میکرد لاله مادرش است!
همان پسرک کوچولوی شیطان.
لحظهای تمام حسهای مردانهام از میان رفت.
کودکی خودم را به یاد آوردم…
لاله میاظهار کرد پرهام افت درسی دارد، میاظهار کرد پرهام مدام بغض میکند و
میچسبد به او!
1194
من هم وقتی با شهناز و شوهرش حیات میکردم کمتر از او درد نداشتم.
مادرم بود ولی احساس میکردم یتیم شدهام!
هر وقت پدربزرگم را میمتوجه شدم آنقدر بغضآلود میچسبیدم به او که
آخرش هم طاقت نیاورد و من را برد پیش خودش.
-چی شدی؟ امیرجان؟
انگار برایم ترسیده بود که مجدداً شدم امیرجانش.
-میبینی حمومشون آمادهست یا نه؟
در چشمان سبزش نگرانی موج میزد.
ته حرفش را خوانده بودم، میتمایل داشت پرهام را بیاورد پیش خودش!
-چی شد یهو خب؟ تو که… تو که میمیل داشتی…
کف دست کشیدم میان موهایم خاطرات کودکی همیشگی به هم میریختم.
-میخوای با پرهام چیکار کنی؟ خودتو بفروشی به من که اون بچه رو
بیاری پیش خودت؟
کف دست خودم نبود اما داد کشیدم:
-اندیشیدی من خرم؟
بدم آمد از راهی شدارش !
من اگر میل جنسی داشتم زیرا زنم بود !
بخاطر این میتمایل داشتم با او باشم که مهرمان کمی در دل یکدیگر محکم
شود.
که بداند من هستم… شوهرش هست!
1195
ولی کجا از من سنگقلبی دیده بود؟ کجا دیده بود کف دست خیر را پس بزنم که
حالا بهخاطر تمایل داشتهاش…
-چته؟ داد نزن بچه بیدار میشه!
شتابزدهشتابزده لبههای حولهاش را به هم نزدیک کرد و کمربندش را هم بست.
حالا او هم اخم کرده بود.
-چمه؟ تو خودت متوجه هستی چی میگی لاله؟ من شوهرتم… هفت پشت
غریبه نیستم !
میدانستم مامانروحی و فرح ممکن است دادم را متوجه شده باشند.
زشت بود خونهی پدرزن اینطور روی سر دخترش داد بکشم.
این که حالیام بود ولی لاله باعث شد بهکلی یادم برود کجایم!
-چیه امیر! مگه چی گفتم اینطوری میکنی! تو اصلا گذاشتی من حرف
بزنم؟
-چی میخواستی بگی؟ میخواستی بگی باهام میخوابی ولی بذارم
پرهامو بیاری پیش خودت؟
چند ضربه زد به شانهی آریایی که نیمهخواب نگاهمان میکرد.
-آره! میخواستم همینو بگم که چی؟ نکنه واسه اینم میخوای دوسال
بری و نیای؟
دندان قروچه کردم و خشمم را فرو خوردم که بیشتر از این میانمان
جدایی نیاندازم.
او همهی فکرش انحرافی راهی شده بود!
1196
فکر میکرد من فقط برای پنج دقیقه بغلخوابی میخواهمش!
نمیفهمید که دوستش دارم، نمیمتوجه شد اگر مردی عاشق باشد نیاز تن
معشوق را هم دارد!
من زبان ابراز عشقم را نداشتم…
میمیل داشتم با محبت، با سیراب کردنش حالیاش کنم چهقدر دوستش دارم
اما او میمیل داشت با عشق من معامله کند!
کاش در موقعیت بهتری میگفت پرهام!
-مگه دنبال همین نبودی تو؟ مگه نمیخواستی با من بخوابی؟ پس دردت
چیه؟
دلبسته شدم لبهای کوچکش را بفشارم به هم که هیچ نگوید!
که بیش از این با اعصاب نداشتهی من بازی نکند!
-بسه لاله! بعدا حرف میزنیم! من باید برم حموم!
ول کن نبود! میتمایل داشت دیوانهام کند!
حوله از تنش کند و تخس روبهرویم از حرکت ایستاد.
بیا دیگه! مگه نمیخواستی؟
تن سفیدش! آن موها، لبهای سرخش…
هیچکدام نمیتوانستند برآشفتهتم را فرو نشانند.
تحریک هم نمیشدم در آن لحظه!
کاش لاله ناامیدم نمیکرد…
-بسه لاله، ول کن حوصله ندارم!
1197
حولهام را از روی ساکم چنگ زدم و یک کف دست لباس خانگی از ساکم
درآوردم.
-تو حوصلهی چیو داری؟ تو کی حوصله داشتی! اصلا حواست به من
هست؟ به بچهمون هست؟
من حواسم بود !
من برای آنها جان میکندم، من برای آنها حاضر بودم جان بدهم !
-بسه!
-من دوسال شب و روز منتظرت نموندم که حالا بیای واسهم شاخ و
شونه بکشی! تو باید پرهامو قبول کنی !
کشیده شدم و ایستادم، باید حالیاش میکردم دارد حرف گندهتر از دهانش
میزند!
هیچکس نمیتوانست من را مجبور به کاری کند! هیچکس!
بلند شدم و ایستادم روبهرویش.
سعی کردم چهرهام خونسرد باشد و ملایم باشم.
-این باید و زورو تو به من تحمیل میکنی؟ هوم؟
کمی خم شدم توی صورتش… این زن تمام هستی من بود و نمیفهمید!
تمام خواستهام از این دنیا بود و خودش نمیتمایل داشت بفهمد!
-عمرا بذارم این کارو بکنی! بذار اینو حالیت کنم! حالا تو باید بیفتی دنبال
من !
پوزخند زدم:
1198
-این گوی و این میدون! اگه میخوای پرهامو بیاری باید راضیم کنی! یه
زن خوب شو! باب میل من… از هر نظر!
هردویمان خسته بودیم از این جدال.
من و او زن و شوهر بودیم، یک فرزند داشتیم…
بچهای سالم که باید برای وجودش خدا را شکر میکردیم.
ولی شده بودیم دو خروسجنگی که دم به دقیقه به بهانههای واهی
میپریدیم به یکدیگر.
-امیرحسین !
-چیه لاله؟ چیه عزیز من؟ جادهی واسه من گذاشتی؟
از چهارگوشهی دیدهان سبزش اشک میچکید، هم غمگین بود و هم از
عصبانیت داشت منفجر میشد!
-این کارو نکن با من! من نمیتونم از پرهام بگذرم !
کف دست کشیدم به صورتم، ساکت صلواتی فرستادم که کظمغیظ باشد.
-بعدا حرف میزنیم با هم، فعلا برو لباساتو بپوش یه وقت سعیدی میاد،
خوشم نمیاد جلوش راحت بگردی!
نماندم که عکسالعملش را ببینم، بیرون رسیدم که بروم به حمام.
-امیرحسین؟
مولینروحی بود !
شرط میبستم حتی میداند اشک دخترش را درآوردهام.
-جانم مولینجان؟
1199
اخمهایش در هم بود و توپش هم پر!
-چه خبر بود تو اتاق داد و بیداد مسیر انداختین؟
لب گزیدم از خجالت، شد آنچه نباید میشد!
در خانه خودشان دخترشان را گریانده بودم…
اشتباه فکر میکردم دربارهی این زن !
او آدمی نبود میان من و دخترش بایستد !
هیچوقت آنقدر عمیق دخالت نمیکرد…
-خونه رو گذاشتین روی سرتون! نمیبینید مهمون داریم؟
در قلب خندیدم، سعیدی که دیگر مهمان نبود!
یک صاحبخانه محسوب میشد بسکه منزلی حاجی پلاس بود! پیش بینی
وارد شدنش را کردم و آمد!
البته حق هم داشت !
فرح شبیه لاله بود، یک زن مهربان و دوستداشتنی …
حق میدادم ولش نکند و بیاید و برود.
-معذرت میخوام!
چپچپی نگاهم کرد و این بار در فاز نصیحتهای شیرینش فرو حرکت کرد.
-زن و شوهر هر دعواییم داشته باشن نباید بذارن کسی بفهمه مادر! نه
که فکر کنی زیرا دوستت دارم طرف بچهمو زمین میذارما! نه! اما چراکه
میدونم عاقلی میذارم به عهدهی خودت!
در لفافه هم تهدیدش را کرد و هم نصیحتش را!
1200
ولی هرچه فکر میکردم این مشکلاتی که پشت هم میآمدند، حل کردنشان
کار من تنها نبود!
گاهی باید با یک فرد باتجربهتر مشورت کرد.
حتی اگر خودت علامهی دهر باشی!
-نیستم مولینروحی، دیگه عاقل نیستم… حس میکنم روزبه روزگار بیشتر
گند میزنم، من امیرحسین روز اول نیستم…
آه کشید و دلخور نگاهم کرد.
-میدونم مادر! اگه عقل درست و حسابی داشتی دختر منم ازت حساب
میبرد اینقدر کارای سرخود نمیکرد!
باز هردویمان را تخریب کرد و گذاشت کنار!
هیچوقت اعصاب درست و حسابی از او نمشاهده کردم مگر آنوقتهایی که سنگ
صبور آدم میشد.
-مولینروحی!
-چیه؟ دروغ میگم؟ امروز ورداشته رفته شیرخوارگاه درمیل داشت
حضانت پرهامو داده !
پوفی کردم.
خودم باید میحرکت کردم متوجه شدن پرهام.
نه اینکه دستم به کارهای خیر نمیرفت، نه!
از لاله ناراحت بودم برای حرفهایش! برای اینکه با من بودن را بهخاطر
خودمان نمیمیل داشت…
1201
میخواست معامله کند.
-فکر میکنه حضانت گرفتن الکیه؟ فردا میان بازدید میکنن! میان محبت
خانواده رو میبینن، سابقهی من و خودشو درمیارن!
-میدونم مادر میدونم! بچهم دلشو به چی تو خوش کنه آخه! نه خونواده
گرمی دارید نه مهری به دلتون مونده!
ناراحت شدم از قضاوتش! من اگر لاله را نمیتمایل داشتم چرا برگشته بودم!
-من لاله رو دوست دارم!
-آره جون عمهت!
خودش بود !
با لباسی آزاد و ولی از قصد، موهایی باز و بدون روسری!
فقط میتمایل داشت برود روی اعصاب من!
-وا! لاله مادر این چه سر و وضعیه!
سرش را بالا گحرکت کرد، با جرات خیره شد در دیدهان خشمگین من!
-دوست دارم اینجوری بگردم از این به بعد!
بیخیال حمام رفتن شدم! حوله و لباسهایم را روی دوش انداختم و رو
به مولینروحی گفتم:
-مولینجان ما یهکم حرف بزنیم میایم!
بازوی لاله را گرفتم و ساکت و با ملایمت کشاندمش در اتاق و با یک حرکت
در را بستم و او را هم تکیه دادم به پشت در.
-چته؟ وحشی شدی؟
1202
خشمم را فرو خوردم، آنشامگاه به طرز عجیبی میتوانستم خودم را کنترل
کنم.
شاید بهخاطر آن جوشاندهی زعفرانی بود خانم مهتابی برای ملایمش
اعصاب به خوردم داده بود.
-نه، میخوام دلیل این کارتو بدونم لاله، چرا موهاتو نپوشوندی؟
-دوس نداشتم بپوشونم!
نفس عمیقی کشیدم، دوسال حیات کردنم در ایتالیا چیزهای زیادی به من
آموخته بود.
-ببین لاله، اگه اعتقاد شخصی تو اینه که اینجوری بگردی حرفی ندارم، ولی
اگه از سر لج و لجبازی با منه لطفا این کارو نکن!
خیره بود در دیدهانم.
آن خشم داشت کمکم تبدیل میشد به یک نگاه ساکت…
خاصیت دلدادگی همین بود، ساکت شدن با وجود یکدیگر.
من هم آهسته بودم، ملایمِ آهسته!
-امیر تو چرا با من بدی؟ چرا هر کاری میکنم باهام لج میکنی؟ من
چیکارت کردم ها؟
حس مادرانهاش داشت مثل باران بهاری از نگاهانش میریخت…
میدانستم چهقدر پرهام را دوست دارد.
انگشت شصتم را آرام کشیدم زیر نگاهش و اشک ریخته روی گونهاش
را پاک کردم.
1203
-این فکر منم هست لاله! تو چرا با من بد شدی؟ هوم؟
کف دست خودم نبود، محبت او همواره کورم میکرد.
همیشه به آنی پشیمان میشدم از ناراحت کردنش…
-چراکه تو وقتی مقصر نبودم همهچیزو انداختی گردنم و حرکت کردی! من زیر بار
زندگی خورد شدم امیر!
-منم اندازهی تو تنهایی کشیدم، نمیبینی اینهمه تغییرو تو من؟ شاید این
تنهایی لازم بوده واسه دوتامون عزیزم!
نگاهش را دزمشاهده کرد و پایین دوختش، جایی نزدیک گردنم.
-لازم نبود! من بسیار وقتا قلبم میخواست به تو تکیه کنم و جای تو بابام
بود، مولینم بود… زهرا! باورت میشه گاهی حتی فرنازم سعی میکرد به
زندگی من کمک کنه؟
شرمنده بودم از نبودنم ولی…
خودش هم از من تمایل داشته بود برنگردم.
در آن شرایط شکنندهی روحیام آن حرف لاله برایم گران تمام شده بود.
هر دویمان زجر کشیده بودیم…
-تا کی میخوای گذشته رو بکشی لاله؟ فراموش نمیشه کرد میدونم ولی
میشه گذشت. حداقل بهخاطر این بچه!
-میترسم… من از بار دیگر تنها شدن میترسم.
حق داشت بترسد.
مردهای زندگی او پشتش را خالی کرده بودند.
1204
کیسان، مقطعی پدرش و بعد هم من!
-دیگه هیچجا نمیرم لاله! بیا و بگذر از این کینهای که به دل گحرکت کردی!
دماغش را بالا کشید، خندهام گحرکت کرد از آویزان شدن دماغش! مثل
نینیهای سرما خورده!
-پس پرهام چی؟ رستوران بابام؟ تو فقط ادعا میکنی عوض شدی! اگه
عوض شدی چرا مثل قبل همهش زور میگی و دعوا میکنی؟
من و آن لباسهای روی دوشم ترکیب مسخرهای بودیم برای بابا حرکت کردن از
منبر !
ولی بالایش بودم، دقیقا آن بالا!
-من قبلمو توجیح نمیکنم لاله، ولی سعی میکنم خوب باشم از این به بعد…
اونجوری که تو میخوای.
گلویم را صاف کردم و موهای او را نوازش.
-بیا صلح برقرار کنیم، با همدیگه به آوردن پرهام فکر میکنیم، به
رستوران بابات… خب؟
#لاله
مردد نگاهش کردم، میخبر داشتم حتی اگر قبول کنم کینهی درونم باز هم
همهچیز را خراب میکند!
من نمیمیل داشتم بد باشم، نمیمیل داشتم هر دقیقه سرکوفت بزنم بهخاطر
نبودنم اما یادآوری تنهاییهایم آتش این کینه را برافروخته میکرد.
1205
-قبول میکنی؟
امیرحسین تنها مردی بود که هیچوقت نمیتوانستم تصورش را بکنم ولم
میکند.
نمیتوانستم او را کنار زن دیگری ببینم…
قطعا میمردم!
یک لحظه از ذهنم گذشت، اگر باز برود سراغ تینا چه؟
اگر از بیتوجهی من بهراستی جذب زنی دیگر میشد چه؟
من یک بار با آتش خیانت سوخته بودم بار دیگر نمیتوانستم این زخم را
تحمل کنم.
-فقط به خاطر آریا!
اظهار کردم آریا و گوشهی لب او از تمسخری شیرین بالا حرکت کرد!
میخبر داشت دروغ میگویم.
-باشه، منم بهخاطر آریا!
خنده آمده بود تا پشت لبهایم ولی از دیدهانم هنوز هم قطرات اشک
میچکید.
بلاخره نتوانستم این هارمونی را تاب بیاورم و لبم پر شد از خندهای که
نمیاطلاع داشتم از چیست!
-کوفت! چهقدم زیبا میخنده!
مجدداً اخم کردم و او کل اشکهایم را با سرانگشتانش زدود.
-دوبار تو روت لبخند زدم پررو نشو! فکر نکن حالا که قبول کردم خبریه!
1206
همهجای صورتم را ول کرد و یک بوسه گذاشت نوک دماغم.
-وقتی گریه میکنی میشی لبو! خیلی زشت میشی!
-زشت عمهته!
بیان کردم و به قهر رو گرداندم.
در عجب بودم از کار دلدادگی …
چند دقیقه پیش در قلبم قسم میخوردم که کارهای طلاق را مصرانه دنبال
کنم و بعد با در ذهنش گذراندن به نبودن او تمام یال و کوپالم ریخت!
-عمهی من خیلی بسیار زشته! دیگه قهرو بذار کنار تورو خدا! سر پیری
شدم استاد منتکشی!
آهسته کنارش زدم و کشوی روسریها را باز کردم.
اعتقاد واقعی من آن بود که هر زنی مجاز باشد آنگونه که راحت است
زندگی کند.
من هم موی باز را دوست داشتم ولی هنوز وقتش نشده بود کنار افراد
معتقدی مثل امیرحسین و مامانروحی این مساله را باز کنم.
-میخوای روسری نپوشی نپوش کاریت ندارم.
شعار میداد!
هنوز چند دقیقه نگذشته بود از اولتیماتومش!
تبسم محزونی به رویش پاشیدم و روسری کوچک مشکی را بستم روی
موهایم.
-خودم اینجوری راحت ترم.
1207
جلو وارد شد و آهسته پیشانیام را بوسید.
-توم آدمی لاله، زنم آدمه تصمیم بگیره… من قبلا میبیان کردم آره ولی الان
میگم هرچی خودت تصمیم میگیری.
متعجب نگاهش کردم، چشمانش آرام بود انگار هیچ طوفانی نمیمیل داشت
از راه برسد!
انگار جدی بود!
-چی شده؟ آفتاب از کدوم طرف در اومده آسِد امیر از عقایدش کف دست
کشیده؟
گره کوچک روسریام را باز کرد و پشت سرم ایستاد.
شروع کرد به گیس کردن موهایم.
-آسِد امیر درک کرده زنش یه خانم نجیب و با شعوره که هیچوقت به فکر
خیانت نیست، اونقدری نجیبه که کسی نگاه چپ بهش نمیکنه! پس به
شعورش اعتماد میکنه لالهخانم!
بوسهاش نشست روی گردن من و نگاه من حرکت کرد روی آریای غرق در
خوابم.
پسرک کوچکی که درست شبیه امیرحسین بود.
شاید خدا او را داد که فراغ پدرش را تاب بیاورم.
تا با هربار بوسیدن او رفع مشتاق دیداری کنم…
-من بوسیدمت تو چشت پی اون پدرسوختهست؟
خندهام را فرو خوردم، قلبم نمیخواست به او رو بدهم.
1208
-پیفپیف چه بویی میاد!
دماغم را گرفتم و از او دور شدم.
-چیه زن! بچه خرابکاری که نمیکنه توی خواب!
زشت بود بیشتر از این توی اتاق بمانیم.
عمه و نامزدش که نمیاطلاع داشتند ما دعوا و آشتی کردهایم.
فکرشان انحرافی میشد.
-بوی گندت اتاقو برداشته! مگه نمیخواستی بری حموم؟
روسریام را از کف دستش گرفتم و سر کردم، خودم راحت نبودم جلوی
آقای سعیدی سرلخت باشم.
به قول امیر اعتقاد خودم بود و بس!
نمیدانم چرا اما بیحجابی را دوست نداشتم.
انگار پوشش شده بود یکی از ارزشهای مهم زیستنام.
-من بو میدم ضعیفه!
درحالی که جاخالی میدادم از حملهاش در را باز کردم و فرار را بر قرار
ترجیح دادم تا به جمع عشاق درون سالن بپیوندم.
-سلام، خوش اومدین.
-بهبه سلام، خانم سرآشپز! بیا که مادرشوهرت دوست داره!
خندهام گحرکت کرد… مادرشوهر من؟ شهناز؟
با تبسم نشستم کنار آقای سعیدی روی مبل و بشقاب کیک را از کف دست
عمه گراهی شدم.
1209
-ممنون.
-بخور ببین فرحبانو چیکار کرده!
فرحبانو همواره شاهکار میکرد.
کیکهایش حرف نداشت…
خودش و مامانروحی همیشه در بیکاریشان کیک و کلوچه میپخشتابزده.
مخصوصا این روزگارها که دیگر یک انگیزه هم وسط بود.
آقای سعیدی!
-شوهرت کجاست دخترحاجی؟
رویم نشد بگویم راهی شده به حمام، با توجه به مدت وقت تنها ماندنمان توی
اتاق و دوش گحرکت کردن امیر، حتما فکرشان جای دیگری میحرکت کرد.
-الان میاد، یکم کار داره.
عمهفرح پشت کف دستم را نوازش کرد، مثل همواره در هیچ شرایطی محبت به
من را فراموش نمیکرد.
-بخور عمه، برات کشمش و گردو ریختم، همونجوری که دوست داری.
تکهی کوچکی از کیک را به دهان بردم و سعیدی به شوخی گفت:
-اندیشیدم واسه من پختی بانو!
تکهی کیک هنوز از گلوی من پایین نرفته و عمه جوابی به نامزدش نداده
بود که صدایی از جیغ و داد هرسهمان را از جا پراند.
-ولم کن! من باید برم تو ببینم چرا من همیشه بین اینا غریبهم !
صدای فرخنده بود… فرخندهی طوفانی!
1210
از کجا درک کرده بود قرار عقد را تنها خدا میخبر داشت ولی این موقع اینجا
آمدنش…
-چهخبره چی شده؟
سعیدی از همهجا بیخبر با دیدههایی متعجب این را از فرحی جویا شد که
رنگ باخته بود.
همه از فرخنده و نیشهایش میترسیدند.
و من… من از آدمی که روبهرویم میدیدم!
کیسان برازنده بود، پسرعموی ناخلفم.
حالا آمده بود در خونهی ما، بعد از مدتها وارد شده بود آن هم با فرخندهای
که شامگاهیه مار زخمی ما را نگاه میکرد.
-بهبه!، عروس و دوماد! بیخبر از من دامبول و دیمبو جاده انداختین!
سعیدی دیده بست و نفسی از هراس کشید.
باز هم کابوس حیاتاش روبهرویش بود.
درکش میکردم زیرا کابوس من هم آنجا بود!
-چهخبره فرخنده! خونه رو گذاشتی روی سرت؟
پرههای بینی عمهفرخنده از خشم باز و بسته میشد.
بدون آنکه جواب مولینروحی را بدهد آمد و از حرکت ایستاد درست روبهروی
عمهفرح.
نگاه کیسان هم روی من بود… فقط من!
-بهت ناظهار کرده بودم این چیه؟ باز گولشو خوردی؟
1211
خدا خدا میکردم امیر هرچه زودتر بیاید و من پناه ببرم به او از شر نگاه
کیسان.
-بسه آبجی!
امیر بلاخره آمد، با حولهای دور گردنش و شلوار خانگی پشت و رو!
دو نگاه با هم تلاقی کرد… یکی مرموز و دیگری خشمگین.
فارغ از آن دو که هیچکس حواسش به آنها نبود عمه فرح داد کشیده بود!
یک چیز کاملا بعید.
حنانه هنهنکنان با آن شکم گندهاش داخل شد.
حالا معلوم شده بود این داد و بیداد از کجا آب میخورد!
-بسه هرچی دهنمو بستم و اضافه کردم خواهر بزرگترمی! دیگه اجازه نمیدم هر
کاری قلبت میخواد بکنی!
-زبون درآوردی خانمخانما! بگم این عوضی چیکار کرده؟ ها؟ بگم؟
همانطور که دعا میکردم بابا زودتر بیاید خانه و قائله را بخواباند پناه
بردم به امیر و کنار او از حرکت ایستادم.
-بگید فرخندهخانم، من ابایی ندارم. طلا که پاکه چه منتش به خاکه!
وقتی فک فرخنده سفت میشد همه میخبر داشتند یک طوفان بهپا خواهد شد.
-عوضی!
بعد این حملهور شد سمت سعیدی، آنقدر وحشیانه که کیسان و مولین به
زور نگهش داششتابزده.
رنگ از رخسار حنا هم پریده بود!
1212
-فرخنده چه غلطی میکنی! مهمون خونمهها !
-ولم کن زنداداش! این میمونه نه مهمون!
سعیدی این حد از دریدگی فرخنده انگار برایش غریبه نبود.
-احترام خودتو حفظ کن فرخنده وگرنه…
-وگرنه چی؟ بهخاطر این مرتیکه خواهرتو میندازی دور؟
عمهفرح دندان سایید به هم و امیرحسین نامحسوس خودش را به من
نزدیک کرد.
بحثی نبود که به من و او ربط داشته باشد.
عمه باید یاد میگحرکت کرد از حق خودش دفاع کند…
-لاله فکر کنم حنانه دردشه!
صدای امیر بود، فکر میکردم تمام هوش و حواسش پی کیسان است!
-یا خدا!
نگاهم را دادم به حنانهای که روی مبل قرار گرفته و نفسش را سریعتند بیرون
میداد.
-تو چی ها؟ تو یه عمره بهخاطر حسادتت کل خانوادهتو ول کردی! روت
میشه تو روی من نگاه میکنی و حرف میزنی؟
دندان ساییدم به هم، این دعوای مسخره تا کی میمیل داشت ادامه پیدا کند؟
برایم مهم بود عمه این بازی میان خودش و فرخنده را تمام کند ولی
خواهرم مهمتر بود.
دیگر نایستادم بشنوم کی چه میگوید، کف دست امیر را کشاندم سمت حنانه.
1213
انگار میترسیدم کیسان یک لقمهی چربم کند!
-چی شدی آبجی؟
-زیر دلم درد میکنه دارم میمیرم !
دردی آشنا بود برایم، با حرف حنا انگار روزگار زایمان آریا رسید جلوی
چشمانم .
-اون شوهر الدنگت کدوم گوریه؟ پاشو بریم پیش دکترت!
انگار حواسها وارد شده بود پیش حنا که مولین با صورت عرقکرده و بقیه هم
دلواپس وارد شده بودند سمت ما!
-چی شده مادر!
چپچپ نگاهی انداختم به فرخنده و جواب دادم:
-هیچی شما به دعواتون برسید! من و شوهرم خودم خواهرمو میبریم
درمونگاه.
روی شوهرم تاکید خاصی کردم که خاری شود در نگاه کیسان!
عوضی فکر میکرد با گذشت دوسال تمام کثافتکاریهایش فراموش شده
و میتواند عادی میانمان زندگی کند.
-زنگ بزن مهیار بیاد لاله!
حتی نگاهش هم نکردم، عاشق شدم تف بیاندازم توی صورتش.
امیر را فرستادم موهایش را خشک کند و بیاید خودم هم با عجله مانتویی
پوشیدم و یک پتو برداشتم که بیاندازم روی حنانه.
1214
مولین هم هول شده چادرش را برداشته بود که بیاید ولی فرخنده با
اخمهایی در هم جای گرفته بود روی مبل و کیسان هم کنارش.
با ماشین من ببریمش دخترعمو!
چوابش را ندادم، ماشین امیر سگش شرف داشت به ماشین آنچنانی او!
-ماشین منم هست لالهخانم !
مهربانانه به روی سعیدی تبسم زدم و مولین گفت:
-نمیدونم زود ببریم بچهمو هلاک شد !
هموقت دست انداخت دور بازوی حنانه که لب میگزید از درد.
عمهفرح هم بازوی دیگرش را گرفت و بلندش کردند.
امیر بدوبدو و آریا به بغل رسید و بلاخره او پیروزگار شد و با ماشین او حنا
را بردیم بیمارستانی که دکترش گفته بود.
………………….
#امیرحسین
مردک الدنگ!
فکر میکرد چیزی نمیگویم از ترسم است!
خونخونم را میخورد که گیرش بیاورم و حداقل تلافی دوسال افسردگی
و تنهایی خودم در غربت را دربیاورم!
-امیر بستنی!
بچهی من هم دیوانه شده بود!
-بستنی سرده مامان، شیر کاکائو بخرم واسه بچهم؟
1215
اینکه لاله میچسبید به من برایم خوشایند بود.
اینکه نرفته بود داخل بیمارستان که تنهایم نگذارد آبی بود بر آتشم.
-نه! نه! بستنی!
-بیا من برات میخرم!
چهقدر پررو بود این بشر !
در آن سرما بستنی را میتمایل داشت چه کند بچه !
وارد شده بود خودشیرینی؟
-دستت بخوره به بچهم به جرم مزاحمت ازت شکایت میکنم!
من نبودم، لاله بود که همزیرا مادهشیری غران کف دست کیسان را پس
میزد.
سعیدی که تابهحال لاله را ایننطور نمشاهده کرده بود با دیدهانی وقزده خیره
شده بود به لاله.
سعیدی که نگاه پر از نفرت و حسرت فرخنده را به دنبال میکشاند.
-اشکال نداره دخترم، بذار بخره براش طوری که نیست!
او که نمیخبر داشت چه گذشته و او چه گرگیاست.
-میترسیم بچه رو گروگان بگیرن آقای سعیدی!
بیان کردم و با پوزخند ادامه دادم:
-البته! قبلا دوز و کلک بلد بود الان میخواد اعتماد جلب کنه!
-گروگان؟
کیسان خونسرد شانهای بالا انداخت و عقب توقف کرد.
1216
-زورم رسید! دیدی که حیاتت راهی شد به فنا …
دندان ساییدم به هم.
باز هم متنفر شدم از شهنازی که من و زنم را با فریب کشاند در خانهی
خودم و حیاتمان را از هم پاشاند.
-خفه شو!
کیسان پوزخند زد.
-همون خفه شدم که تو و این مرتیکه کل حیاتمو ازم گحرکت کردین! من دوست
داشتم احمق! اون بدبختی که با این میکشی حقته یا قصر من؟
جلوی بیمارستان جایش نبود.
بهترین دوستم داشت پدر میشد و نمیتوانستم دعوا جاده بیاندازم و
عیشش را طیش کنم.
ساکت کف دست لاله و آریای متعجب را گحرکت کردم و کشیدمشان عقب.
سعیدی بدبخت هم با تعجب گهی من را نگاه میکرد و گاه کیسان را!
-ول کن لاله، با سگ دهن به دهن نشو!
طوری با تهمتوجه شد گفتم که جای مخالفت برایش نماند.
آریا هم ترسیده چسبیده بود به پای من!
انگار ذاتی از کیسان بدش میرسید!
-امیر موهاشو بکش حون بیاد!
پسرکم دقیقا همان حسی را داشت که من داشتم.
1217
البته من میمیل داشتم دلش را با چنگالهایم از سینهاش بکشم بیرون که
همه از کف دست دردسرهایش خلاص شوند.
فرخنده که تا آن لحظه خاموشی کرده بود طلبکار رسید وسط!
-مگه بیصاحابه بچه بیتربیت!
کیسان با همان پوزخند روی لبش ادامه داد:
-تخم و ترکه همینه دیگه! بهتر از این نمیشه!
-آقایون صلوات بفرستید! الان وقت بحث نیست!
سعیدی این را اظهار کرد و لاالهالااللهی زیرلب زمزمه کرد.
-به تو چه؟ تو چرا خودتو انداختی وسط مرتیکه!
فرخنده واقعا دهانش بیچاک و بست بود!
-خانم برازنده، در شان خانواده شما نیست، منم آدم دعوا نیستم. لطفا
بس کنید.
دلم برای فرخنده یکجورهایی میسوخت.
حق نداشت ولی خب او هم به سعیدی علاقه داشته…
سعیدی به همین میانسالی خوشچهره و موقر بود چه رسد به
جوانیاش.
-بسه عمه! اعصاب همهمون اندازهی کافی خورد هست! امیر بریم
واسهش بستنی بخر قائله جمع شه!
هموقت مهیار با قیافهای آویزان از در بیمارستان آمد بیرون.
مامان و عمهفرح هم با حنا راهی شده بودند.
1218
-چی شد مهیار؟
-میگه بچه چرخیده! باید سزارین بشه!
رو به لاله کرد و ادامه داد:
-میری وسایل بچه رو بیاری؟
-آره آره حتما! کلیدتو میدی؟
کلید را از مهیار گحرکت کردیم و سهتایی سوار ماشین من شدیم، خانوادگی!
به معنای واقعی از مهلکه فرار کردیم!
-خدا کنه سختش نشه حنا! الهی بمیرم واسه آبجیم.
-نینی میاد لاله!
-آره مامانی! یه نینی خوشمزه مثل خودت!
لبهایم را گزیدم، بهترین لحظههایم یا حتی سختترینش من کنارش
نبودم.
ساک بچهام را کی برده بود برایش؟
-حوشکله؟
-آره حوشکله مولین، مثل خالهحنا !
-حنا زشته !
ریز خندیدم و کف دست کشیدم روی موهای فرفریاش.
-خاله حنا دلبره بابا، نگی زشتهها! دلخور میشه.
هردویمان انتظارش را نداشتیم آریا گریه کند آن هم وقتی که هیچ بهانهای
نداشت!
1219
-چته مولین؟ چی شدی چراکههت گراهی شد به داشامگاهورد؟ ها؟
-نمیخوام! نینی حوشگل نمیخوام! موهاشو میکشم حون بیاد!
حسودیاش شده بود بچهام.
تا به آن روزگار تمام محبتهای خانواده برای او بود و حالا آمدن رغیب را
حس میکرد.
لاله ملایمش میکرد و من به این فکر میکردم که پاک دختردار شدن را
فراموش کردهام.
دختری مثل لاله…
آنقدر شیرین که گاهی دلبسته شدم میان نان بگذارم و بخورمش.
-بدبخت حنا! جرات نمیکنه بچهشو تنها بذاره از دست این! میگه
میکشتش!
-میگم لاله…
سر آریا را گذاشته بود روی دلش و داشت آهستهش میکرد.
-هوم؟
-میگم… نظرت چیه خودمونم کف دستبهکار بشیم؟
آریا دماغش را محکم میکشید بالا که آب دماغش نریزد، لاله یک کف دستمال
برداشت و کشید به دماغ آریا.
-دستبهکار چی؟
آب دهانم را قورت دادم میوحشت کردم دوباره قشقرق به پا کند.
-چیزه… امروزگار متوجه شدم اونا نینی دارن خب… منم قلبم خواست آخه.
1220
یک لحظه خاموشی شد و لاله هم گنگ نگاهم کرد.
-واقعا که امیر! حنای بدبخت اونجا تو بیمارستانه اونوقت تو به فکر چی
هستی؟
لبم را گزیدم.
فقط میخواستم کمی میانمان گرمتر شود.
میتمایل داشتم بشویم یک خانوادهی خوشامگاهخت…
-خب حنا… مولینت که پیششه! تازه عمههات و شوهرشم هستن.
نفسهای آریا کمکم داشت منظم میشد و نفسهای لاله عصبیتر!
-یعنی منظورت الانه؟ خونهی حنانهاینا؟
-چه عیبی داره! اونا که دوربین ندارن بفهمن!
چپچپ نگاهم میکرد.
-خجالت بکش!
-میگم لاله…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن