استوار. پوله رو نداد بیان کرد خرج همینجا کرده.
چهطور شهناز میتوانست پول موسسهی دولتی را برای خودش بردارد؟
اصلا آنها به چه عقلی پول را به حساب شخص ریخته بودند؟
-چهطور میشه؟ آخه اینجوری که…
-اون آدمی که پوله رو داد دوست مشترک زندی و استوار بود.
شروع کردم به آبکش کردن برنج، روزگار اول را نباید خراب میکردم.
ذهنم پر از سوال بود.
نتوانستم خودم را کنترل کنم و در حالی که آبکش را دست سهیلا
میدادم بار دیگر پرسیدم:
-یعنی پوله رو خودش خورده؟
-نه بابا! برده واسه خودشیرینی توی ساختن یه مدرسهی خیریه خرجش
کرده!
سری به افسوس تکان دادم.
آن روز اولی که شهناز را مشاهده کردم فکر کردم بهتر و درستکار تر از او
کسی نیست و حالا…
-زشته دیگه شیرین!
شیرین لبهایش را روی هم فشرد و با نارضایتی خاموشی کرد .
نمفهمیدم میخبر داشت شهناز مادرشوهر من است یا نه! آخر خیلی اتفاقی
بحثش پیش وارد شد.
وقتی حرف آن شب منزلی بابایم شد اسم شهناز آمد و شیرین شروع
کرد به گفتن ماجرا!
دیگر دور از ادب بود کنجکاوی حرف سمت دیگری کشانده شد و کمکم از
یادمان رفت.
آشپزی کنارشان واقعا حالم را خوب کرده بود.
روزگار اول کاریام به شکل بسیار لذتبخشی گذشته بود و من آماده برای
تشکری جانانه از امیرحسینم!
بعد از خداحافظی با بچهها و مخصوصا با پرهام کوچولو سمت در رفتم.
امیرحسین زنگ زده و اظهار کرده بود جلوی در ایستاده است .
ماشینمان هنوز همان نارنگی مظلوم من بود!
هنوز نگاهم امیرحسین را شکار نکرده بود که صدای پر از حرصش به
گوشم رسید!
-ول کن برو شر درست نکن! زن من حاملهس استرس واسهش خوب
نیست!
767
-چرا نمیخوای بفهمی حسین! کیسان هنوز دربهدر دنبال زنشه! دیر یا
زود لاله رو…
-ببند دهنتو!
آتش گحرکت کردم صوتی تینا بود! به این پررویی و دریدگی دیگر نریده بودم!
من حامله بودم از امیر! هنوز هم یادم نحرکت کرده بود آن کاری که جلوی
خونهی بابا با من کرد.
حرصی جلو حرکت کردم:
-هوی زنیکه! از سکوت من سو استفاده نکن راهبهمسیر بیفت دنبال شوهر
من!
هر دویشان با حرفم سمت من برگششتابزده، چند ماشین دیگر هم آن دور و بر
بودند یک زنی که با بچهی حدودا یکسالهاش در پژویی آن سمت خیابان
هم با تعجب نگاهم کردند بسکه آوایم کشیده بود.
-لاله…
-جونم عزیزم؟ این زنیکه افتاده دنبالت میدونم!
-حرف دهنتو بفهم!
تحقیر آمیز به تینایی چشم دوختم که پررو تر از این حرفها بود و باز
میمیل داشت حرف دهانم را بفهمم!
-اتفاقا اونی که باید حرف دهنشو بفهمه من نیستم تویی! امیر دیگه شوهر
منه بچهش تو شکم منه! برو به اون کیسان حال به هم زنم بگو من عاشق
شوهرمم و تفم تو صورت تو نمیندازم!
768
میل داشت دهان باز کند که گوشیام را از کیفم بیرون کشیدم و دنبال
شمارهی بختیاری بزرگ گشتم.
ساعت هفت شامگاه نوبت دکتر داشتم ولی مهم نبود.
باید اول تکلیف او را روشن میکردم!
-دیگه هرچی خاموشی کردم بسه! زنگ میزنم باباننهت بیان جمعت کنن!
امیرحسین گوشی را از کف دستم کشید و رو به تینا توپید:
-برو تینا شر درست نکن!
بدم رسید، چه معنی داشت جلویم را بگیرد، خودش که کاری نمیکرد
میخواست جلوی من را هم بگیرد.
-بده به من گوشیمو امیر!
-صبر کن عزیزم بذار این خانم بره حرف میزنیم!
تینا پوزخند زد.
-این خانم؟ حالا شدم این خانم؟ انگار یادت راهی شده چهقدر التماسم میکردی
برگردم! حالا برگشتم چه مرگته دیگه!
دندان به هم ساییدم و امیر فقط لبهایش را جوید.
-بده به من اون گوشیو تا دیوونه نشدم!
گوشی را در جیبش سر داد و بازویم را سمت نارنگی کشید و درش را
باز کرد.
-بشین!
769
-نمیشینم چرا وایسم این زن پررو پررو تو نگاه من از میل داشتن
شوهرم حرف بزنه ها؟
در نگاهش جای خشم یکجور محبت جوشیده بود. تینا هم پوزخند برلب
نگاهمان میکرد!
-بیخودی زور نزن کوچولو! پسند حسین کوتولههایی مثل تو نیستن
منو…
-تینا برو شر درست نکن! لاله حاملهس براش خوب نیست!
از اینهمه خونسردی حالایش در عجب بودم! چرا چیزی نمیگفت چرا؟
در نارنگی نشستم و درش را به هم کوبیدم. اعصابم خورد بود.
-واسه اینکه حاملهس نگهش داشتی؟ کیسان میاظهار کرد این زن نمیتونه بچه
رو نگه داره بچهی اون افتاده تو شکمش!
-به تو مربوط نیست! برو تینا لاله عصبیه زنگ میزنه بابات شر درست
میشه!
سوار ماشین شد و تا تینا تکان بخورد بهسرعت دندهعقب گرفت.
………
#امیرحسین
-باز که قهر کردی خانم!
چهرهاش خسته بود، با آن اخم و تخمش هم حسابی قهرش را به رخ
میکشید.
-خانمگل با شمام!
770
دیگر نتوانست تاب بیاورد، عصبانی جیغجیغش را شروع کرد و من
خندهام بیشتر شد.
-چرا نذاشتی زنگ بزنم بیان جمعش کنن ها؟ طرفدارش شدی مهربونی
میکنی؟ بسیار قلبت میخواد برش گردون منتظر چی هستی؟
سمت زند میراندم .
آنجا برایش نوبت گحرکت کرده بودم که دکتر چکش کند.
ترافیک هم زیاد بود و نمیشد جایی نگه دارم و قانعش کنم.
-بذار توضیح میدم بابا! چت شد دیوونه شدی تو دختر!
-نمیخوام توضیح بدی! اصلا یه جا وایسا منو پیاده کن نمیخوام با تو
بیام!
همان رژلبی هم که به زور مجبورش کرده بودم بزند از لبهایش پاک
شده بود.
بی هیچ آرایشی مثل ماه بود در آن حوالی غروب!
-بابا اینا همینو میخوان میخوان ما عصبانی شیم دعوا کنیم بینمون
فاصله بیفته!
-فعلا که بینتون انگار آهنربا کار گذاشتن! اِاِاِ زنیکه تو دیده من نگاه
میکنه میگه چراکه حاملهم نگهم داشتی تو!
شیطنتم گل کرد.
-تو که تو ماشین نشسته بودی چهطوری تو چشت خیره شد؟
771
دیده چرخاندم دنبال یک پارکینگ عمومی که ماشین را پارک کنم و به
مطب برویم .
لاله هم معلوم بود خندهاش گرفته ولی با همان لحن طلبکارش اضافه کرد:
-حالا هرچی! درکل تو باید جوابشو میدادی!
پارکینگ را پیدا کردم و پشت چند ماشینی که میتمایل داشتند وارد شوند
ترمز گرفتم.
– حرفای اونا برام مهم نیست تو مهمی!
با دعواهای او سوار آسانسور شدیم و به طبقهی مورد نظر رفتیم.
کمی طول کشید که نوبتمان شود .
صبح که از خانه خارج شدیم متوجه استرسش براس دکتر راهی شدن شده
بودم.
در زمان اننتظارمان هم دائم لبهایش را میجوید.
به قول خودش هم با من قهر بود! مگر من میگذاشتم!
تازه امشب برایش برنامهها داشتم .
-بخواب رو تخت عزیزم.
دکتری با نگاه مهربان بود.
کمی مسن به نظر میرسید و صورتی تپل داشت.
از آنهایی بود که با چشمهایشان میخندند!
چند کاغذ کاهی برداشتم و روی تخت چیدم.
تخت سیاه درمانگاهی مطب!
772
عرق قرار گرفته بود روی پیشانی لاله، میوحشت کرد ولی نمیدانستم از چه!
-خانمدکتر میشه سونو ندم؟
-نه عزیز دلم تازه سیزده هفتگیت هم سونوی سلامت داری. باید تشکیل
پرونده بدم واسهت.
دستم در کف دستان کوچک لاله فشرده شد .
حالا ترسش را با جان و قلب احساس میکردم…
-چی شده لالهجان؟
هیچ نگفت ولی لرزش پایش را وقتی روی تخت دراز میکشید دیدم.
شاید برای بچهی مردهی آن مردک.
دندان ساییدم و کف دستش را ول کردم. باز هم سایهی نحس کیسان!
نگاه مظلومش هم قلبم را به رحم نیاورد، دیگر ذوق مشاهده کردن جوجهام در
شکمش را هم نداشتم!
چه معنی داشت زنِ من از سقطی که از شوهر سابقش داشته هنوز بترسد
و بچهی من را…
-من میشینم خانمدکتر چیزی شد صوتم بزنید!
دکتر نگاهی گنگ به من انداخت و ژل را با دستکش لاتکسی که در کف دست
داشت روی شکم لاله ماساژ داد.
-بسیار اصرار داشتید بیاید داخل!
-پشیمون شدم!
با اخم و تخم گفتم و اصلا به لاله نگاه هم نکردم .
773
پشت پاراوان جای گرفتم و صموبکم و اخمو به در و دیوار نگاه انداختم.
حسود بودم خب! حتی فکر اینکه لاله یک روزگار با کیسان بوده و حامله
شده کفرم را بالا میآورد !
او حالا زنم بود زن منی که برایش خودم را به آب و آتش میزدم !
با من که به او بد نمیگذشت که فیلش یاد هنکف دستان کند! اصلا بد هم که
میگذشت…
صوتیی در اتاق پیچید… ضربان قلب! یعنی ضربان قلب بچهی من بود؟!
-اینم ضربان دل جوجهتون !
-سالمه خانمدکتر؟ یعنی… مشکلی که نداره آخه من…
میهراسید ترسش را بگوید از منی که فهمیده بود برای چه عصبی شدهام!
-بله، سالم و سرحال! ولی خب این کامل مشخص نمیکنه باید بچه یهکم
بزرگتر بشه برای اظهار نظر قطعی!
کاری به حرفهایشان نداشتم .
دلم پر شده بود از حس شیرین پدری !
دلم میمیل داشت همین حالا بچه بالغ میشد و میدیدمش!
-آقای بردبار؟ نمیخواید ببینید نینیتونو؟
آب دهانم را قورت دادم .
یک حس عجیب داشتم هم شاد بودم و هم چیزی شبیه استرس به
دلم فشار میآورد.
-خانمدکتر، عکسشم بهم میمشاهده کرد نشون مولینم بدم؟
774
با پاهایی لرزان پشت پاراوان راهی شدم و متوجه شدمش…
یک تصویر نیمدایرهی متحرک… هنوز آوای دلنشین دلش میوارد شد!
-جنسیتش معلوم نیست؟
این را با صدای لرزان اظهار کردم .
دلم از هیجان حرکتش کند شده بود.
میمتوجه شدمش بچهام را شیرهی جانم را…
-نه… سه ماهش که کامل بشه معلوم میشه دخترا تو ۱۲هفته نشون
میده پسرا ۱۰هفتهگی قابل تشخیصه!
آرام کف دستم را روی کف دست لاله گذاشتم.
نمیخبر داشتم از این خوشی چه کنم.
تازه طعم خانواده زیر دندانم مزه کرده بود و عجب مزهای!
-خب، سیر شدین آقای بردبار؟
دکتر هم فکر کنم از راهی شدار ضد و نقیض من خندهاش گراهی شده بود که
سربهسرم میگذاشت.
– بله ممنونم ازتون خانمدکتر.
در مسیر همهاش اخم کرده بودم رد پای کیسان لعنتی پاک شدنی نبود.
از او متنفر بودم از اویی که روزگاری لالهام را لمس میکرد روزگاری بغلش
میکرده و…
-چته تو هم رفتی؟
حالا جایمان برعکس شده بود من قهر بودم و او نازکشی میکرد!
775
-چمه؟ از خودت بپرس! لاله تو با خودت چندچندی؟ میخوای حیات
قبلیتو فراموش کنی یا نه؟؟
کوتاه وارد شده و این از سکوتش پیدا بود.
عصبیتر شدم و دنده عوض کردم، سرعتم را هم بالاتر بردم.
-از وقتی این بچه افتاده به شکمت همش میترسی مثل کرهی اون
پدرس… لاالهالاالله!
زبون آدمو به فحش باز میکنی لاله!
-منم مادر اون بچه بودم! تو حق نداری بهش بگی کرهخر اون مرده!
بیشتر زورم گرفت، بهخاطر بچهی کیسان داشت من را بازمیل داشت
میکرد؟
-هیچی نگو لاله هیچی نگو!
سمتم برگشت و با توپ و تشر فریاد کشید:
-چرا هیچی نگم؟ چرا تو خودت با این زنیکه اینقد عادی حرکت کردار میکنی؟ تو
خودت هنوز واسه کرهی این زن اخمات میره تو هم! خوبت شد؟ خوب
شد منم به بچهی تو گفتم کرهخر؟
عقل و منطق و همهچیزم میاضافه کرد او راست میگوید ولی نخواستم کم
بیاورم !
-من فرق میکنم من مردم و توم زن منی! پس اونجوری فکر میکنی که
من میگم!
حرصی رویش را سمت پنجره گرداند.
776
-جوابتو نمیدم!
-جوابی نداری که بدی! تو اصلا چرا اثاثی که این مردک توشون زیستن
کرده رو نمیفروشی؟ ها؟
-جوابتو نمیدم! ولم کن!
شروع کردم به جویدن لبهایم.
اگر یک درصد کیسان در قلبش بود تمام آن اثاثیه و خود کیسان را آتش
میزدم!
-یه چیزی ازت میپرسم راست و حسینی جوابمو بده !
نگاهم نکرد، نزدیکیهای خانه دور زدم که بیشتر وقت داشته باشم برای
روشن کردن تکلیفم با او!
-با توم!
-چیه دیگه چیه؟ جای اینکه کنارم باشی و ترسمو کم کنی روبهروم
وایسادی و بازمیل داشتم میکنی؟ واقعا باید واسه غیرتت کف زد امیر!
بی آنکه چیزی بگویم نفسی گرفتم و زیرلب آیتالکرسی خواندم.
باید ساکت میشدم… او حامله بود …
خودش و بچهی در شکمش تمام دار و ندارم بودند و منِ بیشعور داشتم
عذابش میدادم!
-سوالتو بپرس شازده! چیه؟ رفتی تو فکر تیناجونت؟
آهستهشی که خواندن آیتالکرسی به جانم تزریق کرده بود اامان واکنش
بدم را به لبخند تبدیل کرد. جایی کنار زدم.
777
در یک خیابان شلوغ و پر حرکت کرد و رسید… درست همانجایی که اامان بار لاله
از دستم گریخت!
-اینجا رو یادته؟
-نخیر یادم نیست! مثل اینکه شما سوالتو فراموش کردی!
کف دست کوچکش را گرفتم، همینجا طوری کف دستم را گاز گراهی شد که خون
بیرون زد!
-آروم باش، ببخشید من برآشفته شدم. خب حسودی میکنم به اون
مرتیکه!
بغض کرده بود، نگاهان سبز قشنگش میتمایل داشت ببارد.
-اون برای من مهم نیست من تو رو دوست دارم امیر!
این امیر بیان کردنش گوشت شد و به تنم چسبید.
-پس دیگه به هیچی فکر نکن، اون بچه اگه هرطوری باشه پدرش منم و
منم میخوامش! البته بگم سلامتی تو برام اولویته.
دستش را بالا آوردم و پشت دستش را بوسیدم.
از خدا خواستم دیگر شک و حسادت به قلبم نیاندازد که قلببرکم را
برنجانم.
#لاله
کار کردن در جایی که پر از بچه بود یک لطف خوب داشت.
778
آنهم اینکه مادری کردن را قبل از مادر شدن یادم میداد. یادم میداد
گاهی وقتها لازم است برای مردهای گنده هم مادر بود .
نه آنکه آنجا مرد گندهای باشد که مادرش شوم نه! پرهام و دیگر پسرها
عصبانیتشان من را یاد امیرحسین میانداخت!
امیرحسینی که با وارد شدن نام کیسان دقیقا به طرز بچهگانهای حسادت
میکرد!
-به چی فکر میکنی ناقلا؟ شوهر خوشگلت؟
خندهی کجی کردم و روسریام را پشت سرم گره زدم.
-آره، از کجا متوجه شدی؟
-از هپروتی که توش عاشقونه نگاه قابلمه میکردی!
راست میگفت شیرین! وقتی پای امیرحسین در میان بود همهاش در
هپروت بودم!
-آره، تولدشه یه چند وقت دیگه داشتم فکر میکردم چی میتونه
شادش کنه!
کف دست روی چانهاش گذاشت و ژست متفکرها را گرفت .
سهیلا هم به جمعمان اضافه شد، همینطور هم آقا کریم!
-بهنظر من براش ساعت بخر ساعت بسیار مردا دوست دارن!
آخر امیر اصلا عادت نداشت به ساعت انداختن، چراکه در آشپزخونه در
دست و پایش بود بهنظر خودش!
-نه یه پیشنهاد بهتر بمتوجه شد!
779
آقا کریم ساده قلبانه شانه بالا انداخت.
-خب واسهش کیک بخر! حتما که نباید کادو باشه!
تبسمی تحویلش دادم و مهربانانه گفتم:
-کیکو که میخرم، باید کنارش یه کادو هم بدم!
سهیلا هیجانزده میان بحثمان وارد شد.
-نظرت چیه اینجا تولدشو بگیری؟ هم سوپرایز میشه هم با این بچهها
بهش خوش میگذره!
خود خودش بود! بهترین پیشنهاد !
امیر هم بچهها را دلبسته شد درست مثل من!
شیرین هم هیجانزده شد، این را از کوبیدن کف دستهایش به هم درک کردم.
-آخجون! جون من اون داداش زیباهشم دعوت کن بیاد، هرچند از
ننهش بدم میاد اون کرهخر بد تیکهایه!
سهیلا چشم غره حرکت کرد و آقا کریم از خنده ریسه! من هم متعجب پرسیدم:
-تو هادی رو از کجا میشناسی شیرین؟
-بع! ما رو کف دستکم گحرکت کردی دخترا! ما آمار این زنه استوار تو مشتمونه !
ریزریز خندهی آقا کریم و نگاههای باباقوری سهیلا من را هم به خنده
انداخت.
-آمار شهناز به چه کار تو میاد بچه؟
-اولا بچه خودتی من یه سال از تو بزرگترم! دویوما !
پیچ و تاب مسخرهای به سر و گردنش داد و حرفش را بامزهتر ادامه داد:
780
-آدم باس آمار مادرشوورش تو مشتش باشه پسفردا دعوایی چیزی شد
یه چیزی بشه بزنیم تو دیدهش!
حالا دیگر نیشم کاملا باز بود .
این دختر میتوانست یکی از بهترین دوستهای من شود !
البته… شاید هم تنها دوست خوبم!
-ببین نخندا! من از جاری ماری خوشم نمیاد یه وقت متوجه شدی گیس و
گیسکشی جاده انداختما!
سهیلا نیشگونی از بازویش گراهی شد و میان دندانهای کلید شدهاش اظهار کرد:
-بسه لودگی دختر! بیا برو کاراتو برس ظهر شد!
خندهام لبخندی شد و از میان کلکلهایشان گذشتم تا به کارهای ناهار
رسیدگی کنم .
قرمهسبزی داشتیم برای ناهار و شام هم کوکوسبزی.
یادم به حنا آمد که میگفت هر روزگار چمنهای دانشگاه را میزدند غذای
سلف ظهرش قرمه بود و شامگاهش سبزیپلو!
-میگم لاله چرا از اول نبیان کردی شهناز مادر شوهرته؟
اینبار سهیلا بود که میپرسید.
– خب فکر کردم خانم زندی بیان کرده بهتون.
-من سعی میکنم دربارهی آدما قضاوت نکنم، خانم استوار بد هست اما
خیلی جاها خوبم بوده!
شهناز به من کمک کرده بود.
781
تا قبل از آنکه بفهمد زن پسرش شدهام مثل دخترش با من حرکت کردار میکرد
اما بعدش از این رو به آن رو شد!
-برو بابا! واسه من و تو کجا خوب بوده؟ یادته اون تند که یهکم
عدسی پیشت شور شده بود چه المشنگهای جاده انداخت؟ فقط واسه اینکه
عدسشو اون خریده بود!
واقعا شهناز را اینجور نمیشناختم، متعجب از شیرین سؤال کردم:
-واقعا؟
-بله که واقعا! تازه جلوی بچهها!
بهجای شهناز من خجالت کشیدم، دیگر سکوت کردم تا بیشتر از این گند
کارهای شهناز درنیاید!
آخر این چه زنی بود! امیر را هم که در کودکی آزار میداده شاید از قصد
بوده!
سعی کردم ذهنم را از او دور کنم و حواسم را بدهم به قرمهسبزی.
سرخ کردن سبزی را خودم به عهده گحرکت کردم.
خیس کردن برنج را به شیرین سپردم و آماده کردن گوشت برای طبخ را
به سهیلا .
آقا کریم هم گهگاهی برای کمک میآمد .
اگر چیز سنگینی را میخواستیم کشیده کنیم یا اینکه دستمان بند یک چیز
بود و یک جای دیگر هم کاری آوار میشد.
782
برنج را که دم گذاشتیم آقاکریم شروع به شستن ظرفها کرد و من کنار
پنجرهی مشرف به حیاط توقف کردم و بازی بچهها را تماشا کردم.
با یکی از مربیهایشان یک دایرهی بزرگ تشکیل داده و داششتابزده عمو
زنجیرباف میخواندند!
بیاختیار کف دست روی شکمم گذاشتم و با ذوقی فراوان گفتم:
– میبینی مولینی؟ توم به جهان بیای بزرگ بشی با همدیگه بازی میکنیم!
یک آن ذوقم کور شد، نگاه از شکمم گراهی شدم و به پنجره دادم .
به آن بچههای سالم و سرحالی که میلبخند زدند و دور خودشان
میچرخیدند.
آنها مادر نداشسریع، پدر نداشسریع …
چهرهی پرهام با آن موهای فر و نگاههای سیاه لحظهای از مقابل
نگاهانم رد شد !
قلبم آتش گرفت. میوحشت کردم از به دنیا آوردن بچهی در شکمم. اگر
میمردم آنوقت…
-خسته نباشی لالهخانم! عجب بو و برنگی!
اشکی که تا گونهام راه پیموده بود را پاک کردم و لبخندی زورکی تحویل
زندی دادم.
-شما هم خسته نباشید. خوشحالم که از کارم راضی هستید.
783
تا خواست چیزی بگوید پرهام دوان دوان وارد آشپزخانه شد و مستقیم
سمت ما وارد شد .
آنقدر سریع میدوید که پایش روی زمین لیز خورد و افتاد!
-خدا مرگم بده پرهام!
این را شیرین گفت و زودتر از ما خودش را به بچه رساند.
-خوبم خاله شیرین. میتمایل داشتم برم پیش لالهجون!
من هم کنارش قرار گرفتم و کف دست کوچک و تپلش را در کف دست گراهی شدم.
این بچه مهرش عجیب در قلبم نشسته بود!
-جونم عزیزم، چرا اینقدر سریع اومدی نگفتی میفتی مغزت درمیاد؟
لب برچید.
-میمیل داشتم تا بازی تموم نشده شما هم بیاین بازی! خاله ماهرخ خودش
اجازه داد بیام دنبالت!
زندی به جلد ریاستش رفت و برای بچه اخم کرد.
-دیگه اینطوری ندو پرهام! بسیار خطرناکه!
بی آنکه بخواهم انگار داشت حالت تهوع سراغم میرسید .
نمیدانم عطر زندی حالم را بد کرد یا بوی مایع ظرفشویی که آقا کریم
استفاده کرده بود.
بهسختی خودم را کنترل کردم و اضافه کردم:
– باشه خاله! تو برو منم میام!
784
دستم را جلوی دهانم گذاشتم و به حیاط دویدم باید خودم را به یک جای
آزاد میرساندم که کمی نفس تازه کنم…
-لاله؟ چت شد دختر؟ حالت بده؟
چند نفس عمیق کشیدم که حالت تهوع را از خودم دور کنم.
-خوبم… یهکم ویار اذیتم میکنه !
شیرین نفسش را بیرون فوت کرد.
-بیبیم خدابیامرز همواره میگفت زن حامله که ویار داره باید نعنا بخوره.
بیارم برات؟
سر بالا انداختم.
اگر امیر اینجا بود و کمی تنش را میبوییدم حالم خوب میشد.
دیگر میخبر داشتم چه آرامم میکند.
-نه خوبم، تو میتونی حواست به غذا باشه من تا یه جایی برم و برگردم؟
سری تکان داد.
-برم کیف و موبایلتو بیارم.
……
تاکسی دربست گراهی شدم برای رستوران.
داخل که نمیراهی شدم.
با آن داد و هوار و آبرو ریزی بابا دیگر رویم نمیشد پایم را در قصر
طلایی بگذارم .
785
فقط میتمایل داشتم او را ببینم و کمی بویش کنم کمی لمسش کنم که حالم
خوب شود.
-خانم کجا پیاده میشید؟
-جلوی اون رستوران.
ماشین را نگه داشت و پیاده شدم .
محل کار قبلیام همانجایی که عاشق امیر شدم.
دعواهایمان را بهخاطر آوردم و تبسم زدم… عجب روزگارهایی بود!
گوشیام را درآوردم و شمارهی امیر را گحرکت کردم.
قدمزنان داخل باغ رستوران قدم گذاشتم و تکیهام را دادم به نارنگی !
صدای موبایل از آنجا میوارد شد! یادش رفته بود باز!
نگاه چرخاندم که ماشین مهیار را پیدا کنم.
وقتی نمشاهده کردمش ناامید به نارنگی تکیه دادم ولی با چیزی که دیدم…
او بود واقعا؟ تینا هم بود!
نیششان هم تا بناگوش باز! باورم نمیشد چه مشاهده کردهام! پس حتما آن
نرمشش هم …
اشکم تا لب مشکم آمد اما پسش زدم .
اینبار نمیگذاشتم زندگیام سیاه شود! نمیگذاشتم!
محکم و مطمئن چند نفس عمیق کشیدم و سعی کردم خونسردیام را به
دست بیاورم.
-امیرحسین!
786
تبسم از روی لب تینا پرید ولی امیرحسین همچنان یک خنده روی لبش
بود .
چیزی که درکش نمیکردم!
-لالهجان!
تینا اخم در هم کشیده طلبکار امیر را نگاه میکرد .
انگار دلش نمیخواست من جان امیر باشم!
-یکی به من میگه اینجا چه خبره؟
این را من بیان کردم خشمگین و درحال انفجار.
بهشدت مسخره بود که در این عصبانیت هم داشتم سعی میکردم بوی
تنش را به مشام بکشم!
-خبر خاصی نیست لاله! میگم بهت!
چه چیزی این خندهها را توجیح میکرد؟
خونم به جوش وارد شد .
اگر به فرناز و کیسان چیزی نگفتم زیرا انتظارش را نداشتم .
انتظار نداشتم دوست صمیمیام کلاه به این گمسروری سرم گذاشته باشد اما
حالا فرق میکرد حالا من گرگ باران دیده بودم!
-تو اینجا چه غلطی میکنی زنک؟ از اون برادرت خجالت بکش! از اون
خانوادهی محترمت خجالت بکش!
تینا نگاه در هوا چرخاند و امیرحسین چپ نگاهم کرد.
-لاله!
787
-باز این زن وحشیت رم کرد حسین!
-وحشی بودن بهتر از قلبه بودنه! تو از جون زندگی من چی میخوای ها؟
امیرحسین بازویم را گراهی شد اما من هنوز مثل خروس جنگی آمادهی پریدن
به تینا بودم.
– بیا بریم تو دفتر!میگم بهت لاله!
-جیو بهم میگی؟ با نگاه خودم دارم میبینم!
تینا چینی به دماغش داد، هنوز نگاهش پر از غرور بود و پر از یک ابهت
زنانهای که من هیچوقت نداشتمش و این حسادتم را بیش از پیش
برانگیخته کرد.
-من برم، دیوونگیای زنت تمومی نداره!
دیوانهتر شدم همینکه یورش بردم موهایش را بکشم امیرحسین کمرم را
در آغوش گحرکت کرد.
از شدت خنده کف دستهایش توان کافی نداشت برای نگه داشتنم .
حالا شانس آورده بودیم در پشتی دستوران بود وگرنه بار دیگر آبرو
ریزی جاده میافتاد.
-نکن قربونت برم! برو تینا!
تقلا کردم و او میریز خندید .
اعصاب نداشتم صبر کنم بگوید .
تینا هم خونسردانه سمت ماشین مدلبالایش قدم برمیداشت.
-قلبم درد اومد از خنده تو رو خدا بس کن ولت کنم لاله!
788
حالا چنگ و دندانم را به او نشان دادم، در آغوشش چرخیدم و گردنش را
به دندان کشیدم و گاز گراهی شدم.
محکم …
-آی! آی نکن دختر! نکن خون میندازی بچه!
خودم فکم خسته شد وگرنه به این راحتیها ولش نمیکردم.
چشم من را دور مشاهده کرده بود؟ غلط میکرد تینا را بخواهد! عمرا پا پس
میکشیدم!
-آخ! خدا بگم چیکارت کنه لاله! حالا این کبود شه شرف من بدبخت رفته!
ابهت رئیسیم جلو این کارگرا زیر سوال میره!
هنوز صوتیش ته خنده داشت اما ولم نکرده بود.
یک تقلا کردم و جواب دادم :
-به درک! ولم کن میخوام برم!
اظهار کردم و تنش را بوییدم، حالم خوب بود با عطر تنش ولی از لحاظ روانی
تحت فشار بودم !
چرا باید بدون اطلاع من تینا با او ملاقات کند؟ چرا باید اینقدر نیشش باز
باشد!
– اوف! قربونت برم من! وحشی که میشی قلبم بیشتر میخوادت!
زده بود به مسخرهبازی! وقتی خوشحال میشد همهاش مسخرهبازی
درمیآورد!
-ولم کن!
789
-بابا بذار حرف بزنم! بگم چی شده!
دست از تقلا برداشتم، یک نفس عمیق گحرکت کردم و عطر تنش را بلعیدم.
-چیو میخوای بگی؟ من خودم متوجه شدم!
صورتش را جلو آورد و دماغش را به دماغم مالید.
دیدهانش مهربان بود مثل همهی این چندوقت.
-منت میذاری سرم بیای تو دفتر؟
هیچ ناظهار کردم، خجالت میکشیدم بروم، خجالت میکشیدم با بچهها روبهرو
شوم ولی تشنهام بود .
گرما هم بیداد میکرد!
یک کف دستش را از دورم رها کرد و با کف دست دیگرش به داخل سالن شلوغ
رستوران هدایتم کرد.
-آب خنک داریم، آبمیوهی خنک داریم… همهچیز داریم!
پرخاشگرانه جویا شدم:
-تینا اینجا چیکار میکرد؟
-شما بیا یه نفسی تازه کن شاید خبر خوبی باشه هوم؟
رو برگرداندم، نمیتمایل داشتم نشان بدهم چهقدر ذوق کردهام از مشاهده کردن
مجدداًی سالن قصرطلایی .
با ولع نگاه میکردم به سالن شلوغش، به سالندارها، به خانم مهتابی به
میز و صنقلبیهای کرم طلاییاش…
-لالهجون!
790
به خودم که وارد شدم در یک آغوش فشرده میشدم !
خانم مهتابی با ذوقی فراوان در آغوشم کشیده بود!
-بسیار دلم برات تنگ شده بود! باورت نمیشه وقتی حنانهخانم گفتن
حاملهاید چهقدر ذوق کردم. به خدا از روز اول میبیان کردم شما و رئیس بهشدت
به هم میاید!
لبخند زدم و خودم را از او جدا کردم.
من هم خوشحال بودم از دیدنش!
-سلام!
– ای وای ببخشید! اینقدر ذوق کردم که یادم رفت سلام کنم.
حالم آنقدر خوب نبود که بمانم و به حرف زدن بگذرانم .
قلبم داشت مثل سیر و سرکه میجوشید از آن چیزی که دیده بودم.
اما سعی کردم حفظ ظاهر بکنم لبخندی زدم و جواب دادم:
-اشکالی نداره عزیزم، خودت خوبی؟
-خوبم لالهجون خداروشکر چهخبر از اینطرفا؟
کلافگی درونم را نمیتوانستم نشان دهم دوست نداشتم فکر کنند به
واسطهی همسر امیرحسین بودن عوض شدهام .
در کشمکش جواب پیدا کردن امیر به فریادم رسید.
-خانم مهتابی میتونم زنمو قرض بگیرم؟ یه کاری دارم باهاش بعدا میاد
آشپزخونه پیش بچهها!
791
در مقابل نگاههای گرد مهتابی به اتاق مدیریت کشاندم، پرده را
سراسری کشیده بود.
دندان ساییدم و در ذهنش گذراندم چرا پرده را کشیده!
-خانم مهتابی لطف کنید کسی رو جاده نمشاهده کرد مدیریت!
خشمگین نگاه اویی کردم که نیشش تا بناگوش باز شده، در را قفل
میکرد!
-چیه اونجوری زل زدی به من! میخوامت جرمه؟
واقعا داشت لباسهایش را میکند! این مرد دیوانه میمیل داشت در این دفتر
رابطه داشته باشیم؟؟
-چیکار میکنی؟
-سخت نگیر! دوربینای این اتاق خاموشه!
تکههای پازل داشت یکی یکی کنار هم قرار میگراهی شد .
یک ملاقات پنهان، پردهی سراسر کشیده شده… دوربینهای خاموش!
-کف دست به من بزنی این رستورانو رو سر خودم و خودت خراب میکنم!
تینا اینجا چه غلطی میکرد؟ میگی یا زنگ بزنم به ننهباباش؟
بیخیال شانه بالا انداخت، بالاتنهاش لخت بود و حالا عطر تنش بیشتر
شامه را نوازش میداد.
-یه خبر خوبه عزیزم!
با احتیاط شالم را لمس کرد.
792
فکر نمیکردم جدیجدی بغلخوابی بخواهد ولی دیدهان خمارش خلاف
این را ثابت میکرد!
خودم را عقب کشیدم تا نمیمتوجه شدم چه گذشته عمرا میگذاشتم به هدفش
برسد!
رعایت حامله بودنم را هم نمیکرد این شوهر به اصطلاح امروزی!
-امیرحسین!
-جون امیرحسین؟
دندان روی هم ساییدم از خونسردیاش!
میمتوجه شد دارم آتش میگیرم و به فکر هوسهای خودش بود.
-حرف بزن! بگو این زنه اینجا چیکار میکرد! میزنم کاسه کوزهتو
میشکونما!
لبخند زد، عاشق خندههایش بودم خوب میدانست .
میدانست میمیرم برای چشمان سیاهش.
برای آن چند چین کوچکی که کنار دیدهش میافتاد.
-حسودی بهشدت بهت میاد!
مچ هر دو دستم را اسیر کرد لحظهای بعد سرم زیر گردنش بود و ملایم
داشتم خر میشدم!
-داره میره تینا! یکی از دشمنا از میدون به در شد! واسهی این اتفاق
مبارک یه شیرینی نمیخوای به ما بدی؟
تقلا کردم که نگاهش کنم.
793
داشتم شاخ درمیآوردم !
از ان تینای جلوی خونهی پدرم و جلوی در پشتی این رستوران بعید بود
به همین راحتیها بگذارد و برود! شک داشتم!
-نکن بچه! جات خوبه!
-یعنی چی؟ چهطور اینقدر زود نظرش عوض شد؟
کف دستش ساکت مانتویم را بالا آورد و پوست کمرم را لمس کرد .
در زیر آن سرمایی که اسپیلت به وجود آورده بود دستهای داغ او مثل
خورشید میسوزاند!
-باباش زورش کرده بره! خودشم بدش نمیاد مثل اینکه کلی اموال بهش
داده که بره تهران خبر مرگش!
شالم را با سرش کنار زد و گردنم میان لبهایش اسیر شد .
بوسید و بوسید و من در شوک بودم…
-چهطور حالا؟
از بوسههای داغش کف دست برداشت.
– مهیار همهچیو به حاجی اظهار کرده! واسهی حاجیبختیاری هم افت داره همه
بفهمن دخترش چه غلطای زیادیی کرده! بحث شیرین آبرو!
شل شدم، داست دستش را به نقطههای حساس بدنم میکشید همانجاها
که نفسم را بند میآورد.
-خوشحالم که داره میره! خوشحالم که دست کشیده از حیاتم!
این را کنار گوشم نجوا کرد.
794
داغ و پر حرارت …
سرمای اسپیلت و گرمای او!
یک تناقض شیرین بود.
قلبم هم نرم شده بود.
آن خوی وحشی چند دقیقه پیشم هم داشت به زنانگی تبدیل میشد برای
مرد خودخواه روبهرویم…
شل شدم، وا دادم .
با همهی دردی که متحمل میشدم این رابطه یک اعلام شادی بود
برایمان .
-بیا رو کاناپه!
رفتم، با میل خودم با پای خودم، اگر تینا گورش را گم میکرد کمی
ساکتشمان بیشتر میشد اما فقط کمی…
#امیرحسین
یک رابطهی لذیذ و دلچسپ در دفتر کارم .
حالم خوب بود. مهیار در عمرش همین یک بار به دردم خورد!
-امیر ولم کن لباسامو بپوشم!
تازه یادم رسید هنوز لخت و عور در آغوش یکدیگریم .
ممکن بود هر لحظه کاری پیش بیاید و کسی بخواهد وارد اتاق شود.
بیمیل دستهایم را شل کردم.
795
-کاش خونه بودیم میخوابیدیم لاله… سر ظهره اصلا حسش نیست کشیده
شم!
چینی به بینی کوچکش داد و درحالی که دکمههای مانتویش را میبست
بیتوجه به حرفی که زده بودم گفت:
-فکر نکن آشتی کردما!
خندهام گرفت! در تمام طول رابطه من را بوسیده بود .
گونههایم را لبهایم را… و حالا میاضافه کرد هنوز آشتی نکرده!
-اگه ناهار مهمونت کنم چی؟
– نچ!
روسریاش را سر کرد و با همان پشت دیده نازکش پشت در توقف کرد.
-بیا این درو وا کن باید برم، کلی کار سرم ریخته من که مثل تو بیکار
نیستم!
قد بلند شدم و با خندهای فرو خورده لباسهایم را تن کردم.
از قصد شانهام را به تنش کوبیدم و کلید را در قفل چرخاندم.
-مرض داری؟
-اهوم!
حالم خوب بود، این راهی شدن تینا، این آمدن یکهویی لاله و این رابطه !
حسابی کبکم خروس میخواند و رگ شیطنتم باد کرده بود.
-وا! د برو کنار امیر برم بیرون!
ابرو بالا انداختم.
796
-ماچم کنی میرم!
نگاههای سبزش نه از تعجب بلکه از حرص و عصبانیت گرد شد و غرید:
-مستی؟
مست بودم، تنش محشر بود !
نمیدانستم وقتی که بچه در شکمش بزرگ شود چه گلی بر سر بگیرم !
اصلا نمیتوانستم میل شدیدم را به او کنترل کنم.
شاید هم به قول خودش مست بودم ولی مست تن او! صورتم را جلو بردم.
-زودباش دیرت میشه ها!
بی میل سر جلو کشید و گونهام را تند بوسید.
-کمه!
دندان سایید و صورتم را با دو کف دست نرم و سفیدش قاب گرفت و
عصبیتر از قبل لبهایم را خیس و طولانی بوسید.
-خوب شد؟
-عالی شد!
سرخوش و مستانه در را باز کردم ولی چه باز کردنی !
همه پشت در بودند به ذوق رسیدن لاله !
سپیده و مادرش و اوساسی! خانم مهتابی و محمد هم بودند.
سپیده جلو وارد شد و بغلش کرد، هیچکدامشان من را تحویل نمیگراهی شدند ولی این
کوچولو از وقتی حرکت کرده بود روح خوشحال بچههای آشپزمنزل را هم با خودش
برده بود .
797
حالا حال من هم خوب بود با خندههای آنها…
آرزو کردم خنده همیشه میهمان لبهای همهشان باشد زیرا دوستشان
داشتم…
……..
روزها میگذشسریع، بی آنکه قلبمان بار دیگر بلرزد.
لاله از کارش راضی بود.
در این مدت همهاش از آنجا برای من و مادرش حرف میزد.
از پرهام کوچک که حسابی قلبش را برده بود.
انگار از روزگاری که تینا رفت من و لاله رنگ مسروری را در این منزل
میدیدیم.
حالا تنها فرد افسرده در خونهمان روحیخانم بود.
زنی که هنوز نمیخبر داشت شوهرش را دوست دارد یا نه میخواهدش یا
نه!
لاله که در آغوشم به خواب رفت، روی بالش خودش گذاشتمش و در
حیاط راهی شدم.
جایی که روحیخانم شبها ساکت و صامت در آنجا میجای گرفت و فکر
میکرد.
-حالتون خوبه مولین؟
تبسم بیجانی به رویم پاشید و طبق عادتش روسری روی سرش را جلو
کشید و مرتبش کرد.
798
-خوبم پسرم. نخوابیدی؟
شانه بالا انداختم و کنارش روی ایوان قرار گرفتم.
-خوابم نمیبرد اظهار کردم بیام با شما یکم حرف بزنیم.
-برم برات چایی بیارم خستهای!
پر چادرش را گرفتم که مانع از راهی شدنش شوم.
-نمیخورم مولین. بشین حرف دارم باهات.
معذب نشست، فهمیده بودم دیگر از اینجا ماندن خجالت میکشد و حالش
خوب نیست.
-شما اینجا راحت نیستید نه؟
گوشهی لبش را به دندان گحرکت کرد و نگاهش را به درخت نارنج گوشهی
حیاط دوخت.
– نه، کی گفته؟ من خوبم…
میخبر داشتم خوب نیست، میخبر داشتم آن گوشتهای کف دستنخوردهی فریزر و
آن میوههای خراب شدهای که لاله در سطل آشغال ریخته یعنی چه!
-شما اگه خوبید چرا از خونهی ما چیزی نمیخورید مولینروحی؟
خب زنی به سن او که یک عمر یک منزل و زیستن پر و پیمان زیر کف دستش
بوده سختش بود زیر نگین داماد ماندن .
میفهمیدمش اما روزگاری که من به او گفتم مامان همان روز واقعا مادرم
شد!
من پسرش بودم نه یک دولید نظرتنگ که لقمههایش را بشمارد!
799
-من؟ من میخورم پسرم کی اضافه کرده که…
-منو گول نزنید مولین! اون همه خریدی که امروزگار راهی شد تو سطل آشغال و
این باریکاندامتر شدن شما یه چیز دیگه میگه!
سعی کرده بودم با او مهربان باشم.
هیچوقت جلویش خم به ابرو نیاورده بودم و نمیاطلاع داشتم این معذبی او از
کجا میآید.
-نه عزیزم، من فقط یهکم تو فکر زندگیمم همین !
تبسم زدم.
-دلتون واسه حاجمسعود تنگ شده؟
لبهایش را تر کرد، کمی اخم وسط پیشانیاش نشست.
-نه!
-پس به چی فکر میکنید نصفهشامگاها؟ من حواسم بهتون هست!
گوشهی روسریاش را زیر دیدهش کشید که اشکهای قرار گرفته در
دیدهش را پاک کند.
-به این همه سال زندگی تباه شدهم. اگه فرخنده تو زندگیم دخالت نمیکرد
شاید بسیار پیشتر از اینا مسعودو عاشق شدم. دلم برای فرح بیمعحرکت کرد
یه ذره شده. واسه خونهزندگیم!
حدسش سخت نبود. روحیخانم علیرغم تمام زجرهایی که در زیستن با
مسعود کشیده بود دوستش هم داشت!
-میخواید برگرمشاهده کرد؟
800
چشمانش دودو میزد، انگار مانده بود پای حرفش بماند یا برگردد.
-میدونم اگه برگردم، دیگه نمیذاره بچهمو ببینم. من نمیتونم لالهمو ول
کنم.
لاله را هیچکس نمیتوانست ول کند .
لاله مهر داشت یک مهری که در قلب آدم میقرار گرفت و در جان رخنه
میکرد.
من هم از فکر نمشاهده کردن لاله دیوانه میشدم که سعی میکردم شهناز دا دور
کنم.
کیسان را دور کنم و همهی آدمهایی که در تلاش بودند بین ما را خراب
کنند.
-شما میتونید قلبشو به لاله صاف کنید.
کف دست به زانو گذاشت و بلند شد.
درک کرده بودم بلند شدن و جای گرفتن سختش است…
-میتونم ولی دیگه واقعا حوصلهی سر و کله زدن با مسعودو ندارم.
او رفته و من هوز آنجا قرار گرفته بودم و به این فکر میکردم که این کف دست
روی دست گذاشتن من تنها بیعرضگیام را نشان میدهد .
لالهام دلتنگ پدرش بود. روحیخانم شکسته و خسته از این اختلافها و
این…
این تنها بهخاطر من و عشقم به لاله بین این خانواده پیش آمده بود .
باید کاری میکردم باید میراهی شدم و مسعود را میدیدم…
801
شاید هم منصور را!
…….
نارنگی را پارک کردم و نگاهم را به تابلوی قشنگی رستوران نارنج و ترنج
دادم.
نمای زیبایی داشت.
یادم بود آن موقعها که نمیدانستم کیسان و تینا چه چیزهایی بینشان
است بارها با او در اینجا غذا خورده بودم.
دستپخت جوجهطلاییام را!
-خدا اول و آخرتو لعنت کنه کیسان!
این را میان دندانهایم غریدم و دست به کف دستگیرهی در انداختم .
پیاده شدم و یک نفس عمیق گحرکت کردم که بتوانم خشمم را کنترل کنم.
حرف زدن با منصور با صلح بهتر بود تا جنگ!
گلویم را بیخودی صاف کردم و سرم را بالا گراهی شدم .
دلیلی نداشت استرس داشته باشم میخواستم بروم و از حقم دفاع کنم .
با نفس عمیق دیگری از خیابان رد شدم و وارد رستوران نارنج و ترنج
شدم .
شلوغ بود اما نه مثل آن موقعها که لاله سرآشپزش بود.
طرح میز و صنقلبیها و دکورشان بیاغراق معرکه بود.
به قول مهیار پول که باشد همهچیز حل است حتی جان !
-بفرمایید آقا بنشینید، منو بیارم خدمتتون؟
802
خوشم آمد، با آنهمه مشکلات خانوادگی مدیریت رستوران عالی بود.
-ممنونم آقا، لطف میکنید منو ببرید دفتر مدیر رستوران؟
مرد سفید و قرمزپوش ابتدا اخم ظریفی کرد و سپس کف دستش را به سمتی
دراز کرد .
-ته اون جادهرو مدیریته، شما بازرسین؟
خندهام گرفت، بازرس چه کشک چه؟ من آمده بودم به نبردی تن به تن با
رقیب عشقیام !
-نه، من از بستگان جناب برازندهم، همسر برادرزادهشون .
از عمد اضافه کردم که کنجکاویاش را برانگیخته کنم. خوشم میوارد شد از این
قدرتنمایی از اینکه پیروزگار میدان باشم !
وگرنه قلبیلی نداشت برای یک سالندار ساده توضیح دهم چه نسبتی با آن
مردک نشسته در مدیریت دارم!
-بفرمایید از این طرف. فکر نمیکردم حناخانم با یکی دیگه ازدواج کنن،
انگار بهشدت دوس داشتن اون پسره رو. چند باری مشاهده کردمشون!
بلاخره چیزی که منتظرش بودم را پرسید .
به میز خالی از منشی نگاه کردم و ابرو بالا انداختم.
-من همسر لاله هستم نه حنانه!
چشمان مرد گرد شد و با دهانی باز نگاهم کرد.
803
– لالهخانم؟؟ اما آخه… لالهخانم که عروسِ… یعنی آقا کیسان اظهار کرد حل
شده آخه!
پوزخندزنان چند تقه به در زدم و منتظر ماندم .
– حرف مفته!
-بفرمایید تو!
صوتی منصور برازنده بود، میشناختمش .
آن مرد را با تعجبش پشت در گذاشتم و وارد شدم.
پشت یک میز قرمزرنگ با کندهکاریهای طلایی در یک اتاق با تمامیت این
دو رنگ که انگار کاخ باکینگهام باشد قرار گرفته بود و یک چیزی را یاد داشت
میکرد.
منشیاش هم با لباس فرمی اتو کرده بسیار خشک ایستاده بود پی آن یاد
داشت و حالا داشت من را نگاه میکرد.
-امرتونو بفرمایید آقا!
-لطف میکنید اگه منو با آقای برازنده تنها بذارید!
منصور با این حرف سرش را بالا آورد، عینک روی چشمش او را
دلپذیرتر نشان میداد.
-سلام جناب برازنده!
اخم کرد، بدون آن که جواب سلامم را بدهد برگه را به کف دست منشی داد و
مرخصش کرد.
-شما بفرمایید خانم!
804
با ابرویی بالا داده نگاهش کردم اخمش غلیظتر شده بود.
-منو که به جا میارید انشاله؟
کف دستش را سمت مبلی ست همان میز دراز کرد.
با این سنش هنوز هم خوشتیپ بود ولی حیف که نه خودش آدم بود و نه
پسرش!
-بشین !
قرار گرفتم، حالا که مشاهده کرده بودمش فهمیدم آن استرس ااماه هم پوچ بوده!
-چی میخوای؟
لبخندی زدم، دعوا که نداشتم. باید یک طوری قانعش میکردم با مسعود
صحبت کند .
لاله اظهار کرده بود عمویش تنها فردی است که روی پدرش کاملا نفوذ دارد.
-اومدم حرف بزنیم!
-دربارهی چی؟
نگاه تنگ کردم، باید هرچه در چنته داشتم رو میکردم برای یک معامله!
– زندگی خانوادگی برادرتون! پدرزنم!
……….
#لاله
خسته از یک روز شلوغ کاری پرهام به بغل داشتم در گوشیام
باباسفنجی تماشا میکردم.
آنقدر این بچه شیرین بود که نمیتوانستم میل داشتهاش را رد کنم!
805
-خاله؟ به نظرتون من اختاپوس میشم؟
خندهام گحرکت کرد .
پرهام همهی شخصیتهای منفی داستانها را دوست داشت.
مثل لوسیفر گربهی بدجنس نامادری سیندرلا یا شخصیت روباه در
پینوکیو!
-نه عزیزقلبم، به نظر من تو سندی هستی که از همشون باهوشتره!
-ولی من اختاپوسو دوست دارم!
تمایل داشتم جوابش را بدهم که خانم زندی تبسم زنان سمتمان رسید.
-پرهام باز که خاله لاله رو گراهی شدی به حرف!
پرهام بیشتر در آغوشم لم داد و اظهار کرد:
-دارم تو گوشی لالهجون باب اسفنجی میبینم! گوشیش خیلی باحاله
خانممدیر!
زندی سر تکان داد و کنارم قرار گرفت، کف دستی به سر پرهام کشید و بیمقدمه
گفت:
-شهناز داره میاد اینجا!
چند لحظه طول کشید که بفهمم چه میگوید! شهناز داشت به اینجا میرسید؟
-چی؟
-درک کرده تو اینجا کار میکنی! زنگ زد بیاد باهام آشتی کنه که زیرآب تو
رو بزنه!
رک بودن زندی از یک جهت خوب بود و از جهت دیگری بد!
806
نتوانستم تشخیص بدهم منظور اصلیاش از این حرفها چیست!
میخواهد اخراجم کند یا…
-ولی من که حقوقی نمیگیرم!
پرهام در بغلم جابهجا شد و سرش را روی کف دستم گذاشت .
حواسم پرت او شد که زندی هم دست دور شانهام انداخت…
این اامان بار بود اینقدر به من نزدیک میشد.
– من جواهری مثل تو رو از کف دست نمیدم دختر!
نگاه نگرانم را به تصویر باباسفنجی دادم به اختاپوس که با داد و بیداد
سعی داشت پاتریک و باباسفنجی را از در خونهاش دور کند .
شهناز برایم کابوس بود.
پایم را به کلانتری باز کرد. میخبر داشتم هر کاری میکند که…
-تو مضطرب چی هستی لالهجان؟
دستی به سر پرهام کشیدم و موهایش را بوسیدم .
با این کار سعی کردم بغض قرار گرفته در گلویم را قورت دهم.
-هیچی…
-پس این آشفتگی نگاهت؟
-بهم تهمت دزدی زد که بازداشتم کنن!
تعجب نکرد، حتی تبسم متین روی لبهایش هم هنوز به رویم نگاهک
میزد.
807
-میدونم، اون به خاطر اینکه حرفشو به کرسی بنشونه هر کاری میکنه.
الانم نمیخواد تو حیاط بشینید، با پرهام برو تو یکی از اتاقای بچهها!
وقتی شهناز راهی شد صوتت میکنم!
خواست بلند شود که کف دستش را گراهی شدم .
باید حرفم را از ابتدا میزدم که شهناز از هیچکدامشان نتواند سوءاستفاده
کند.
-میشه بشینید؟
بعد پرهام را از بغلم بلند کردم و طوری که غرورش نشکند گفتم:
-برو خاله با دوستات ببین اونام شاید دوس دارن ببینن.
-آخجون! خاله راست میگی؟
تبسم زدم.
-آره عزیزم اما مواظب موبایلم باش باشه؟
هنوز حرفم تمام نشده دوان دوان سمت دوستهایش حرکت کرده بود وروجک
کوچک!
– خب؟ میشنوم عزیزم!
لبهایم را تر کردم، سخت بود برای یک غریبه بگویم اما از زبان خودم
میشنید بهتر بود تا شهناز.
-من… یعنی من و امیرحسین پنهون از خونوادههامون ازدواج کردیم. هر
دوتامون یه ازدواج ناموفق داشتیم. الانم… الانم با پدر من و مادر
808
امیرحسین روی این قضیه مشکل داریم. بهخاطر همین… شهناز خانم
ممکنه هرچیزی دربارهی من به شما بگن که…
مهربانی نگاهش را عاشق شدم، زندی مادرانه نگاه میکرد با آن که
خودش خیلی از من بزرگتر نبود.
-نگران نباش، دست اون برای من رو شده، خیلی وقته دیگه رو حرفاش
حساب نمیکنم.
خدا شاهده نه بهخاطر بخشیدن حقوقت به این بچهها نه! اونقد ازت خانمی
و شخصیت متوجه شدم که به حرف کس دیگهای خوار و خفیفت نکنم.
خرسند شدم از این که قضاوت عجولانه نمیکرد .
از ته قلب آرزو کردم همیشگی همینقدر خوب بماند، همینقدر موجه!
-میشه… میشه من برم دیگه؟ غذاهای شامگاه کف دست شیرینه حواسش
هست!
-چرا نشه؟ من فکر کردم میخوای با پرهام باشی وگرنه خودم میاضافه کردم
بری!
……..
سوار آژانس که شدم پرایدش را دیدم، همان پراید سفیدی که با آن من را
به خانهمان رساند و بعد ادعای رفاقت کرد.
-مقصدتون کجاست خانم؟
اندیشیدم کجا بروم.
هر روزگار که نمیتوانستم مزاحم امیرحسین شوم… منزل هم حسش نبود.
809
انگار یک چیزی در قلبم میاضافه کرد سری به پدر فرناز بزنم.
در کشمکش با نفسهای درونم مانده بودم بروم یا نه …
شاید، شاید چیزی شده بود که این به قلبم افتاد!
– نمازی!
شمارهی فرناز را از بر بودم .
در حیاط بیمارستان توقف کردم و گرفتمش.
جواب نمیداد .
دلم شورش را میزد. با همهی آن نارفیقیهایش دلم برایش شور میزد…
-جواب بده فرناز جواب بده!
ساعت ملاقات نبود که همینطور سرم را پایین بیاندازم و بروم .
غروب بود…
از هفت گذشته و هوا سمت گرگ و میش شدن میحرکت کرد .
سمت درمانگاه مطهری شلوغ بود هنوز بیمارها رفت و رسید میکردند.
بعضیها نسخه به کف دست بعضیها با درد شدید و بعضیها… در حیاط
بیمارستان گریان و بر سر زنان !
انگار یک نفر مرده بود که زنی به سر و سینهی خودش میکوبید.
مجدداً شمارهی فرناز را گراهی شدم.
باز هم جواب نداد و باز هم دلم بیشتر شور افتاد.
آن تن رنجوری که من مشاهده کرده بودم… اصلا شاید مرخص شده بود و فرناز
شمارهی ناشناس را جواب نمیداد!
810
با این فکر برایش تایپ کردم:
“لالهم فرناز، کار واجب دارم جواب بده.”
تیک ارسال که خورد بلافاصله بار دیگر شمارهاش را گرفتم .
دعا دعا کردم اتفاق بدی برایشان نیفتاده باشد…
-الو! لالهخانم؟
آوای پسرخالهاش بود .
فرید بدبختی که فرناز را میخواست و فرناز به طمع پول…
-سلام آقا فرید، خوبید؟ فرناز کجاست هرچی زنگ میزنم …
صوتی گریه و شیونی که میرسید قلبم را ریخت… پدرش!
-لالهخانم لطفا اگه میتونید بیاید بیمارستان نمازی. پدر فرناز…
-کدوم طرفید؟ من الان جلوی بیمارستانم.
-سمت دریم، من و مولینم و فرناز و خاله.
دیدمشان، پس زنی که به سر و صورت خودش میکوفت…
همان سمت دویدم. آوای خالهاش حالا واضحتر بود.
-دوستت داره میاد عزیزم، اینطور نکن خالهجان.
فرناز با سر و روی خاکی روی زمین نشسته بود و شیون میکرد،
مادرش دیگر بدتر! جگرم آتش گرفت از این حجم بیکسیشان.
-فرنازجان؟
کنارش زانو زدم و دست روی شانهاش گذاشتم .
حسم که کرد سرش در آغوشم پنهان شد و هقهقش بالا گحرکت کرد.
811
-لاله دیدی بابام مرد؟ بابام واسه کارای من غصهکش شد… بابامو من
کشتم لاله!
سرش را از آغوشم جدا کرد و رو به آسمان نالید:
-خدایا غلط کردم… غلط کردم بابامو برگردون!
فرید غمگین و مستاصل یک بازوی خالهی بیحال از گریهاش را گحرکت کرده بود
و ما را نگاه میکرد .
خالهی فرناز هم گریه میکرد، آهسته شانهاش میلرزید.
-این چه حرفیه خاله… عمر دست خداست!
-من بابامو کشتم… با آبرو ریزیم! من…
بغلش کردم. نمیمیل داشتم این عذاب تا آخر عمر آزارش دهد .
انگار خدا به دلم گذاشته بود بیایم سراغشان انگار خدا میمیل داشت بگویم
و اضافه کردم:
-تقصیر تو نیست فرناز! من بخشیدمت…
-لالهخانم تو رو خدا کمک کنید ببریمشون خونه، مهمون میاد نباشن خیلی
زشت میشه!
فرناز را قد بلند کردم و مادرش هم بیحال با خواهر و خواهر زادهاش
میرفت.
-میخوام پیش بابام باشم لاله! جون امیرحسینت منو نبر!
سوزناک بیان کرد، جان امیرحسینم را قسم داد ولی …
میماند که چه؟ مگر با ماندنش پدر رنجور و زحمتکشش برمیگشت؟
812
– بریم خونتون، میایم پیشش قول میدم قبل از خاک سپاری ببرمت
پیشش.
بیتاب بود و درکش میکردم.
پدرش واقعا مرد خوب و مهربانی بود…
همیشگی من را عاشق شد و میاظهار کرد دختر روشنی هستم .
منظورش را که نمیفهمیدم ولی حالا خوب میاطلاع داشتم چه را میگوید .
من دلم سیاه نبود .
من میتوانستم ببخشم و بار دیگر پایم را بگذارم در این خونهای که یک روز
از آن دل بریده بودم…
-لالهجون چایی میخورید؟
به سر فرناز روی سینهام اشاره کردم و ابرو بالا انداختم.
-نه عزیزم.
-میخوره! حاملهست!
فرناز با همان حالت بیحالیاش چای و خرما برداشت و روی میز
مقابلمان گذاشت .
-بخور لاله ببخشید به خاطر من داری اذیت میشی.
گرسنه بودم، دلم ضعف میحرکت کرد.
بیاختیار دهانم آب افتاده بود برای آن خرمای سیاهی که مغزش را گردو
کرده بودند.
-اذیت نمیشم، تو بهتری؟
813
-چه بهتری؟ بیبابام میخوام زنده نباشم… لاله من بابامو کشتم! من
کشتمش! بابام دق کرد.
کف دستم سمت خرما رفت و در دهانم گذاشتمش، طعمش یک جوری به قلبم
نشست که حس کردم هیچ چیز دیگری در این دنیا از این خرما
خوشمزهتر نمیشود .
یادم حرکت کرد قلبداری دادن به فرناز را!
-بسیار گشنهت بود. منو ببخش لاله همیشه…
-چه خرمای خوشمزهای.
لبخند بیجانی روی صورتش وارد شد .
لبهای پروتز کردهاش بدون رژلب بهشدت بدتر به نظر میرسید.
-فاطمهجون؟
هول شدم، دوست نداشتم شکمو به نظر برسم…
-وای نه! فرناز؟ نمیخوام منا!
بار دیگر سینی پر از خرما روبهرویم قرار گراهی شد و زن مهربان روبهرویم با
تبسم بیان کرد:
– عزیزم… ویار کردی! بخور که تنها فاتحهی این جمع که به آقا رسول
میرسه فاتحهی توه!
#امیرحسین
شامگاه بود و من حس میکردم بی لاله خوابم نمیبرد.
814
چه حس بدیست آدم حس کند تکهای از وجودش از او دور افتاده .
چه معنی داشت لاله خونهی فرناز بماند اصلا؟
مامانروحی هم به خانهی حنانه و مهیار راهی شده بود و امشامگاه کاملا سوت و
کور بود خونهمان !
بیدلیل صفحهی گوشیام را چک میکردم شاید پیامی دهد ولی دریغ !
یعنی حال فرناز آنقدر بد بود که من را فراموش کند؟
پوفی کشیدم و کلافه گوشی را روی کابینت انداختم و در یخچال را باز
کردم .
-بی لاله هیچکدومتون خوشمزه نیستین!
واقعا اشتها نداشتم .
یکی تنها دیگر نمیتوانستم غذا بخورم و دیگر قلبیلش ملاقاتم با آن مرد
دیوصفت بود!
حرفهای بیشعورانهاش که یادم آمد با دندانهای چفت شده برای بار
هزارم غریدم:
-عوضی!
تلفنم که زنگ خورد با اینکه خسته بودم ولی خوشحال از اینکه شاید لاله
باشد چنگش زدم اما با مشاهده کردن اسم مهیار بادم خوابید.
-چه مرگته !
-بیتربیت! آدم با مهمونش اینجوری حرف میزنه؟؟
خندهام گرفت، حتما پشت در بود که خودش را مهمان میخواند.
815
-گمشو برو مهمون نخواستم!
-وا کن این درو کف دستم سوخت! منه بدبخت از اون سر شهر کوبیدم اومدم
اینجا که…
گوشی را رویش قطع کردم و دکمهی بازشوی در آیفون را فشردم .
خودم هم دم در هال ایستادم که کلهاش پیدا شود.
-کوفت بخوری الهی! من تخت گرممو بغل نرم زنمو ول کردم اومدم
کوفت آوردم واسه این اونوقت…
-خیلیخب! اینقد مثل پیرزنا غر نزن! بیا برو تو!
با تبسمی موزیانه وارد شد و با دیدهکی طناز اظهار کرد:
– باز تنها شدیم عاشقیم!
پس گردنش کوبیدم .
-تا الان که زنم زنم میکردی نفله! حالا من شدم عاشقیت؟
قابلمهی در کف دستش را به دستم داد و خودش شتابزده شتابزده داخل خانه رسید.
-تو دلدادگی اولمی عزیزم! بیار کلمپلو بزنیم بر بدن! اوف میمیرم واسه
دسپخت مادرزن! بیا باجناق که حسابی هواتو داره!
از بویش که معلوم بود سبزی تازه ریخته.
قلبم غنج رفت برای خوردنش.
حالا با آمدن مهیار حس بهتری داشتم.
قابلمه را روی زمین گذاشتم و از آشپزخونه دو قاشق و چنگال برداشتم.
مثل دوران مجردیمان هر دو سرمان را در قابلمه کردیم.
816
-یعنیا! تو هرجا میری شانس داری! من بدبخت اونجا قرار گرفتم
مولینروحی هی میگه بچم امیرحسین تنها مونده!
-سر درد گرفتم! اینقد فک نزن غذاتو بخور!
یک قاشق پر به دهانش برد و همانطور که میجوید با دهان پر اضافه کرد:
-لاله چرا برداشته رفته خونه این دخترهی بیریخت !
باباش مرده که مرده به ما چه!
چینی به دماغم دادم.
حساسیتهای لاله در غذا خوردن و تمیزی منزل روی من هم تاثیر
گذاشته بود.
-ببند گالهتو حالمو به هم زدی!
لقمهاش را قورت داد و مرموزانه ریز خندید.
-بحثو عوض نکن جغله! میگم لاله چرا رفته اونجا؟
قاشقم را زمین گذاشتم .
لاله عاشق کلمپلو بود و قلقلیهایش. دلم نمیآمد بخورم…
-دختره گناه داره، از من اجازه گحرکت کرد واسه موندن!
-گناهو تو داری بدبخت! این دختره اعتباری بهش نیست اگه بلایی سرش
بیاره چی؟ ها؟ بهش در ذهنش گذراندی؟؟
فکر کرده بودم ولی…
– نه!
-خیلی خب حالا غذاتو کوفت کن وسط اون همه آدم نمیتونه بخورتش !
817
او یک شوخی کرده بود اما من در فکر فرو رفتم.
فرناز یکبار با کیسان کف دست به یکی کرده بود برای زمین زدن لاله! اگر
اینبار هم کاری میکرد چه؟؟
-زنگ بزنم برم دنبالش! دلواپس شدم…
مهیار با دیدههایی گرد شده از غذا خوردنش دست کشید و مچم را
چسبید.
-بابا بیخیال! مجنون شدی تو پسر! پاک خل شدی زده به سرت! دختره
باباش مرده میاد نقشه بکشه آخه؟
دلم مثل سیر و سرکه میجوشید.
حالم خراب شد مخصوصا با یادآوری حرفهای آن منصور لعنتی!
-زنگم نزده مهیار! حتما یه طوری شده! بابا من بدون اون نمیتونم سرمو
راحت زمین بذارم!
-مگه میخوای بمیری؟ آخی طفلی! خودم وصیتتو بهش میگم!
او هم شوخیاش گرفته بود وسط آن همه دلهرهی من !
مچ کف دستم را کشیدم و غریدم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن