– هی… ننهزری! همین ساده بودم که این همه بلا سرم اومد.
دانهای دیگر از چاقاله برداشتم.
نگاهم را پی اردکهایی دواندم که پشت سر هم و منظم راه میرفتند.
از غازها میترسیدم بهخاطر همین ننهزری در یک قسمت باغ که فنس کشی داشت زندانیشان کرده بود.
– الان چی؟ الان خوشامگاهختی؟
گربه کوچولوی سیاه کنارم دراز کشید و دمش را به پاهایم زد.
خوشامگاهخت بودم، با امیر حالم خوب بود… با امیر فهمیده بودم زن بودن یعنی چه. دوست داشتن یعنی چه…
– خیلی خوشامگاهختم ننه! فقط…
لب گزیدم که بغض دویده در گلویم مسیر باز نکند.
– کاش بابام باهام قهر نمیکرد. میدونم اشتباه کردم. میدونم باید بهشون میگفتم ولی…
نمیذاشتن ننه زری! نمیذاشتن بعد اون همه ماجرا اونجوری که خودم میخوام زیستن کنم…
آوای بوق یک ماشین میوارد شد.
شامگاهیه صوتی نارنگی بود! توهم زده بودم! هر پرایدی که نارنگی من نمیشد!
– منتظر کسی بودی ننه؟
– نه والا! کسی ناظهار کرده بود میاد!
قلبم یک جور عجیبی شد.
هم هراسیده بودم و هم برای متوجه شدن اینکه کی رسیده هیجان داشتم.
– من باز میکنم ننه! شما پاتون درد میکنه!
– خدا خیرت بده عزیزم. اگه ماشین شیر جمع کن بود بگو ننهم گاوش حاملهس!
آرام از کنار مرغ جوجهدار گذشتم که دیوانهاش نکنم.
مرغ عجیبی بود شبیه بوقلمون ولی خیلی خیلی جذابتر.
محلیها به آن میبیان کردند مرغ شاخدار!
از همانجا آوایم را قد بلند کردم و سؤال کردم:
– کیه؟
دوباره دو آوای بوق وارد شد نفسی کشیدم و آهسته لای در را باز کردم و گردن کشیدم.
مامان! باورم نمیشد!
در را با هیجان باز کردم فقط نگاههایم مولین مهربانم را میدید…
– الهی قربونت برم مولین.
در آغوشش کشیدم و عطر تنش را به ریه بردم…
مادرم بود، جانم به جانش بسته و قلبم بیشترین جا را برای او داشت…
– باز سلامتو خوردی لاله؟!
از ته قلبم خندیدم، از ته دلم خرسند بودم از مشاهده کردنش. بهترین اتفاق این چند هفتهام بود…
– سلام مولینیجونم…
– علیک سلام! یه نیمنگاهیم به ما بندازی بد نیستا!
امیر؟ امیر و مولینروحی؟ این امکان نداشت…
حس میکردم مامان هیچوقت با امیر جور نمیشود ولی این با هم رسیدنشان چیزی غیر از این را نشان میداد.
– سلام…
خجالت میکشیدم جلوی مولین به آغوشش بروم و صورت ششتیغهاش را ببوسم.
گونههایم گل انداخت از شرم و حیا.
– من خار دارم بغلم نمیکنی فرفری؟
با ابرو به مولین اشاره کردم.
– حالا بعدا… خستهاین بیاین تو چایی ننهزری به جادهه.
مولین خندهاش را خورد و امیرحسین بیتفاوت به حرف من جلو رسید.
– خستگی من اینجوری در نمیشه دختر!
در آغوشم کشید و میان بازوهایش فشردم.
– قلبم برات تنگ شده بود لاله. خیلی!
لب گزیدم، جلوی مامان داشتم آب میشدم…
– مامانت راهی شده جوجه. ول کن خودتو…
کف دستهایم را به دورش حلقه کردم و سر بر سینهی امیرحسینم فشردم. پدر بچهی احتمالیام…
– بهشدت سوپرایز خوبی بود امیر، بهشدت حالمو خوب کردی!
کاسهی چاقاله و سینی نان یوخههای محلی جلوی امیرحسین بود و مولین هم داشت در استکانهای ناصرالدینشاهی ننهزری چای میخورد.
– بخور پسرم برنجک بخور.
امیر نگاه مستقیمش را از روی من برداشت و رو به ننه بلخند زد.
– ممنونم، میل ندارم… میتونم یکم استراحت کنم؟
میدانستم دردش چیست! من هم به او حسابی احتیاج داشتم.
دلم برای خوابیدن در بغلش تنگ شده بود.
– لاله مادر، شوهرتو ببر اتاق خودت، من و روحی هم بسیار حرف داریم بزنیم!
سرخ و سفید شدم از اشارهی غیر مستقیمش.
ننه زری هم شیطان بود و نشان نمیداد.
زیردیدهی مامان را پاییدم و جواب دادم:
– چیزه… مامانم تنها میمونه! منم میام پیشتون!
مولین چایش را در سینی گذاشت و کمی برنجک در مشتش ریخت.
– حرفای ما خصویه دختر! تو برو با شوهرت. باز رگ فرخندهایش باد کرده واسه فوضاما!
امیرحسین از جایش بلند شد.
– نگران نباشید مولینروحی! من خودم این دندون لقو از دهنش میکشم بیرون. اگه مثل فرخنده باشه که باید حتما ادب شه!
مولینروحی؟ کی اینقدر صمیمی شده بودند که من خبر نداشتم؟
یک چیزهایی این وسط بود که هنوز نمیخبر داشتم!
مولین حتی قبل از آنکه ازدواج کنیم همواره چپچپ امیرحسین را نگاه میکرد.
حتی گاهی وقتها بدش را میگفت!
تا به خودم رسیدم بازویم در چنگ امیرحسین بود و داشتم از پلهها بالا میحرکت کردم.
– وایسا! وایسا ببینم!
وسط پلهها ایستاد، نگاههای سیاهش پر از نور امید بود.
– چی شده؟ خالهریزه دوباره جیغجیغ میکنه؟
لبهایم را غنچه کردم و با ناراحتی ساختگی برایش ناز کردم.
– از وقتی اومدی یه بار ناضافه کردی لاله! همش یا فرفری یا خالهریزه یا جوجه! خب مگه اسم خودم چشه!
زیرچشم پایین پلهها را پایید و خم شد.
– نکنه میخوای بگی کوچولو نیستی؟
– خودت کوچولویی! تازهشم بسیار بدی که جلوی مولینم و ننهزری هر دیقه منو خجالت میدی!
لبهایش را زیر دندانش میفشرد و در خاموشی نگاهم میکرد.
چهرهاش بهشدت مهربان بود بسیار عاشق شدنی!
یک جوری که قلبم میتمایل داشت تا آخر عمر همینجا بایستم و نگاهش کنم…
– چیه؟ نگام میکنی؟
بیهوا جلو کشیدم و لبهایم… آتش گحرکت کردم از او! از اویی که جان شده بود برایم!
“ای لب لعل ترا بنده بجان شیرینی
لب نگویم که شکر نیست بدان شیرینی
نام لعل لب جان بخش تو اندر سخنم
همچنانست که درآب روان شیرینی
لب نانی که بآب دهنت گردد تر
شهد دریوزه کند زآن لب نان شیرینی”
بیاختیار این شعر سیف فرغانی از ذهنم رد شد. این چه دلدادگیی بود که سیراب نمیشدم از او! این مرد…
این مرد مهربانقلبم را میخواستم برای خودم باشد. تا ابد با لب و دندان لبهایم را به بازی گیرد…
تا وقتی که جان دهم از این عاشقی سوزان…
– آخیش! آخیش! دلم چقد تنگ شده بودا! ببینم پدرسوخته! چیکار کردی اینقد لبات خوشمزهتر شدن؟
جوابش را ندادم. تنها سر روی سینهاش گذاشتم که حسش کنم بوی صابون و ادکلن تنش سلول به سلول تنم را آرام میکرد…
تمام قلبخوریها و استرسهایی که در این روزگارها کشیده بودم با این ملاقات شیرین همسر و مادرم حالا برایم بیمعنی شده بود.
پدرم را بسیار دوست داشتم ولی راهی شدارش… بهنظرم میتوانست در محل کارم آبروریزی جاده نیاندازد.
هزار و یک راه بود که از خودم بپرسد…
– تا شامگاه میخوای فکر کنی؟ نمیخوای ببریم توی اتاقت؟
سر از سینهی فراخش برداشتم. میتوانستم در جای راحتتری به او بچسبم.
– قلبم واسهت تنگ بود امیر.
بیخودی بغض کردم، احساسم سرشار شده بود…
احساس عاشقیی که به من داده بود را هیچوقت هیچکجای جهان نمیتوانستم پیدا کنم…
هیچکجا…
– دوست دارم امیرم… بهخدا دوست دارم…
بیاختیار خندهی ذوقزدهای روی لبهایش نقش بست.
– چرا گریه میکنی لاله؟
مجدداً خودم را در آغوشش انداختم و ضجه زدم.
اگر یکروز او اتفاقی برایش میافتاد من میمردم.
نمیدانم چه فکر مزخرفی بود ولی دلم پایین ریخته بود از این فکر.
شاید قلبم توان اینهمه احساسات را نداشت…
– ببینمت! خالهریزه؟ چت شد یهو؟
بهزور سرم را از سینهاش جدا کرد، در نگاههای اشکبارم خیره شد.
پر از محبت و محبت.
– هق نزنیا! بعد مولینت فکر میکنه دخترشو اوف کردم!
باز هم توانسته بود میان گریه من را بخنداند. تنها او این توان را داشت و بس!
#امیرحسین
بعد از آنهمه نا آهستهی که نمیاطلاع داشتم منشاش چیست ساکت در آغوشم به خواب راهی شد.
رد اشک هنوز روی صورت سفید و پنبهایاش پیدا بود.
حق داشت دختر کوچولویم.
این همه استرس دیگر از توانش خارج بود.
کاش حاجمسعود کمی با ملاحظهتر با او و روحیخانم حرکت کردار میکرد.
دست در موهای نرم و فرش کشیدم، تنش بوی بهشت میداد.
حتی نگذاشت از او دربارهی حاملگی بپرسم.
بیاختیار کف دستم را به شکم کوچولویش کشیدم.
اگر بچهای در آن نبود چه؟ آهی کشیدم دوست داشتم باشد.
آخر در این سالهای بد زیستنام این تنها نور امیدم میشد… بچهای از بطن او برای من!
بچهی امیرحسین بردبار!
دیدهم را به لب و دهانش دوختم و در فکر اسم فرو راهی شدم… لیانا! دختری مثل او که نامش لیانا باشد!
– تو هم بخواب خب!
– ای پدرسوخته! مگه تو خواب نبودی؟
– قلقلکم اومد، خوابم سبکه!
از قصد کف دستم را دوباره روی شکمش کشیدم و او صوتی خندهی دلنشینش را رها کرد و من تمام احساسم به او را با یک بوسه به لپش خالی کردم.
– حاملهای؟
قشنگ ریز خندید… دلم رفت برای آن دو چال کوچولوی کنار لبش!
– ننهزری میگه! من که فکر نمیکنم.
همیشگی قدیمیها یک چیزی میدانند، پیرزن باتجربهای چراکه او امکان نداشت اشتباه کند.
– تو آزمایش دادی؟
– نه خب، آخه اینجا که کارت همجادهم نبود.
کارتبهکارت اینترنتی هم قبول نمیکردن…
چپ نگاهش کردم، اینها همه بهانه بود.
میتوانست برای در و همسایه کارتبهکارت کند و پول نقد بگیرد!
– تو میترسی لاله! بهخدا تو میترسی!
نگاههای زمردینش پر از ترس و تشویش شد، میشناختمش او میهراسید از حاملگی…
تجربهی بدش را به یاد داشت. بارداری ناموفق و سقطش او را ترسانده بود.
– نمیترسم بهخدا… فقط یه ذره استرس…
– استرس از چی؟ از بچهای که از منو توه؟ ها؟
دست خودم نبود، حالم دگرگون شد از ترس او!
ردپای کثیف کیسان تا کی باید زیستن من را به چالش میکشید!
– چت شد امیر؟
– هیچی نگو لاله! هیچی نگو!
بی آنکه بخواهم سرش داد کشیدم. بی آنکه بخواهم جوش آوردم و گریهی دوبارهاش حالم را بدتر کرد.
– گریه نکن!
با این تشر هقهقش بالا گراهی شد. حالم بد بود از او از اویی که نمیمیل داشت حیات گه قبلیاش را فراموش کند!
– میگم گریه نکن! گریه نکن!
قلبم یک سیگار میخواست!
اگر نمیکشیدم سکته میکردم! بیتوجه به او از اتاق بیرون زدم و پلهها را دوتایکی پایین راهی شدم.
– چی شده امیرحسین؟ لاله چشه؟
دندان به هم ساییدم.
– روحیخانم مثل اینکه دخترتون نمیخواد گذشتهشو فراموش کنه! با اجازهتون من برمیگردم شیراز!
– وا؟ چی شده مگه!
آوای گریان لاله از بالای پلهها میان لحن نگران مادرش دوید.
– من حاملهم مولین!
نگاه متعجب و عصبی روحیخانم به من برگشت.
– بچه نمیخوای؟
پوزخند زدم، من بچه نمیخواستم؟ من میمردم برای گریههای شامگاهانهی طفلکم!
جان میدادم برای خرید عروسک و کامیون اسباببازی برای دختر کوچولویم!
– اون نیموجبی که اون بالا واستاده نطق میکنه تموم زیستن منه روحیخانم! بچهی تو شکمش بچهی منه! پارهی تن منه!
با یادآوری ترس لاله بار دیگر رگ گردنم باد کرد.
نمیتوانستم ببینم هنوز هم به زندگی قبلیاش فکر میکند!
حرفم را نیمه گذاشتم و بیتوجه به همهچیز به حیاط راهی شدم.
دلم که نمیآمد ولش کنم تنها میخواستم کمی حساب ببرد و این ترس مسخره را دور بیاندازد.
– چی شده ننه؟ آشفتهای؟ بیا بشین اینجا ببینم!
بیاختیار پایم سمت پیرزن کشیده شد.
کاسهی برنجش را در سینی استیل بزرگی ریخت و مشغول پاک کردنش شد.
– لاله زن زندگیه مادر، این دو روزگاری که نتونست با تو تلفنی حرف بزنه بسیار بیقراری میکرد. ندیدم یه وقت بیقرار پسرعموش بشه. نگران میشد ولی بیقرار نه!
با انگشت در انبارش را نشان داد که دقیقا زیر پنجرهی اتاق لاله بود.
– اونجا که بودم شنفتم چیا گفتی به لاله!
خجالتزده رو گرفتم از او. منِ به آن پررویی از این پیرزن خجالت کشیدم.
– من...
– هیچوقت دل زنتو سرکوب نکن ننه! جای اینکه سرش هوار بکشی بشنفش.
لب گزیدم، متعجب شدم که دیگر قلبم سیگار نمیمیل داشت.
انگار بوی علفهای تازهی این حیاط و بوی میخک دستهای این پیرزن آهستهم کرده باشد…
– دوسش دارم. سختمه فکرش هنوز از گذشته بیرون نیومده.
خندید و برنجش را دوبار در سینی بالا انداخت و رویشان فوت کرد.
– پاشو برو از قلبش دربیار! زن حامله احوالاتش رو بچه تاثیر میذاره.
#لاله
– قلبت چیزی نمیکشه مولین؟ میخوای برات فسنجون بپزم؟
وسط گریه کردن خندهام گحرکت کرد، حالا چه جای فسنجان بود! مولین هم قلب خجستهای داشت!
قلبم هیچ نمیتمایل داشت جز امیر بداخلاقم.
– نه مولین، نمیخورم هیچی.
– حرف نباشه! یعنی چی هیچی نمیخورم! بگیر بخور این لیوان شیرو!
پتوی نازک مسافرتی را بیشتر به خودم پیچاندم و لیوان شیر را از کف دستش گحرکت کردم که قلبش را نشکانده باشم.
– مولین ببین امیر کجاست؟
– اون جایی نمیره نترس، تو شیرتو بخور بچهت گشنه نمونه.
بغضم مجدداً شکست، جای آنکه حالش خوب شود اعصابش خورد شد.
مگر من چه اضافه کردم که اینطور آشفتهاش کرد. حتی اجازه نداد حرف بزنم و بگویم از چه میترسم…
– مولین؟
– جونم.
– بچهدار شدن بهشدت سخته؟
مشتی اسفند روی ذغالهای گداختهای که درست کرده بود ریخت و دور سرم گرداندش.
– نه فداتشم، بهشدتم خوبه، آدم به امید بچهشه که زندهس.
بوی اسفند مستم کرد، همیشه عاشق بوی اسفند بودم… هوای نیمهسرد بهاری اینجا هم حالم را بهتر میکرد.
جرعهای شیر خنک نوشیدم قلبم خرما هم میتمایل داشت، یا کشمش. یک چیز شیرین که سرحال بیاوردم.
– مامان ببین ننه خرما داره؟
– اگه نیست برم بخرم براش مولینروحی!
– هست مادر بیا بشین واسه خودتم شیر بیارم با خرما بخور.
این همه انعطاف مامان در برابر امیرحسین کمی عجیب بود.
قهر من هم عجیبتر! تابهحال که میتمایل داشتم برگردد حالا که برگشته بود نگاهش نمیکردم!
– چیزی قلبت نمیخواد بخرم؟ میخوای برم توتفرنگی بخرم واست؟
باز هم نگاهش نکردم. حالا که مطمئن شده بودم ولم نمیکند دیگر نمیخواستم نگاهش کنم.
چند دانه خرما در بشقاب کوچکی انداختم.
هرچه جلویش مظلوم بودم بسش بود!
– من میرم اتاقم مامان.
امیرحسین پوفی کشید و به دیوار کنار من تکیه زد.
– بشین لاله! تقصیر من بود. معذرت میخوام خوبه؟
مولین لیوان شیر را دست امیر داد و نگاه معنا داری به من انداخت که جوابش را بدهم ولی من در سکوت از جایم کشیده شدم که بروم.
– نه خوب نیست!
– من حسودم لاله… دلم نمیخواد تو به گذشتهت فکر کنی. عصبی شدم از اینکه قبلا اون تو رو داشته و حامله…
مولین استغفراللهی بیان کرد و بازوی من را گراهی شد.
– بیا بشین دختر! مردت سوءتفاهم براش پیش اومده! با قهر که حل نمیشه!
پوزخند زدم.
– مرد من حتی نذاشت دهنم واشه! خودش برید و دوخت!
– من رو تو حساسم! رو حرفات رو نگاهات!
چشم بست و نفسی گحرکت کرد. میشناختمش هنوز هم نتوانسته بود با خودش کنار بیاید.
– بفهم لاله! بفهم که این عصبانیت من سر این قلب لعنتیمه!
مامان از ذوق تبسمی زد.
– قلب بچهی مردمو نشکون لاله!
…….
دلواپس تخممرغهای محلی بودم که ننهزری برایم گذاشته بود.
میوحشت کردم در صندوق عقب نارنگی تکان بخورند و بشکنند.
قرار بود با امیر و مامان به منزلی پدربزرگ امیر بروم و آنجا بمانم.
حالا که همه میاطلاع داشتند او شوهرم است قلبیلی نداشت جدا زیستن کنیم.
دلیلی نداشت پنهانش کنم این عزیزکردهی جمشاهده کرد مامانروحی را!
– جات راحته لاله؟ میخوای من بیام عقب بشینم تو بیای جلو؟
میان آن همه بالشتکی که ننه دور و اطرافم گذاشته بود کجا بهتر از صنقلبی عقب نارنگی عزیزم؟
– نه مولینجون خوبه جام. تخممرغامو کجا گذاشتین نشکنه؟
امیر کلافه در آینه نگاهم کرد.
– عزیزم! تخممرغات لای کاهه! نمیشکنه عزیز من! اگه شکست برات میخرم خودم خوبه؟
هنوز نراهی شده دلم برای باغ ننهزری تنگ شده بود این چند هفته عادت کرده بودم به آوای خروسها و غازها…
بغض کرده لب برچیدم.
– آخه اونا تخمای گلباقالیه!
خندهاش را خورد و دنده عوض کرد، مامان ولی برگشت و متعجب نگاهم کرد.
– بچه شدی لاله؟! خب بشکنه هم یکی دوتاشه همهش که نیس!
– خدایا! تا این توله جهان بیاد به من صبر بده!
برگ کف دستمالی از جعبهی کف دستمال پشت شیشهی عقب بیرون کشیدم و اشکهایم را پاک کردم.
– میخواستم خواهر گلباقالی با جوجههاشو بیارم شما نذاشتین!
مامان اینبار بلند خندید. چادرش روی شانهاش افتاد و توجهی نکرد! این مولین دیگر مامان قبلی نبود!
– تو که از مرغ جوجهدار میترسی!
– از مرغه میترسم از جوجهها که نمیترسم!
– خب منم جوجه کباب دوس دارم مثل تو!
با مشت به بازوی حجیمش کوبیدم و او خندهاش را رها کرد…
آنقدر خودش و مامان سربهسرم گذاشسریع که نمتوجه شدم چهطور خوابم برد…
خوابی به آن شیرینی در عمر نداشتم خواب دختر بچهای را دیدم که در میان دشتی از گلهای نرگس میدوید و دور میشد!
کسی را بابا صدا میزد که آن دورها ایستاده بود… با پیمسیرن سبزرنگ.
به ناگهان دختر میان نرگسها گم شد و آن مرد ناپدید.
هراسان به دنبالش میگشتم که داد و هواری از خواب پراندم.
– گه خوردی مرتیکه! پیاده شو روحی تا اون روی سگم بالا نیومده!
چشمهای ترسیدهام روی بابا مسعود ثابت ماند…
تابهحال اینقدر عصبانیت از او نمشاهده کرده بودم!
– صداتو بیار پایین مسعود! این دختر حاملهست اگه…
– چی؟
بالشها را کنار زدم و فورا از ماشین پیاده شدم.
تعجب پدرم از داد و هوارهای بیشترش معلوم بود و یقهای که در مشتش میفشرد! یقهی امیر من را…
– بابا! ولش کن بابا!
– تو یکی خفه شو! خفه شو تا نزدم دهنتو پر خون نکردم! خودسرِ بیآبرو!
امیر کلافه سری تکان داد و دندان به هم سایید که خشمش بالا نزند.
– یقهمو ول کن حاجی! اگه فک کردی خاموشیم واس خاطر ترسه کور خوندی! احترام اینو دارم که پدربزرگ بچهمی!
جلوی خانهی بابا بودیم، تک و توکی از در و همسایهها در کوچه جمع شده و نگاه میکردند…
یک نفر دیگر هم بود! یک زن پشت یک درخت آنسوی کوچه! تینا بود! او اینجا چه غلطی میکرد؟
– پز بچهی حرومزادهتو به من نده! من پدربزرگ هیچ تخم حرومی نیستم!
واقعا این بابایم بود؟ بابای مودب و سربهزیر من؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن