– حسین؟
نگاه از منصور و پسرش گرفتم. باید با لاله حرف میزدم، نکند تینا هم تهمتوجه شدهایم را ندید گحرکت کرده و اذیتش میکرد؟
– هادی زنگ میزنی لاله؟ باید باهاش حرف بزنم!
سری تکان داد، انگار متوجه شده بود قضیه جدیاست! خودم زنگ نمیزدم چون ترسیدم نکند گوشیاش کف دست خودش نباشد.
موبایلش را از جیبش بیرون کشید و شمارهی لاله را گراهی شد.
– جواب نمیده!
مرتضی کف دستهایش را روی میز گذاشت و سمت ما خم شد.
– طبیعیه! اونور آوای دیجی بیشتره!
لبهایم را جویدم، اگر تینا لاله را اذیت میکرد میاطلاع داشتم چه بلایی به سرش بیاورم!
کاری میکردم که پدرش نگاهش هم نکند چه برسد به اینکه مدیر هتل باشد!
– مضطرب نباش الان به هدی پیام میدم بیارتش بیرون، فقط حواست باشه حاجی نبینه، برات بد میشه.
دیگر نمیتوانستم فضای بستهی تالار را تحمل کنم. سری تکان دادم و از آنجا بیرون زدم.
حتی فکر آنکه لاله را از من بگیرند نفسم را بند میآورد.
گره کرواتم را شل کردم و نفسی از هوای بهاری شیراز گحرکت کردم.
فردا نوروز میرسید و من هنوز در دیروز خودم مانده بودم.
کاش میشد کف دست لاله را بگیرم و از این آدمها دور شوم.
آنقدر دور که هیچوقت کف دستشان به مهربانم نرسد، نه شهناز نه برازندهها نه بختیاریها…
– هدی اضافه کرد میآرتش بیرون، پشت اون مخزن آبی که آخر باغه.
سری برای هادی تکان دادم.
– ممنونم.
قدمی برداشتم اما صوتیش نگذاشت دورتر شوم.
– داداش؟
هادی به من میبیان کرد داداش؟ اولین بارش بود، اامانباری که دلم را لرزاند.
بیاختیار جواب دادم:
– جانم؟
لبخند مهربانی زد و کف دست بر شانهام گذاشت.
– من پشتتم، تا تهش!
با این حرفش انگار پشتم به کوهی گرم شد، انگار قدرت آنکه تمام جهان را شکست دهم را پیدا کردم…
برادرم! هادی کوچکی که حالا بزرگ شده و پشت من قد علم کرده بود…
– ممنونم داداش!
دستش را گراهی شدم و محکم فشردم، دلم ساکت نگحرکت کرد.
محکم بغلش کردم! حس کردم جهان کمکم دارد روی مهربانیاش را نشانم میدهد.
#لاله
– کجا میبری منو هدی؟ الان رقص چاقو داشت حنانه!
دستم را کشید و به سمت انتهای تاریک باغ کشاند.
– هیش! سر و صوت نکن این عجوزه نفهمه اومدیم بیرون!
چشمهایم از تعجب گرد شد منظورش از عجوزه که بود؟
– داداشم منتظره اونجا کار واجب داره باهات!
وای امیرحسین! هنوز دوساعت نمیشد از او جدا شده بودم!
– هدی؟ واسه همین منو کشوندی؟ حنانهی بدبخت منتظر منه!
– هیش! ببینم یه کاری میکنی کل تالار بریزن اینجا یا نه!
حرصی لبهایم را به هم فشار دادم و بیحرف دنبالش روان شدم.
نمیاطلاع داشتم امیر چهکاری دارد اما هرچه بود دلبسته شدم خفهاش کنم!
حتی در عروسی خواهرم هم کف دست از این مخفیکاریهایش برنمیداشت!
پایش را به مخزن آب مکعبی شکل تکیه داده بود و با نگاهان درشتش سمت ما را میپایید.
– چیکار میکردین سه ساعته؟ دو قدم راهو نمیتونید درست بردارید؟
حرصم بیشتر شد، نمیمتوجه شد واقعا با کفش پاشنهدار نمیشود مثل جت جاده رفت؟
– توم این کفشو بپوشی نمیتونی دو سرعت بری!
در صورتم خیره شد، خاموشی یکبارهیاش را دوست نداشتم… چشمان مضطربش را هم!
– دعوا نکنید حالا! من نگاه میکنم ببینم کسی نمیاد! زود حراهی شدونو بزنید تا روحیجون ندرک کرده نبودن لاله رو!
هدی کمی دور شد و امیرحسین نزدیک من.
– خوبی لاله؟ تینا اذیتت نکرده؟
– نه! چرا باید اذیتم کنه آخه؟
بی مقدمه بازویم را گحرکت کرد و در آغوشم کشید، قلبش داشت شتابزدهسریع به دیوارهی سینهاش میکوبید.
کف دستهایش در قوس کمرم جای گرفت و لبش به گردنم بوسهی ملایمی نشاند.
– قلبم پیت بود… کیسان اینجاس.
بعد از اینهمه داشتن آغوشش باز هم قلبم پایین میریخت از محبتش، از ترس محسوس آوایش.
– گفتم نکنه با تینا هماهنگ باشه یه بلایی سرت بیاره؟ توم که قربونت برم بیخیال!
من هم کف دست به دورش حلقه کردم، عاشق این مرد بودم حتی با طعنههایش، حتی با بیملاحظگیها و خودخواهیهایش…
– تینا به من کاری نداره آقا! امیر آقا!
دوباره همانجای قبلی را بوسید، اینبار محکمتر.
– حق نداری با کیسان حرف بزنی!
– توم حق نداری با تینا حرف بزنی!
خندهاش گحرکت کرد و محکمتر بغلم کرد.
– گرو کشیه؟
جانم در راهی شد برای خندهاش! بیاختیار بوسهاس از گردنش گرفتم.
– دقیقا!
آن شامگاه هم بهخوبی گذشت، نه تینا به سراغم وارد شد و نه کیسان.
عروس و دولید را کف دست به دست دادیم و من شامگاه را برای خونهی مامان ماندن راهی شدم.
تمام شامگاه فکرم این بود که چهطور خودم را از شر خانهی شهناز خلاص کنم.
شهنازی که حتی عروسی هم نیامد.
مطمئن بودم دیگر هیچوقت میان من و او آن رفاقت ااماه شکل نمیگیرد.
– بمیرم واسه بچهم، حیفش کردم!
مامان با گریه بیان کرد و عمهفرح شانهاش را گرفت و در آغوشش کشید.
– این حرفو نزن روحی! حیف چی؟ کلاهتو بنداز بالا یکی حنانه رو گحرکت کرد! تازه اگه بختیاریا هم واسه تنبل بودنش پسش نفرستن!
بابا که هنوز با من سرسنگین بود پوزخند زد.
– این یکی زرنگ بود خودش پس اومد اون یکیو توپ تکون نمیده خواهر! یه دندگیشو به اونم یاد داده که پاشو کرد توی یه کفش زن پسره شد!
عمهفرخنده از جلو سرش را عقب کشید و در ادامهی حرف بابا بیان کرد:
– آره والا! منصور امشامگاهی هم میاضافه کرد اگه لاله برگرده همهی رستورانو به نامش میزنه! لجبازیو بذار کنار عمه!
شتابزده تند لبهایم را جویدم که جوابشان را ندهم.
بهجای من مامان دماغش را بالا کشید و به بابا توپید:
– چه جای این حرفاس مسعود؟ بچهم یه ماهه پا نذاشته تو خونم! امشامگاهم که اومده خون به جیگرش نکن!
بابا بیحرف دنده را عوض کرد و عمه فرح اضافه کرد:
– صلوات بفرستین روحی! شامگاه به این خوبی بود تهشو خراب نکنین! استغفرالله!
– شما نطق نکن حاجخانم! میخوام ببینم مزهی دهن لاله چیه واسه برگشتن!
نفس عمیقی کشیدم، عمه فرخنده غیر قابل تحمل بود!
– مزهی دهنم زهر ماره عمهجون! اینو به عمو منصورم بگین!
– واه واه واه! نوبرشو آوردی توم! اونا منتتو میکشن غرور ورت داشته! فک کردی کی میاد یه زن مطلقه رو بگیره؟ غیر از پیرمرد و زن مرده میان؟ نه جونم!
پوزخندی هم پشت حرفش زد و با حرص به صندلی ماشین تکیه داد.
مامان روحی اعصابش خورد بود با حرفهای سمی فرخنده بیشتر عصبی شد.
– فرخندهجون مثل اینکه شما بدت نمیاد دختر منو بکوبی؟ این بچه چه هیزم تری بهت فروخته که…
– بسه دیگه!!!
بابا که فریاد زد یک لحظه همگی خاموشی کردیم، حتی نفسمان بالا نیامد.
– از دستتون خسته شدم! بس کنید این بحثای بیربطو!
نزدیک خونهشان بودیم، اشتباه کردم این شامگاه را رسیدم. اشتباه کردم خواستم از تنهایی درشان بیاورم… نمیدانم بابا مسعود عزیزم چه آب دعایی خورده بود.
درست مثل وقتی که به عروسی با کیسان مجبورم کرد اخمو و عصبی بهنظر میرسید.
– واستا مسعود!
بابا از آینه نگاه چپی به مولین اسپند روی آتش انداخت و بیتفاوت مشغول رانندگی شد.
فرخنده پشت چشمی نازک کرد و نگاهش را به آینهی بغل داد.
– مگه با تو نیستم مسعود؟ بیان کردم نگه دار!
بابا عصبی ماشین را کنار خیابان کشاند و نگه داشت.
– کجا میخوای بری روحی؟ ها؟
– برو پایین لاله! زودباش!
مولین دیوانه شده بود! دیگر بداخلاقی بابا و کنایههای فرخنده را نمیتوانست تحمل کند.
کف دست انداخت و کف دستگیره را باز کرد. عمه فرح متعجب گفت:
– چیکار میکنی روحی؟
فرخنده قری به سر و گردنش داد.
– کجا رو داره بره؟ برمیگرده!
من ولی بهتزده از جایم تکان نخوردم. محال بود مولین قهر کند، آن هم بعد از این همه سال!
– تو حرف نزن فرخنده! حرف نزن فقط قلبم نمیخواد آواتو بشنوم! مسعود ورمیداری این خواهرتو میبری خونهش! دیگه نمیتونم تحملش کنم!
با تمام توانش بازویم را فشرد و فریاد کشید:
– مگه نمیگم برو پایین؟
اجازهی عکسالعمل به کسی نداد و خودش هم پشت سر من پیاده شد.
– برو مادرجون، برو خونهت اینا کف دست به یکی کردن بفرستنت اسفلالسافلین… من فرح پیشمه حالم خوبه!
بیان کرد و کیف دستیام را در بغلم چپاند و سریع سوار ماشین شد.
بابا عصبی سرش را از شیشهی سمت شاگرد بیرون آورد و تشر زد.
– بیا سوار شو!
– ولش کن مسعود، بذار بره! بیاد اونجا واسه اون تحفهی داداشت اخم و تخم تحویلش بدی؟ برو مادر! اسنپ بگیر برو خونهت!
بابا درحال انفجار از ماشین پیاده شد و درش را به هم کوبید، صوتی شیون فرخنده تا دوخیابان آنطرفتر میرفت!
– باشه! برو! اما برو وسایلتو جمع کن خونه رو فسخ کنم! دیگه نمیخوام تنها زیستن کنی!
با دهان باز از جا کنده شدن ماشین را خیره شدم، سر و وضعم اصلا مناسب نبود!
با آن لباس مهمانی، این وقت شامگاه چه میکردم؟
آهی کشیدم، این هم حیات سگی من! روزگار خوش نمشاهده کرده بودم در این سالها.
حرف مزخرف ماشینی که رد شد را نامشاهده کرده گرفتم و در ایستگاه اتوبوس قرار گرفتم.
تنها گزینهام همان اسنپ بود.
البته نه به مقصد منزلی شهناز، بلکه به مقصد خونهی امیرحسین.
به او احتیاج داشتم، به حرف زدن با او بغل کردنش…
احساس کردم جز او هیچکس را ندارم.
دیگر حتی گریه هم نمیکردم.
حتی نمیمیل داشتم به گذشته فکر کنم یا آینده. هیچ چیز حالا هم برایم دلپذیر نبود.
#امیرحسین
سال تحویل شد، سالی با لاله، همسرم…
سال قبل، کنار تینا هیچ فکرش را هم نمیکردم نوروز امسال را در کنار یک زن دیگر بگذرانم.
زنی که دلم را صاحب شده باشد!
آرام کف دستش را از زیر میز فشردم، کاش میتوانستم مال من بودنش را فریاد بزنم.
– لالهجون عیدن مبارک عزیزم!
دست کوچکش از میان کف دستهایم کشیده و مشغول روبوسی با سپیده شد.
به بچههای آشپرمنزل نگاه کردم، همهشان را دوست داشتم انگار که بچههایم باشند.
مهیار بیوفا که اامان روز دولیدیاش را میگذراند دیگر رفیق همیشگیاش فراموشش شده بود.
هفتسین و تنگ ماهی، حال خوبم… بهترین عیدی بود که در عمرم داشتم.
هرچند لاله ناراحت و در خود فروراهی شده بود…
– عیدتون مبارک سرآشپز!
بی آنکه بخواهم تبسمی مهربان تحویل سپیده دادم.
– ممنونم.
– عیدی نمیدین بهمون؟ آخه رئیس باید عیدی بده که!
چهقدر پررو بود این دختر! یک لحظه به رویش ریز خندیدم دور ورش داشت!
مادرش سقلمهای به پهلویش زد و صورت محمد جمع شد.
– عیدیو رو حقوقاتون دادم دخترخانم!
لاله ریز خندید، کنار خانم مهتابی توقف کرد و به طرفداری از سپیده اظهار کرد:
– برکته سرآشپز، میخوایم بذاریم تو کیف پولمون!
مگر میتوانستم لبهایی که از دیروزگار اینطور زیبا کش نیامده بود را خندان ببینم و خندهاش را بخشکانم؟
– نفری ۱۰ تومن میدم!
خانم مهتابی چیزی زیر گوش لاله گفت و دوتایی با هم لبخند زدند.
نامردها غیبت من را میکردند!
– به شما دوتا عیدی نمیدم!
خندهشان بیشتر شد و سپیده هم کنارشان حرکت کرد تا به جمع خانمهای خرسند بپیوندد.
– میگم رئیس ورشکست نشین با این دست و قلببازی؟
لاله اشکی که از خنده گوشهی دیدهش آمده بود را پاک کرد.
– همون ده تومنم خوبه سپیدهجون، اعتراض کنی به تو هم نمیده ها!
رنگ شیطنت در آن دیدهها وسوسهام میکرد جلوی همه در آغوشش بگیرم و ببوسمشان.
– خب کلا منصرف شدم، عیدی بی عیدی!
اعتراض همهشان قد بلند شد، بیتوجه ساعتم را خیره شدم.
کلی سفارش داشتیم که به هیچکدام هم نرسیده بودیم.
– بهشدت خب بسه دیگه سال نویی! بدویین سر کارتون. سفارشا مونده.
تبسم روی لبهای سپیده ماسید، دوباره جدی شده بودم و به قول لاله غیر قابل تحمل.
اامان نفری که سراغ کارش راهی شد خانم مهتابی بود و بعدش هم لاله.
امروزگار سرمان شلوغ بود آنقدر که نتوانستم به هیچکدامشان مرخصی دهم.
عوضش این سفرهی هفتسین را برایشان تدارک مشاهده کردم که حسی خوب داشته باشند از محیط کارشان.
بچههای سالندار بدو بدو پلهها را بالا و پایین میکردند.
رستوران تا یک ساعت دیگر لبالب از مشتری میشد.
لاله با آرامش قابلمههایش را باز میکرد که چک کند و بقیه هم منظم مشغول کارشان بودند.
این سال را برای همهشان همینقدر آهسته آرزو کردم، آرزو کردم سفرههایشان پر و پیمان باشد و دلهایشان سرخ و مهربان.
چه میدانستم قرار است طوفان به پا شود، طوفانی که گریبانگیر من و لاله میشود…
– ول کن آقا! میگم دختر من کجاست؟
آوای عربده کشیدن حاج مسعود بود، اشتباه نمیمتوجه شدم.
– برو بیرون دخترت کیه؟ رستورانو گذاشتی رو سرت!
لیوان آبی که ریخته بودم را روی میز مدیریت گذاشتم و قدمی سمت در برداشتم.
دلم شروع کرد به تپیدن ولی باید ملایمش میکردم، آبروی رستوران درمیان بود!
کف دستم به کف دستگیره نرسیده در به شتابزدهی باز شد و مردی عصبی وارد اتاق مدیریت شد.
– مرتیکهی کثافت! تو دختر منو گول زدی؟
میل داشت یقهام را بگیرد ولی موسی پیشدستی کرد و عقب نگهش داشت.
– چیکار میکنی آقا! کف دستتو بکش!
– گه خوردی دختر منو عقد کردی! بیصاحاب بود دختر من؟ بی کس و کار بود؟
سر و روی پریشانش نشان از یک دعوای دیگر داشت، مسعود برازنده مثل ببر زخمی شده بود.
– دختر شما خودش عقل و شعور داره نیازی به بزرگتر نداره!
بار دیگر تقلا کرد که خودش را به من برساند.
– زر نزن مرتیکه! میکشمت! زنده زنده آتیشت میزنم! با آبروی من بازی میکنی؟
مهیار نفسنفس زنان وارد اتاق مدیریت شد و در را به روی چند سالنداری که داشسریع نگاهمان میکردند بست.
– حاج بابا!
– تو یکی خفه شو! خفه شو تا دهنتو پر خون نکردم!
خونسرد آبی که ریخته بودم را سر کشیدم، اگر استرسی هم بود حالا با دیدن حال و روزگار او از میان حرکت کرد!
– چرا دهنشو پر خون کنی؟ زیرا باجناق منه؟
فریاد کشید و تقلا کرد.
– خفه شو!
– چرا خفه شم حاج مسعود؟ واسه خاطر…
سری تکان دادم.
– لا الهالاالله! دهن منو وا نکن حاجی جلو اینا آبرو واسه خاندانت نمیذارم!
چرا اینقدر چهرهی لاله شامگاهیه او بود؟ چرا اینقد بیآنکه بخواهم حاج مسعود را دوست داشتم؟
قلبخور بودم از او، دلخور بودم که میمیل داشت دختر جواهرش را بار دیگر در چاه بیاندازد.
نمیخواستم بیازارمش ولی…
– دختر منو طلاق میدی فهمیدی؟ دختر من زن آدم بی چاک و دهنی مثل تو باشه؟ خوابشو ببینی!
چه میگفت؟ من از دخترش بچه میخواستم، من عاشق دختر موفرفریاش بودم!
– بابا مسعود، جان حنانه آروم باشید، سکته میکنیدا!
مرد انگار نا امید شده باشد شل شد، بازویش هنوز میان کف دستان بزرگ موسی جا مانده بود.
– بذار بمیرم، بذار بمیرم همتون راحت شین!
به موسی اشارهای زدم، حاج مسعود را روی مبل نشاند.
رنگ به رو نداشت پدری که تصور میکرد صلاح و مصلحت دخترش را میخواهد.
مهیار مضطرب نگاهی به من انداخت.
– حسین زنگ میزنی آمبولانس؟ میترسم سکته کنه!
هیچ نبیان کردم، حاج مسعود خودش بیحال به مهیار بیان کرد:
– نمیخواد، برو لاله رو بیار بریم!
لاله را ببرد؟ کور خوانده بود! من به هیچ عنوان لاله را از کف دست نمیدادم!
او زن من بود و عاقل و بالغ! بچه که نبود کف دستش را بگیرد و ببرد!
– زن من جایی نمیاد، خودتون جایی میرید به سلامت!
مهیار تشر زد:
– امیرحسین!
با ابرو اشارهای به حاجی کرد که ملاحظهاش را بکنم ولی من پای لاله که وسط میرسید چیزی نمیفهمیدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن