صبح که بیدار شدم نمشاهده کردمش.
اتاقخوابش پر از عطر تنش بود و همینطور بالشی که بهجایش در بغلم میفشردم.
خمیازهای کشیدم و با نگاه اتاقش را وارسی کردم.
هنوز همان کمدی در اتاق بود که وسایل کودکیام را در آن میچیدم.
همان کمد دیواری که پر بود از کتابهای قصه و کاستنوارهایی که بابا برایم میخرید.
شعرهای بچهگانه، سرودها…
کش و قوسی به تنم دادم و قد بلند شدم.
– کجا حرکت کردی بچه؟
در اتاق نبود، صوتی شرشر آب حمام میرسید.
کنجکاو وسایلش شدم. وسایلی که مرتب و منظم هرکدام در جای خودشان قرار داششتابزده.
روی میز آرایشش یک دفترچهی قرمز گذاشته بود و یک خودکار.
هرچه گشتم نه رژلبی متوجه شدم و نه هیچ وسایل دیگری.
لای دفترچه را باز کردم. فوضاماام حسابی گل کرده بود.
“یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند.
پروانه امشامگاه پر مزن اندر حریم یار من
ترسم آوای پرپرت از خواب بیدارش کند
پیجادهنی از برگ گل بهر نگارم دوختم
بس که لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند
ای آفتاب آهسته نِه پا درحریم یار من
ترسم آوای پای تو خواب است و بیدارش کند”
زیرش تاریخ هم زده بود. تاریخ بیست و شش بهمن!
بی آنکه بخواهم بار دیگر دلم ریخت! خبر نداشت خودش نسترن مناست و عطرش عطر همان نسترن…
نگاه بستم، نفس کشیدم و حبسش کردم.
– گل لاله از نسترن دلنشینتره… گل لاله از همهی گلا قشنگتره!
تکلیفم را با خودم روشن کردم ولی هنوز کارهایم با زنهای دیگر زیستنام تمام نشده بود.
مادری که از صد نولیدری در حقم بدتر کرده و زنی که زنیتش فقط در تخت نمایان میشد!
تینا برای این از چشمم افتاد که مادری در غریضهاش نبود. مثل شهناز.
– صبحت بخیر، بیدار شدی؟
نگاهش کردم، بیحرف… حولهی صورتیاش به پوست برفیاش خیلی میرسید.
– صبحونه گذاشتم روی میز، فکر کردم تا حالا رفتی سر کار!
اخم کردم. شامگاه تنها در آغوشش کشیدم و هر دویمان خوابیدیم. یک خوابیدن ساده که غسل نداشت!
– حموم کردی!
لبخند زد و کلاه حولهاش را پایین انداخت.
– عادتمه، هر روزگار صبح حموم میکنم. قبل سر کار راهی شدن…
موهایش در خیسی بلندتر بهنظر میرسید.
– مگه تو نمیای رستوران؟
– من که امروزگار آفم!
گردنبندی که برایش خریده بودم گردنش بود.
تعجب کردم چهطور دیشامگاه متوجهش نشدم؟
– مگه توی یه هفته چن روزگار یه آشپز آف داره!
با بدخلقی اظهار کردم. دلم نمیتمایل داشت قلب بکنم و تنهایی به رستوران بروم.
دیروز مهیار را هم ناراحت کردم. لاله را دلخور کردم… همهی کارکنان را…
یک جورهایی نمیتمایل داشتم تنهایی با بچهها روبهرو شوم.
– وا! یه چیزیت میشه امیر! خودت روزگار منو عوض کردی!
در کرم کاسهایاش را باز کرد و من رویم ترشتر شد.
– مگه تو وسواس داری؟ اونشامگاهم شامگاه حموم بودی!
صورت سرخ و سفیدش را ماساژ میداد و از موهایش هنوز هم آب میچکید.
– نه بابا وسواس چیه! وقتی آدم زیاد کار کنه یا زیاد راه بره باید حموم کنه که تنش بوی بد نده. زن و مرد نداره، انسان باید همیشه تمیز باشه.
دوست نداشتم به رستوران بروم وگرنه من هم بدم نمیآمد حمام کنم.
البته نه در این حمام نحسی که روزگاری شهناز برای آنکه به مرتضی روی خوش نشان دهم در آن زندانیام کرده بود.
#لاله
صبحانهاش را با اخم و تخم خورد و بعد از رفتن شهناز و مرتضی او هم آهسته و بیسر و آوا از منزل خارج شد و به رستوران رفت.
هزار بار جعبهی لواشک را نگاه کردم.
هزاربار خرس عروسکی را بغل کردم و فشردمش.
حس خوبی داشتم از اینکه لباسهای راحتیاش را جا گذاشت.
از اینکه تخت و بالشم عطر او را گراهی شده بود از اینکه…
چهقدر زود بخشیدمش! تمام حرکت کردارهای زشتش را بخشیدم نه برای محبت دیشامگاهش، دوستش داشتم…
اولین مردی بود که دلم را دودستی تقدیمش کردم.
اامان مردی که برای روبهرو شدن با او پر از هیجان میشدم پر از حس تمایل داشتن. بوسیدن و بوسیده شدن…
بعد از ظهر را مجدداً به خونهی مادرم حرکت کردم. دلم نمیخواست حنا هم مثل من بیکس به خونهی بخت برود.
هرچند… فرخنده نمیگذاشت حنا هیچ کمبودی را حس کند.
– لاله عمه! اون سرویس چاییخوری رو بیار کادو بگیریم.
تبسمی به روی فرح زدم و سرویس چینی چایخوری را جلویش گذاشتم.
– عمه نمیخواد همهشو کادو بگیری اینا که واسه چیدن وسایل کاغذ کادوشو پاره میکنن!
فرخنده بادی به غبغب انداخت.
– وا! حرفایی میزنیا! جلو ایل و تبار بختیاری بگن یه اهمیتم به دخترشون ندادن!
حدسم درست بود، پس این آتشها از گور فرخنده کشیده میشد!
– مگه کین اونا عمه؟ اونام مثل خودمون درب و داغونن!
– کجامون درب و داغونه لالهخانم؟! جنابعالی خانواده رو از هم نپاشونده بودی الان همه دور هم بودن!
عمهفرح نامحسوس به زانویم ضربهای زد که زبان به دهان بگیرم و فرخنده آهی کشید و ادامه داد:
– بچهم کیسان داره جلو روم پرپر میشه!
حنا دهنش را کج و کوله کرد و عمهفرح هم مضطرب نگاهش را بین من و مامان گرداند.
– والا فرخندهجون اونی که پرپر شد بچهی من بود اون که همین الانم ولش کنی روی زن این و اون ولو میشه!
فرخنده که متوجه شد از راه زبان شتابزده و تیز نمیتواند وارد شود لحنش را آهستهتر کرد.
– گناه داره روحی! گناهشو نشور… کیسان عاشق لالهست بهخدا. جونش واسه این بچه در میره!
– کیسان فقط از حسودی داره میترکه عاشق چشم و ابروی من بود بهم خیانت نمیکرد!
– حالا یه خطایی کرده عمه! تو خودت خبط نمیکنی؟
دندان به هم ساییدم و نوارچسب چیده شده را کف دست عمهفرح دادم.
– منم خبط میکنم عمه! اما حداقلش میگم ببخشید! میگم من غلط کردم! اون چی؟ یه کلمه اومد به من بگه لاله نرو؟ چیکار کرد؟ راهی شد دختره رو صیغه کرد!
مولین و حنا با افتخار نگاهم کردند و عمهفرح در خاموشی جعبهی چایخوری چینی را کنار گذاشت و جعبهی قاشق و چنگال را جلویش کشید.
– بچهم خجالت کشیده بیاد بگه! خودش میدونه کارش زشته لالهجان…
نوارچسب و قیچی را روی زمین گذاشتم و از جایم بلند شدم.
– عمه بس کنید طرفداریای بیمعنیتونو از کیسان! از دیروزگار همش دارید متلک بار من میکنید! بسه دیگه من خر نیستم! یه عمری خر بودم پسر برادرت ازم سواری گراهی شد بسمه دیگه!
از اتاق انباری بیرون زدم، آوایش را متوجه شدم که میگفت:
– واه واه! چه زبونیم درآورده! همش تقصیر توه روحی!
بیتوجه وارد منزل شدم و مستقیم سمت اتاق بابا پا سریع کردم.
بابا در آن اتاق نبود، حدس زدم حتما در آشپزخونه است.
– بابا؟ حاجبابا؟ آقا مسعود؟
متعجب از آشپزمنزل بیرون آمد. این حرص آشکار در آوایم تعجبزدهاش کرده بود.
کاردی در دست داشت و پیشبند مشکی روی پایش را مرتب و اصاما بسته و متعجب نگاهم میکرد.
– چی شده بابا؟
بغض کردم و نتوانستم اشکهایم را مهار کنم. آرایش غلیظی که کرده بودم حتما با این گریه بر باد میراهی شد.
– نمیتونی جلوی دهن خواهرتو بگیری لااقل وقتی اون خونته به من خبر بده که نیام!
کارد را روی کانتر آشپزخونه رها کرو و دستکشهای لاتکسش را درآورد و کنارش پرت کرد.
– بیا بابا! بیا قربونت برم! باز چی اظهار کرده این آبجی ما که دخترمو غمگین کرده؟
با این حرفش گریهام بیشتر شد ولی خودم را لوس کردم.
– نمیام، شما برید همون خواهرتونو بغل کنید که هر حرفی از دهنش درمیاد به من میزنه انگار من کلفت خودش و داداشش و بچهی داداششم!
بابا لبخند زد و خودش جلو وارد شد.
– یعنی تو اینقد سختته کنیزی باباتو بکنی؟
دماغم را بالا کشیدم.
– منظورم عمو منصور بود نه شما!
دماغ قرمز شدهام را کشید و با آزردهی ساختگی گفت:
– نه دیگه! اظهار کردی داداشش! داداشش که منم بچهی داداششم که تویی!
خندهام گراهی شد… بابایی مهربانم طاقت متوجه شدن اشکهای بچههایش را نداشت.
– خیلی بدین بابا!
– دخترم بخنده، بذار من بد عالم باشم بابا!
حالا که آرام شده بودم گونهاش را بوسیدم و با شرمندگی نگاهم را به دیدههای سبزش دوختم.
– ببخشید بابایی، نباید صدامو میبردم بالا!
به عادت همیشگیاش روی موهایم را بوسید و جویا شد:
– فرخنده چی میگفت عزیزم؟
– هیچی! چرت و پرت! کیسان پشیمونه و فلانه و…
صورت بابا حالا جدی بود، پر از ابهامی که نمیخبر داشتم از کجا آب میخورد.
– میدونم، میدونم بابا! کیسان اومده بود مسجد پیشم!
دیدههایم گرد شد و قدمی از او فاصله گحرکت کردم…
وحشت به دلم چنگ انداخت و کشیدهی تپشهایش را خودم شنیدم!
هراسیدم نکند چیزی از ازدواج من و امیر درک کرده باشد و حالا…
– چی… چی میاظهار کرد!
بابا کمی لب پایینش را جوید. انگار داشت حرفش را سبک و سنگین میکرد که چهطور به زبانش بیاورد.
– بگین دیگه بابا! جون به لب شدم!
نفسی گرفت.
– قول بده عصبی نشی لاله، با منصور اومده بود منم نتونستم نه بگم!
باز هم عمو منصور! باز هم در رودرواسی انداختن بابا! باز هم یک شر و دردسر جمتوجه شدی که آن پدر و پسر یک پای قویاش بودند…
وا رفته روی نزدیکترین صندلی جای گرفتم و با نا امیدی و قلبخوری نگاهم را به بابا دادم و او قلبجویانه کنارم از حرکت ایستاد.
– فقط یه فرصت خواسته کیسان. من میدونم تو نمیخوایش فقط بهخاطر من یه فرصت بهش بده بابا! بهخدا زندگی آدم ارزششو نداره بهخاطر یه سوءتفاهم به همش بریزی…
میان حرفش پریدم و متعجب پرسیدم:
– سوءتفاهم؟ شما به خوابیدنش روی یه زن دیگه که از قضا صمیمیترین دوست من بودو میگید سوءتفاهم؟ باورم نمیشه باباحاجی! باورم نمیشه بازم شما گول حرفای اونا رو خورده باشی!
دستی به سرم کشید و باز هم موهایم را بوسید.
– گول نخوردم بابا… فقط منطقیتر به قضیه خیره شدم.
چشم بستم و سعی کردم دهانم به فحشهای ناموسی باز نشود.
زنعمو با تمام آزارهایش حیف بود که فحش بخورد. میاطلاع داشتم تقصیری ندارد و در تمیز کردن خانهاش درجا زده و بیرون نمیآید.
– بس کن پدر من! هنوزم نفهمیدی پسر برادرت چه جونوریه؟
– خجالت بکش لاله! کیسان مثل پسر منه تو…
از جایم کشیده شدم و با خشمگینت به اتاق حنا حرکت کردم که کیف و شالم را بردارم.
– بهشدت خودسر شدی! چن دفه بهت بگم وسط حرف زدن من حق نداری بری؟
شالم را نامرتب روی سرم انداختم و سمت اویی برگشتم که حالا با اخم به در اتاق تکیه داده بود.
– آره من خودسر شدم من بد شدم زبوندراز شدم. بسمه هرچی کردین تو پاچهمو هیچی ناضافه کردم! بچهی برادرت ارزونی خودش من نخواستم!
کف دستش را قد بلند کرد که بزند ولی پشیمان شد.
– ولت کردم که حرفمو نمیخونی!
– آره حاج مسعود، دیگه حرف زور هیچکسو نمیخونم!
اظهار کردم و از اتاق بیرون زدم و بعدش هم از خونه.
– چی شده مادر؟ لاله کجا میری؟
– چیزی نشده مولین برو از اون شوهرت بپرس!
دلواپس نگاهم کرد و به گونهاش کوبید.
– آخر زبون به دهن نگرفت!
دلم نیامد مولین را از خودم برنجانم.
بوسیدمش و از خونه بیرون زدم.
لعنت به فرخنده و منصور که همیشه مایهی عذاب و قلبخوری در خانوادهی ما میشدند.
حوصلهی خانه رفتن را نداشتم. نمیخبر داشتم باید چه کنم، زن امیرحسین بودم و پدرم میخواست به آن کیسان ابله فرصت دهم.
سمت خانهی امیرحسین راندم، باید این مشکل را با او درمیان میگذاشتم.
اینبار دیگر تنها نبودم، شاید به پشتگرمی او میتوانستم جلوی همهشان بایستم…
کلید منزلاش را خودش در سویچ نارنگی جا کرده بود. نیازی نداشتم منتظرش بمانم.
ماشین را چند کوچه آنطرفتر پارک کردم که شک کسی را برانگیخته نکنم.
لباسهایی که در سبد چرکهایش داشت را شستم، ظرفهایی که قرار گرفته در سینگ رها شده بودند را…
پر از بغض و فکر کارهای بابا منزل را گردگیری کردم و جارو زدم.
کتابهای آشپزیاش را در قفسهی گچی روی دیوار جا دادم و شام مختصری پختم. املت کدو و سبزی خوردن و دوغ…
حوصلهی مفصلترش را نداشتم. نمیاطلاع داشتم چه کنم با این شرایط پیش وارد شده.
چهطور به کیسان حالی کنم پی زیستن خودش برود و کف دست از سر من بردارد.
تا به خودم آمدم ساعت از یازده هم گذشته بود.
او دیشب من را از عالم حزن و اندوحم بیرون کشید و من تمام غم و غصههایم را برایش آورده بودم. چه معاملهی نابرابری!
#امیرحسین
هرچه موبایلش را گراهی شدم خاموش بود، از مهیار هم سراغش را گحرکت کردم.
بیاطلاع بود از احوالات لالهی فراری! حق داشت فرار کند گند زده بودم!
صبحش را با بداخلاقیهایم زهر کردم… یک آن هراسیدم که نکند برایش مشکلی پیش وارد شده باشد.
تمایل داشتم سراغش را از هدی بگیرم ولی پشیمان شدم… نباید هدی را در روابطم دخیل میکردم.
– چرا خاموشی جوجه طلایی؟
برای آخرین بار شمارهاش را گرفتم و کلید را در قفل چرخاندم.
یک جفت کفش اسپورت کوچک و خواستنی جلوی در هال تبسم را به لبم آورد… اینجا وارد شده بود پدرسوخته!
– لالهخانم فرفری؟ کجایی؟
آوایش از آشپزخونه وارد شد.
– اینجام…
بوی پونه کل آشپزخونه را برداشته بود. لاله هم خم شده و داشت زیر تابه را روشن میکرد.
– سلام، ببخشید بیاجازه اومدم اینجا.
دوست داشتم بگویم ممنون از اینکه رسیدی و چراغ منزل را روشن کردی ولی…
من آدم ابراز احساسات عاشقانه نبودم! حداقل به لاله ابراز نمیکردم.
– علیک سلام! گوشیت چرا خاموشه تو؟ نمیگی آدم دلواپس میشه؟
آهی کشید.
– خاموش کردم که از خونه مامانم زنگ نزنن. حوصله نداشتم!
شاخکهایم تکان خوردند. حتما باز یک چیزهایی شده بود که لاله سرخورده و ناامید نگاهم میکرد.
– چیزی شده لاله؟
سعی کرد بخندد ولی سعیش بیخودی بود!
لبهای سرخش فقط کمی انحنا یافت.
– نه! کف دست و صورتتو بشور بیا شام بخوریم.
شام خورده بودم، کمی استیک ولی قلبم نیامد کف دستش را رد کنم.
از سر و روی منزل معلوم بود چهقدر زحمت کشیده است.
– دوش بگیرم میام.
👩🍳آشپزباشی🧑🍳
#پارت_۳۱۹
پس از یک روزگار سخت و طاقتفرسا در آشپزمنزل و کنارش نگرانی برای همسر کوچولویم یک دوش کوتاه میچسبید.
تصور آنکه شب را کنارم میماند پرشورام میکرد… اتفاقاتی که میمیل داشت بیفتد.
من و او… بلاخره بی دغدغه و بعد از چند ماه میتوانستم آنطور که قلبم میخواهد داشته باشمش!
پر هوس، پر لذت… فکرش هم قلبم را به لرزه در میآورد.
– امیر؟ حولهتو کجا بذارم؟
خوشم رسید که حواسش به همهچیز بود!
نمونهی یک زن ناب ایرانی! لالهی مهربان و قشنگیم…
– تمومه حمومم… بده کف دستم.
در را بیهوا باز کردم و او جیغکشان پشتش را به من کرد و توقف کرد.
– خیلی پسر بدی هستی امیرحسین!
خندهام گرفت، بلاخره که باید عادت میکرد به دیدن تن برهنهی من!
– چته بابا! دیو که نمتوجه شدی. یهکم هیز باش زن!
حوله را پشت سرش گراهی شد.
– بگیر اینو ببینم! هیز چیه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن