– امیرجان میری پایین من برم خونه؟
ابرو بالا انداختم و لاله با استیصال نگاهم کرد.
– اگه بگم فوری میری پایین من برم؟
– میرم.
نگاهش را از من دزمشاهده کرد، شل کردم که چانهاش را از میان انگشتهایم بیرون بکشد.
خجالتش را درک میکردم.
معذب بودنش شیرین بود، شاید لاله اولین زنی بود که عاشق من میشد.
تینا رک و راست حرف قلبش را زد، خیره در چشمهایم! من احمق هم…
– راستش من، نمیدونم چهطوری برات توضیح بدم. یهکم مسخره بهنظر میاد… آخه! من فقط چند ماهه از کیسان جدا شدم اونوقت…
خندهام گحرکت کرد! رسما داشت صغری کبری میچید که از جواب دادن فرار کند!
– دخترهی سرتق! یه کلمه بگو آره یا نه!
نفس عمیقی گرفت، انگار میمیل داشت تپش قلبش را آرام کند. کف دستهایش علنا میلرزید!
– چرا مجبورم میکنی خب؟
همین طفره رفتنهایش نشانهی عاشق شدنش بود، همین لرزیدن کف دستها و از ته چاه دروارد شدن صدایش نشان از باختن قلبش به من بود.
منِ امیرحسین! منی که انگار از دار جهان فقط محبت گرم این دخترک کوچک را داشتم.
مهیار هم بود هدی هم! ولی جنس محبت هیچکدامشان اینقدر لذت و غرور به من نمیداد.
– چراکه خودمم مجبورم بشنوم!
آب دهانش را قورت داد و لبهای کوچکش را بار دیگر به هم فشرد و دلم را زیر و رو کرد برای یک بوسه از آن غنچه!
– دارم!
نگاهش کردم، کاویدمش! این زن معجزه بود وسط آن همه بلبشوی حیات من!
وسط حرکت کردن تینا کینهی دیرینهی من و شهناز، وسط از کف دست دادن بچهای که چهقدر ذوق وارد شدنش را داشتم!
نامردی بود احساسم فقط یک هوس باقی بماند…
#لاله
چند روزی از اعتراف گرفتن زورکی امیر میگذشت.
بهمن ماه شیراز هنوز سرد بود ولی کمکم داشت گرمای رسیدن بهار درختهای ازگیل را از خواب زمستانه بیدار میکرد.
مولین و عمهفرح کمکم داشسریع بساط خونهتکانی عید را مسیر میانداخسریع و مهیار و حنا هم به دنبال کارهای عقد و عروسی و چانه زدن با پدر بودند.
نه بختیاریها دلشان به این کار رضا بود و نه بابا مسعود!
منتها بختیاریها حرفی نمیزدند و بابا حتی برای لباس عروس حنا هم نظر میداد که قلوهسنگی جلوی پایشان انداخته باشد!
تاریخ عروسیشان افتاده بود بیست و نه اسفند…
خوب بود، روزگار مبارکی میشد.
بعد از سالها خواهرم داشت خوشامگاهخت میشد و این نهایت آرزوی یک خواهر برای خواهرش است.
– لاله این خوبه؟
صوتی حنا از فکر بیرونم کشید، تنها یک روز آف داشتم آن را هم برای خرید طلا و حلقه با مهیار و حنا همراه شدم.
– خوبه عزیزم. مهیار کو؟
نگاهم را به حلقهی زرد ظریفی دادم که تنها سه نگین کوچک سفید رویش داشت.
– وا آبجی! عاشقیا! اظهار کرد که میره دنبال امیرحسین!
وای امیر! این چند روزگار دوباره من جن شده بودم و او بسمالله!
فرار میکردم که مجدداً گیرم نیاندازد! اصلا مگر او نباید بالای سر کارگرها میاز حرکت ایستاد؟
– اون دیگه چرا؟
– چی بگم! من که ازش بهشدت بدم میاد تصورشو کن! مثل یه مار آناکوندا جلوی یه دشت پر از پونه!
خندهام گحرکت کرد، راست میگفت! امیر و حنا هیچوقت از هم خوششان نمیرسید.
وارد شدند، پیراهن سفید و شلوار مشکی پوشیده بود. او هم مثل درختهای ازگیل داشت کمکم هوای بهاری را حس میکرد.
– مار از پونه بدش میاد در لونهش سبز میشه!
اامان جملهاش بعد از نگاه کردن به حنا این بود!
– نه که من خیلی از تو خوشم میاد؟
بیان کرد و رو به مهیار توپید:
– آدم نبود با خودت ورداری بیاری تا این؟
امیرحسین زیرنگاهی نگاهی به من انداخت و جواب حنا را درحالی داد که در فضای کوچک طلافروشی کنار من میاز حرکت ایستاد.
– دلخوری میتونی بری!
پیرمرد طلافروش خندهی کوتاهی کرد و جفت حلقهی انتخابی حنا را روی میز گذاشت.
– خانمتون اینو انتخاب کردن جناب بختیاری!
حنا پشت دیدهی نازک کرد و با مهیار مشغول چک و چانه زدن با طلافروش شدند.
– تو هم چیزی خریدی؟
این همه نزدیکیاش باز هم تپش دلم را بالا میبرد.
دلبسته شدم فاصله بگیرم، بیرون بروم و خودم را در مغازهی دیگری از بازار زرگر ها بیاندازم یک مغازهای که در مشاهده کرد او نباشد!
آنوقت وقتی آنها حرکت کردند بیرون میرسیدم و میگریختم.
– نه…
سرش را پایینتر آورد و کنار گوشم اظهار کرد:
– هرچی دوس داری انتخاب کن من میخرم!
بیشتر خجالت کشیدم، امیر کف دست و قلبباز بود این را این مدتی درک کردم که کنارش کار میکردم.
حواسش به همهی کارگرها بود، به زیستنهایشان، مشکلاتشان…
وقتی با همهی خصومتش با سپیده یخچال جهیزیهاش را خرید فهمیدم احساساتش به آدمها مانع کمک کردنش نمیشود!
– ممنونم، من اهل طلا پوشیدن نیستم…
دیگر چیزی نگفت و من روی صنقلبی کنار آینه جای گرفتم.
تحمل این همه نزدیکیاش را نداشتم.
خجالت میکشیدم از اینکه او احساساتم را میخبر داشت.
– لاله میگه پنج و نیم بهنظرت ارزون نیست؟
تبسم بیجانی زدم، چند سال پیش وقتی کیسان میخواست برایم حلقه بخرد، عمو منصور سنگینترینش را برایم برداشت ولی زندگیام چه شد؟ هیچ و پوچ!
– نه عزیزم، مهم قلب خوشه ارزونترم برداری طوری نیست.
– همینم از سرت زیاده!
امیرحسین گفت و کنار من جای گرفت، با لذت به حرص خوردن حنا خیره شد.
– لاله به این بگو دهنشو ببنده کلاهمون میره تو هم!
مهیار خندهاش را خورد و حنا را با تشر صدا زد.
– حنانه؟
– چیه هی حنانه حنانه!
امیر خونسرد به دیوار پشت سرمان تکیه داد و آرامتر به من اظهار کرد:
– خواهرت خیلی غیرقابل تحمله!
لبم را گزیدم حالا حوصلهی حاضرجوابی را نداشتم.
– چیه تو لال شدی مامانخانم؟
– بریم بچهها!
مهیار و حنانه منتظر ما نماندند و از مغازه بیرون زدند.
حنانه آنقدر سرش گرم بود که وقت فضاما کردن نداشت.
کشیده شدم و ایستادم.
– بسیار ممنون آقا لطف کردین. با اجازهتون.
بند کیفم جایی گیر کرده بود، برگشتم که آزادش کنم اما میان انگشتهای امیر متوجه شدمش.
– کجا؟ گفتم انتخاب کن.
بند کیفم جایی گیر کرده بود، برگشتم که آزادش کنم اما میان انگشتهای امیر مشاهده کردمش.
– واقعا دلت با طلا نیست؟ من خوشم میاد زن طلا داشته باشه!
پیرمرد با لبخند نگاهمان کرد منتظر بود خرید کنیم اما با برگشتن حنانه امیر کیفم را رها کرد.
– وا آبجی چرا نمیای؟
امیرحسین پیشدستی کرد و جوابش را داد:
– چقد تو فوضاما به تو چه آخه! شاید ما بخوایم کادومون سوپرایزی باشه.
حنا شاد پرید و دستش را دور گردنم انداخت.
– الهی قربونت برم آبجی! تو این شرایط مالیت میخوای طلا بخری؟
تمام پولم را تا آخر به امیر داده بودم برای رهن خونه. هیچ چیزی نداشتم جز حقوق همین ماهم!
– قابلتو نداره عزیزم…
اضافه کردم و با آزردهی امیرحسین را نگاه کردم. با تبسمی ساکت نگاه بر هم زد و با نیش زبان به حنا گفت:
– بهشدت خب! برو دیگه ما خودمون میایم!
حنا پشت چشمی نازک کرد و صورت من را بار دیگر بوسید.
– پس ما میریم سمت پارکینگ خیابون بغلی شمام بیاین آبجی.
رفتنش را با شانههایی افتاده تماشا کردم و ناتوان سمت امیرحسین برگشتم.
– من چه غلطی کنم؟
بازویم را سمت ویترین کشید.
– بیا ببین، هرکدومو خواستی براش بخری من حساب میکنم.
بازویم را کشیدم و با غیظ به ویترین خیره شدم. میمیل داشتم پول نقد بدهم، مهیار و حنا نداشتنم را درک میکردند اما حالا طلای سبک نمیتوانستم بخرم.
– چرا جای من حرف زدی امیر! من زورم نمیرسه طلا بخرم!
تبسمی زد و بیخیال ویترین را نگاه کرد.
– انتخاب کن.
نگاهم را به ویترین دادم، انواع پلاک و انگشتر و گوشوار… جذاب و درخشان. نمیدانستم چه انتخاب کنم که هم ارزان باشد هم بهنظر نرسد که ارزان است.
– این فرشته کوچولو رو نگاه شکل خودته!
نگاهم پی پلاک کوچک رفت، راست میبیان کرد، یک فرشتهی کوچک طلایی با بالهای گشوده.
لم داد و دوباره به ویترین چشم دوخت.
انگشتر طلایی که از طلای سفید و زرد بود برای حنا توجهم را جلب کرد.
– میشه اینو بیارید ببینم چقدر میشه؟
– اون نه. این جفت گردنبندو بیارید بیزحمت.
گردنبندهایی که بیان کرد را بالا آورد. دو نیمهی دل که چفت هم میشدند.
– کار تهرانه آقا، نگاه کنید کنده کاریهاشم ظریف و زیباه قیمتشم مناسب در میاد.
امیر برداشت و جلوی صورت من گرفتش.
– چهطوره؟ من مردونهشو براشون میخرم تو زنونهشو.
فکر بدی هم نبود ولی قیمتش برایم بهشدت خیلی مهم بود.
پولم را پای این میدادم باید حداقل دو هفته نارنگی هم بی بنزین میماند.
چند دقیقه بعد با سه گردنبند از مغازه بیرون وارد شدیم.
با سگرمههای درهم من و خندههای او!
– چته؟ بد قلقی میکنی چرا؟ بابا از حقوقت کم میکنم چن بار بگم؟
گردنبندی که به گردنم آویخته بود را از زیر یقهام بیرون آوردم و پرسیدم:
– اینو چی؟ هیچ فکرشو کردی یکی اینو ببینه من چه جوابی بدم؟ بگم حرف “آ” لاتین کیه؟
شانه بالا انداخت و بیتفاوت اظهار کرد:
– خب بگو عاشقیمه!
از کف دست خودم حرص خوردم! چه تخم لقی بود که در دهان او شکاندم!
احساس مالکیتش اعصابم را تحریک میکرد… من که احساس او را نمیخبر داشتم.
– هیچم اینطور نیست! هیچکس محبت من نیست!
– مطمئنی هیچکس؟ حتی من؟ پس اون دختر خوشمزهای که اونشامگاه اونقد خوشگل به عاشق شدن من اعتراف کرد کی بود؟
دوست داشتم بگویم تو که من را دوست نداری برایت چه فرقی میکرد، چرا توجهت به من جلب شده؟
برای یک همخوابگی لعنتی که در ذهن مریضت جولان میدهد اینقدر قلب بیچارهی من را نلرزان.
– نمیدونم کی بود، بهتره بریم بچهها منتظرن.
از نگاه داغ و منتظرش فرار کردم و زیر نور و برقی که از مغازههای زرگرها میتابید قدمهایم را تند و تندتر برداشتم به خیال اینکه جایش گذاشتهام اما او با قدمهای بلندش بار دیگر خودش را به من رساند.
– چرا در میری لاله؟ بدم میاد تا یه چیزی میشه ازم فرار میکنی!
– من فرار نکردم.
– پس فرار کردنای تو رستورانت چی میگه؟ الانت چی میگه؟
جلوی یک آینه و شمعدان فروشی توقف کردم و نگاهش کردم. چهقدر دوستش داشتم…
با اینکه میخبر داشتم علاقهای به من ندارد.
میاطلاع داشتم تمام این کارها و حرفهایش تظاهر است که من را به محرمیت راضی کند ولی دوستش داشتم.
قلبم میخواست تا ابد دوستش داشته باشم…
– دوست ندارم بیشتر از این درگیرت بشم رئیس!
رئیس گفتنم روی اعصابش بود، یک بار اظهار کرد دیگر رئیس نگویم ولی من میبیان کردم.
وقتهایی که میخواستم جدیتم را به رخش بکشم.
– ببین منو! رئیس باباته!
خندهام گراهی شد، این کلمه انگار حسابی روی نروش بود.
– بابام فعلا رئیس آشپزخونهی مسجده!
– د اشتباه میکنه! باید رئیس خونتون میبود و تو رو تربیت میکرد. تربیت میکرد که تو این کلهی پوکت حرف جا بگیره!
لبم را گاز گحرکت کردم که به این عصبانیتش نخندم.
– کوفت کاری! بهت نگفتم نگو رئیس؟
– خب چی بگم بهت؟
پلاکی که روی شالم وارد شده بود را با نوک انگشتش لمس کرد.
– بگو امیر… امیرجان اضافه کردنتو خیلی دوست دارم.
قدمی فاصله گراهی شدم.
میترسیدم از اینطور مهربانی کردنهایش. دلم تپشش بالا رفت، عاشق شدنم داشت قلقل میکرد.
– بریم دیره بچهها منتظرن گناه دارن…
– اصلا حوصله خواهرتو ندارم.
شروع به راه راهی شدن کردیم، تعجب کردم او چهطور سردش نیست.
با یک پیمسیرن و یک زیرپوش سردش نمیشد واقعا؟ بوی عطر دلانگیزش میوارد شد و مستم میکرد. مسیر رفتن با او را دوست داشتم…
اختلاف قد زیادمان بامزه بود.
– آقا تست عطر؟ عطر تست میکنید آقا؟
امیر سری بالا انداخت و بیتفاوت از کنار پسر نوجوان گذشت. قلبم برایش سوخت…
اگر مجبور نبود ابداً تن به این کار نمیداد.
– امیرجان؟
نشنید اما داشت دنبالم میگشت. چند قدمی جلوتر رفتم و بار دیگر آوایش کردم.
– امیرجان؟
دو قدم جلو آمد و با اخم نگاهم کرد.
– جانم…
قلبم ترکید! جانم گفتنش چهقدر شیرین رسید! لالشده نگاهش کردم. یادم رفت میتمایل داشتم چه بگویم.
– چی شده مامانم؟
امروز قصد جان مرا کرده بود این مرد قدکشیده!
پسرک هنوز هم به رهگذرها اصرار میکرد از دستش تست عطر بگیرند.
– عطر…
– عطر میخوای؟
دستش را بالا آورد و بلافاصله پسر را صدا کرد.
– آقا پسر؟ میای اینجا؟
پسرک خوشحال از پیدا کردن یک مشتری قدم تند کرد و نزدیکمان وارد شد.
– بفرمایید آقا…
تستهای عطر را از دستش گحرکت کرد و جلوی صورتم آورد.
– بو کن ببین کدومو میخوای؟ بهنظر من وسطیه خوبه.
بویش کردم، هیچ عطری مثل عطر او خوشامگاهو نبود! من هیچکدام از این عطرها را دوست نداشتم.
ناخودآگاه از زبانم در راهی شد و پرسیدم:
– عطر تو چیه؟
اول متعجب شد، بعد کمکم کنار دیدههای گرد شدهاش چین افتاد و لبهایش کش وارد شد.
– ممنونم آقاپسر میتونم تستهاتو نگه دارم؟
پسرک سری تکان داد و با نگاه چپچپی از ما دور شد.
امیر انگشتهایش را قفل انگشتم کرد و سمت خودش کشیدم.
– بیا بریم اون دوتا الان تو پارکینگ بچه میکارنا!
به دنبالش کشیده شدم اما هنوز زبانم به اظهار کردن حرف نمیچرخید.
کی اینقدر ولنگار شده بودم که میان همهی مردم کف دست در کف دست مردی قدم بردارم.
اگر کسی از دوست و آشنا و فامیل میمتوجه شد چه؟ آنهم در شلوغترین نقطهی شهر…
کنار ورودی بازار وکیل!
– کف دستمو ول کن امیر.
بیان کردم و سعی کردم انگشتهایم را رها کنم اما او هنوز محکم گحرکت کرده بودشان.
– بیا غر نزن دختر! دستتو ول کنم چهطوری شتابزدهشتابزده بکشونمت؟ عقب میمونی از قدمام.
وحشت دیده شدنم با او و برخوردی که ممکن بود مولین با من داشته باشد دیوانهام کرد.
دیده شدن زنی مطلقه با مردی به قد و بالای او
سوژهی جالبی میشد برای خالهزنکها که بگویند لاله طلاق نگرفته پی هرزگی حرکت کرده…
– امیرجان ول کن دستمو یکی میبینه شر میشه!
انگشتهایم را بیشتر فشرد، ساییده شدن فکش را حس کردم.
– کی میبینه؟ بچهبازی در نیار یه امروزگاری حالم خوبه گند نزن توش.
مگر کف دست خودم بود کنترل ترسی که به جانم چنگ میانداخت.
ترسیده دور و برم را نگاهی انداختم و این نگاه فشار خون امیر را بیشتر بالا برد.
– تو شهر به این بزرگی الان فقط باید فامیل تو اینجا باشن؟ لاله این مسخره بازیات اعصاب منو خورد میکنه! یا منو دوست داری و پای دوس داشتنت میمونی یا نداری و از حرف مردم میترسی!
بلاخره مستقیما به رویم آورد که بیان کردهام دوستش دارم…
ناچار از هچلی که در آن گیر افتاده بودم اولین جملهای که به ذهنم رسید را به زبان آوردم.
– خب چرا ثابت کنم؟ هرچیم تلاش کنم وقتی تو دوسم نداری…
انگشتهایش ساکت شل شد و انگشتهایم رهایی را حس کردند.
میخبر داشت حق با من است و اخم و تخم میکرد. میخبر داشت و لبهایش را به هم دوخت و حرفی نزد.
– امیر من چیز بدی گفتم؟
شانه بالا انداخت.
– نه فقط روی انصافت یهکم کار کن…
دندانهایم را روی هم ساییدم، کدام انصاف؟ کدام بار حتی به زبان آورده بود از من خوشش میآید؟ تنم را عاشق شد؟ به درک که عاشق شد!
– من هرزه نیستم جناب بردبار! برو دنبال اهلش بگرد!
اضافه کردم و با صورتی برافروخته وسط خیابان ترکش کردم.
متنفر بودم از این وضعیت گهی که در آن گیر کرده و کف دست و پا میزدم.
زیستن آشفته بار دیگر داشت روی سگش را به من نشان میداد…
****
#امیرحسین
زیردیدهی پاییدمش، میان بچههای خودش میچرخید و با حوصله برایشان توضیح میداد کارها را چهطور انجام دهند که آسانتر باشد.
اینبار قهر نبودیم، مهیار که نبود کل کارهایش گردن من و لاله بود.
با هم حسابها را چک میکردیم سفارشات مجالس را ثبت میکردیم و گهگاهی هم به همدیگر کمک میکردیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن