در هال را که مهیار پشت سرش باز گذاشته بود را بستم. بار دیگر تنهایی و عذابوجدان با هم سراغم رسیدند.
لاله را این مدت شناخته بودم، زن نجیبی بود، نه از جنس تینا و نه به پررویی خواهرش حنانه.
با همه مهربان بود ولی نمشاهده کردم برای مردی غمزه بیاید یا خودش را لوس کند… انگار نه انگار که باید روی کارکنانش ریاست کند.
کوچکتر از همه بود اما شده بود خواهر بزرگ همهشان!
آیتالکرسی طوطی وار در ذهنم تکرار شد، بی آنکه لبهایم تکان بخورد خواندمش و فکر کردم. به آن شامگاه به چند ماه پیش…
آن اتاق لعنتی! کاش مشروب نمیخوردم! کاش میتوانستم آخرش را به یاد بیاورم. میخبر داشتم به تخت کشاندمش.
یادم بود تکتک لباسهایش را بیرون کشیدم این را هم به یاد داشتم که تمام تنش را بوسیدم و موهایش را بوییدم، نالههای ریزش یادم بود اما آخرش آخر این گناه را به یاد نداشتم…
مثل یک تلویزیون سیاه و سفید قدیمی یکهو تصویر برایم برفکی میشد و دیگر بالا نمیوارد شد.
سجادهی پدربزرگ را پهن کردم و رو به قبله قرار گرفتم. نیاز داشتم کمی با خدا حرف بزنم…
– این تاوون کدوم گناهه خدا! اینهمه غمگینی قلب شهناز؟ منو کجا کشوندی؟ این حکمتته که از یادم بردی؟ تو این برزخ قراره چی به سرم بیاد…
قطرهی اشکی از گونهام ریخت. دیگر نمیتوانستم همهی بغضهای عالم را در دلم جمع کنم و دم نزنم.
حالا تنها بودم و میتوانستم در تنهایی خودم و با خدای مهربانم درد قلب کنم.
– خدایا منو از این عذاب وجدان نجات بده… خدایا یادم بیار این غلطی که با لاله کردم تا تهش راهی شدم یا نه! خدایا کمکم کن…
قرآن بزرگ سرمهای رنگ را از روی رحل چوبی کندهکاری شده برداشتم.
تسبیح فیروزگارهای مشدی هنوز زیرش بود… قرآن را با احترام روی سجاده گذاشتم و تسبیح را به صورتم نزدیک کردم.
بوی میخک میداد. بوی تمام بچگیام!
صوتی پدرم در ذهنم وارد شد.
انگار همین لحظه بود. همین گوشهی اتاق پدربزرگ نماز میخواند و پدر هم برای آشسبزی کف دستپخت شهناز، از درخت داخل حیاط نارنج میچید.
“حسین بابا؟! بیا کمک کن اینا رو ببر بده کف دست مولینت!”
من پسر او بودم و اینهمه پست؟ اویی که جز شهناز چشمش روی همهی زنها بسته بود و پسرش…
تسبیح را کنار مهر گذاشتم و قرآن را برداشتم، بوسیدمش و به پیشانی چسباندم. خدا تنها اینطور میتوانست جوابم را بدهد…
دیده بستم و نیت کردم، از خدا خواستم حافظهام را یاری کند…
قرآن را باز کردم، صفحهی سمت راست. نگاهم را که باز کردم اولین آیهای که به نگاهم خورد لبخندی میان گریه بر لبانم آورد…
“قالَ قَد أُجیبَت دَعوَتُکُما فَاستَقیما وَلا تَتَّبِعانِّ سَبیلَ الَّذینَ لا یَعلَمونَ”
یونس بود… آیهی هشتاد و نهش! با بغض و خوشحالی زمزمه کردم:
– دعای شما پذیحرکت کرده شد! استقامت به خرج دهید؛ و از مسیر کسانی که نمیدانند، تبعیت نکنید!
موسی و هارون… موسی دعا میکرد و هارون آمین میگفت. من که دعا کردم چه کسی آمین اضافه کرد؟ شاید خود خدا شاید هم زنی کمی آنسو تر روی تخت بیمارستان.
زنی که نمیدانستم چه بر سرش وارد شده… شاید لاله هم دعا میکرد همهچیز معلوم شود.
مطمئن بودم او هم قلبخور است و قلبدلواپس از خودش. اذیت میشد که میگفت فراموش کنم آن شامگاه را…
#لاله
درد امانم را بریده بود، کار زیاد امروزگار و سرپا ماندن زیاد ماهیانهی این ماهم را دردناک و غیر قابل تحمل کرده بود.
– بهتری مادر؟ مسکنه بهترت نکرده؟
– نه مامان جان… تازه زدن زود اثر نمیکنه!
با دلسوزی روی صندلی قرار گرفت و کف دستم را گراهی شد.
– چقد بهت بگم خودتو زجر نده مولین… کار همیشه هست. این پسره هرچی کاره میریزه رو سر تو.
لبخند بیجانی زدم. به مولینروحی بود میتمایل داشت کل تقصیرهای دنیا را گردن مهیار بیچاره بیاندازد!
– بهخدا تقصیر مهیار نیست مولین! اون بیچاره با این که وظیفهش نبود کلی کمکم کرد.
چادرش را جمعوجور کرد و با غیظ زیر بغلش زد. اعصاب نداشتهی مولین همواره باعث میشد بهخاطر چیزهای الکی حرص بخورد.
– وظیفهشه! چن ساله خواهرتو معطل کرده. دختر من صدتا تمایل داشتگار داشت و واسه این ردش کرده!
درد شکم و کمرم کمکم داشت ساکت میشد ولی ماهانه صبر همیشگیام را گحرکت کرده و حوصلهی حرفهای تکراری مولین را نداشتم.
– بس کن مولینجان! حنا میل داشتگارش کجا بود چهارتا کور و کچل که همونام نبودن شرفش بیشتر بود!
– وا! حرفا میزنی تو دختر! پسر جمیله بد پسری بود خداوکیلی؟ مهندس… خونوادهدار! والا اگه یکی بود مثل پسر کوچیکهی خانمدکتر… متشخص، آقا! حنانه رو رو سر بهش میدادم.
با همین جملهاش مطمئن شدم مولین خواب هادی را برای حنانه دیده!
ناخودآگاه جای هادی چهرهی اخموی امیر مقابل چشمانم جان گحرکت کرد… با همان چشمهای سیاه و موهای مواجش!
قلبم برایش تنگ شد، با اینکه امشامگاه تمام وقت هر دویمان در آشپزمنزل بودیم اما نگاهم نمیکرد.
دیگر به پر و پایم نمیپیچید، تا مجبور نمیشد دهان وولینده اش را باز نمیکرد…
آهی کشیدم و اندیشیدم، به اامان متوجه شدارمان ان مهمانی کذایی، آن تختی که صبح فردایش لخت و عور خودم را در آغوش او پیدا کردم.
تنها یکی دو صحنه از آن شامگاه یادم بود. تنها کف دستهای بزرگی که لباسهایم را میکند و دندانی که شانهام را گاز گرفت… اینها را هم حتما از دردشان به خاطرم مانده بود.
آهی کشدار کشیدم و پرسیدم:
– مامان؟
– جونم…
به چروکهای کنار چشمش خیره شدم، حاصل سالها زندگیاش با پدر و خانوادهی پدریام…
– احساست به بابا چیه؟
چپچپ نگاهم کرد و انگشتهایش را از روی کف دستم کنار کشید.
– باز بار دیگر تو روت ریز خندیدم پررو شدی؟
غمگین نگاهش کردم، او چه میخبر داشت چه در دل واماندهی من میگذرد.
– مامان من نمیدونم دلدادگی چهطوریه… چه مدلیه. مولین شما عاشق بابا بودی؟
نگاهش بار دیگر دلسوزانه شد.
– بمیرم برای بچهم که حتی نذاشتن مثل این ورپریده عاشقی کنه… هی مادر! عشق و عاشقی من و بابات فقط دوبار در کلاس خیاطی من و عمه فرحت همدیگه رو دیدن بود.
ریز خندید، از همان خندههای ناب سالی یک بارش. میخندید ولی به ندرت اینقدر دلربا و ملیح…
– ازش خوشم میومد… قد قد بلند، آقا، شیک!
بیشتر چش و چار سبزش دل و دینمو برد… تو دقیقا شبیه باباتی، بعضی وقتا با خودم میگم چراکه اینقد دوسش داشتم تو جفت خودش شدی!
به صورتم خیره شد و در خاطراتش غرق شد، شاید در عاشقانههای خودش و بابای مهربانم.
– میگن وقتی زن بسیار عاشق شوهرش باشه بچش میشه شامگاهیه مردش… شبیه بابات شدی! حتی اخلاقت، مظلومیتت.
آهی کشید، مولینروحی همیشه آزرده بود برای زندگی دوست جانیاش فرح غمگین بود و غصه میخورد.
– تو که جهان اومدی همه چیز خوب شد، همه چی دلنشین شد. اگه فرخنده اون کارا رو با فرح نمیکرد…
سرش را تکان داد و از جایش بلند شد، صورتم را بوسید و اضافه کرد:
– بخواب سرمت تموم شه منم برم ببینم این دختره کجا موند.
اضافه کرد و پردهی اتاقک کوچک اورژانس را پشت سرش کشید و حرکت کرد.
همهی ما این قصهی تکراری اتفاق افتاده میان عمههایم را میاطلاع داشتیم… نامردی عمهفرخنده به عمه فرح را.
نگاهم را به سقف دوختم، باز هم چهرهی امیرحسین.
باز هم عذاب وجدان هممسیر حسی تازه حسی که انگار قلبم را میلرزاند.
از خودم خجالت میکشیدم، آخر یک زن چهقدر میتواند ضعیف باشد که قلبش پی مردی برود که نامردی را در حقش تمام کرده.
دیده روی هم گذاشتم و در ذهنش گذراندم، به او… به دیدههای سیاهش به پیشنهاد بیشرمانهاش!
شیرین بود که دوست داشت با من بماند ولی به چه قیمت؟!
– بتمرگ اینجا ببینم! بیشعور!
با صدای مامان از هپروت بیرون امدم و نگاه باز کردم. حنانه و مامان هر دو رویشات ترش بود!
– چی شده؟!
– بگو چی نشده! رفتم مشاهده کردم خانم تو ماشین پسره جای گرفته گل میگه گل میشنفه!
حنانه مظلومانه نگاهم کرد، دلم برایش سوخت. چهطور میاظهار کرد مهیار را میخواهد که مولین و بابا درکش کنند؟! او هم که مرد سر کار گذاشتن نبود!
– آبجی بهخدا نگران تو شده بود… مولینم هرچی از دهنش درومد بارش کرد!
جملهاش که تمام شد اشکی از گوشهی چشمش ریخت و با اخم گوشیاش را در دستش چرخاند.
غمگین مامان را نگاه کردم، پوستکلفتی مهیار بدبخت هم حدی داشت…
چهقدر لیچارهای مامان و بابا را تحمل میکرد و دم نمیزد؟
– کجا حرکت کرد مهیار حنانه؟
– نمیدونم! فکر کنم خونهی حسین بره!
مولین چپچپ به هر دویمان کرد.
– به شما چه کجا حرکت کرده؟ فکر این پسره رو از سرتون بندازین دور با هر دوتونم!
بغض حنانه بیشتر شد و با آوای لرزانش بیان کرد:
– مولین…
– یامان! همین که گفتم!
سرم من داشت تمام میشد ولی انگار باید حنا را بستری میکردیم! خواهر بیچارهام…
اامان باری که مهیار میخواست پا پیش بگذارد را یادم بود.
تحقیق نصفه و نیمهی کیسان همه چیز را به هم زد! حالا میدرک کردم داستان از چه قرار است.
کیسان نمیمیل داشت حنانه همسر برادر دوست دخترش باشد.
میترسید کف دست خودش رو شود و آنطور قلب بابا را از مهیار سیاه کرد.
– بس کن مولینجان… به خدا این مدت که من پیشش کار میکنم یه ذره بدی ازش نمشاهده کردم!
گریهی حنا با این حرفها به هقهق تبدیل شد و مولین با غیظ بیرون حرکت کرد.
– لاله به خدا همینطور پیش برن آبروریزی میکنم حالا ببین کی اظهار کردم!
بلند شدم و جای گرفتم.
– آروم باش حنا، خودم با بابا حرف میزنم. آبرو ریزی یعنی چی؟
– یعنی یه دختر با شناسنامهی سفید و شکم جلو اومده!
حرفش لرزه به تنم انداخت. فکر خودش را نمیکرد و این را میگفت؟! فکر سرکوفتهای بعدش را نمیکرد؟ نمیخبر داشت همه منتظرند از یک زن نقطهضعفی پیدا کنند و تا آخر عمر در سرش بکوبند!
– این حرفا رو نزن حنانه! درست میشه!
– چه طوری؟ اون کیسان کثافت فقط حیات منو خراب کرد و گم شد! خدا لعنتش کنه!
نمیاطلاع داشت کیسان زندگی جهنمیخواهرش را چهطور میان یک لجنزار خیس پنهان کرده بود.
نمیدانست این چند سال جز برف سرخ چیزی بر زندگی خواهرش نباریده… نه ذرهای باران و نه چکهای آفتاب…
مولین به همجاده پرستاری مهربان وارد شدند، حنا هنوز گریه میکرد و مولین هنوز اخمو بود.
سرم که از دستم خارج شد مولین کمکم کرد مانتویم را بپوشم و پرستار هم بیرون رفت.
کاش حرف حنانه فقط یک فکر زود گذر بود. کاش خودش را خراب نمیکرد.
با نارنگی آمده بودیم، مامان رانندگی میکرد و حنانه هم عقب نشسته بود.
در کیفم را باز کردم و گوشیام را بیرون کشیدم. دردم ملایم شده بود ولی همچنان بیحال بودم.
– نصفه شبی گوشی میخوای چیکار؟
مجبور بودم دروغ بگویم… میمیل داشتم از مهیار معذرت بخواهم ولی به مامان اظهار کردم:
– میخوام برنامههامو چک کنم…
– این موقع شب؟
– شب و روزگار نداره که مولینجان!
چیزی ناضافه کرد و به جلو خیره شد، میاطلاع داشتم عمه و بابا دلواپسند و هنوز نخوابیدهاند.
کاش زودتر میرسیدیم.
با تعجب پیامی که روی گوشیام بود را خیره شدم… امیر!
“فردا نیا حوصلهی مریضداری ندارم.”
خندهام گراهی شد، حتی محبتش مثل آدمیزاد نبود.
حتما از مهیار متوجه شده که حالم به هم خورده! اندیشیدم کاش حنا مشکلم را لو نداده باشد.
اگر میدانستند چه مرگم شده از خجالت رویم نمیشد هر دویشان را نگاه کنم… نه مهیار و نه امیر!
برایش تایپ کردم:
“ممنونم رییس.”
آخرین بازمشاهده کردش دو نیمهشامگاه بود، حتما خوابیده بود.
امروز سفارش های ما بیشتر از آنها بود ولی تمام مدت کف دستش که بیکار میشد کمکمان میکرد… خسته بود!
انلاین شد! دو تیک آبی که به دیدهم خورد تعجبم بیشتر شد.
“خدا خودت و خواهرت و این پسرهی احمقو لعنت کنه، خوابمو گراهی شدین.”
لبم را گزیدم که صوتی خندهام در نیاید.
پس مهیار پیش او حرکت کرده بود! بدون آن که جوابش را بدهم برنامه را بستم و صفحهی گوشی را خاموش کردم…
طبق عادتی که داشتم به تابلوی مغازهها خیره شدم. پر از فکر امیرحسینِ شهناز…
کاش کمی آدم بود، اما آدم هم بود نباید وا میدادم.
چهطور به این راحتی دلم داشت میسرید؟ اولین بار بود اینطور قلبم میلرزید. شاید اامان دلدادگی…
شاید هم آنقدر کیسان عقدهایام کرده بود که برای چکهای محبت داشت نگاهم پی مردی دودو میزد.
– نخواب لاله میرسیم الان.
– خواب نیستم مامان.
حنا حرفی نمیزد، خاموش و مخاموشی چشمهایش را بسته بود. یادم رفت اصلا برای چه گوشیام را باز کردم، پیام امیر بهکلی حواسم را از مهیار پرت کرد.
بهتر بود فردا حضوری معذرتخواهی میکردم.
خونه رفتن و دلواپسی عمه فرح باعث شد شامگاه را در اتاق او بمانم.
در آغوش کسی که کمتر از مادر برایم نبود… به همین خاطر عمه فرخنده نگاه مشاهده کردنم را نداشت.
جالب بود با اینکه عمهفرح باید کینه میگرفت قضیه برعکس شده بود.
به محض دراز کشیدن روی تشک دیده روی هم گذاشتم و خوابم برد…
#امیرحسین
با اینکه خودم خواسته بودم لاله نیاید ولی با نیامدنش کل کارهای آشپزخانه در هم پیچید و اعصابم را به هم ریخت.
ساعت نه بود ولی حس میکردم هیچ چیز سر جایش نیست. مهیار هم هنوز در خانهی من خواب بود…
دیشامگاه که رسید دیگر خوابش نبرد، میگفت از اینکه هر بار اینطور جوابش میکنند خسته شده است.
نفسی گراهی شدم و زیرلب انیکادی خواندم، باید ارامشم را به کف دست میآوردم که بدون مهیار و لاله امروز رستوران را بچرخانم.
همینکه سمت در چرخیدم مشاهده کردمش، رنگش کمی پریده بهنظر میرسید. دخترک احمق با حال مریضش کشیده شده و سر کار رسیده بود!
– سلام رئیس.
با اینکه از رسیدنش ته دلم کمی بابت کارها آهستهتر شده بود اخم کردم و خشمگین نگاهش کردم.
– سلام و درد بی درمون! مگه ناظهار کردم لازم نکرده بیای؟ من نعش کشی نمیکنم!
با اینکه با بد اخلاقی جوابش را دادم تبسم روی لبش عمیقتر شد و من بار دیگر داشتم محو لبهای سرخ و دندانهای سفیدش میشدم…
– طوری نیست رئیس، اگه نعش شدم بچهها هستن.
کمی نرمتر شدم، هرچه بود او کارمندم میشد. ذرهای هم اهمیتش داشت در زیستنام بالا میحرکت کرد.
لالهی کوچک فکر تمام این روزگارهایم شده بود.
عذاب وجدان و غمگینی گناهی که خوب به یادش نداشتم اذیتم میکرد اما میلم به او روزگار به روز بیشتر میشد چون تنها بودم و این تنهایی داشت افسردهام میکرد.
– بهتری؟ چت شده بود؟
زیر نگاهی اطراف را پایید، گونههایش گل انداخت و ساکت بیان کرد:
– خوبم… یعنی بهترم.
مشکوک نگاهش کردم، چه شده که نصفهشامگاه کارش به بیمارستان کشیده شده بود.
– حالا چت شده بود که یه شهرو بیخواب کردی؟
رنگ به رنگ شد و با خجالت رو گراهی شد. با همین حرکتش فهمیدم قضیه از چه قرار است!
بدم نمیوارد شد کمی سربهسرش بگذارم اما در آشپزمنزل جای این کار نبود.
– چیز خاصی نبود…
خندهام گحرکت کرد، فکر میکرد نمتوجه شدهام!
– خیلی خب برو سر کارت!
شتابزده سریع سمت کانتر خودش رفت و مشغول خوش و بش کردن با همکاران شد و من هم سمت پلههای منتهی به سالن اصلی حرکت کردم، دفتر مدیریت یک جای خالی داشت. مهیار!
از خانم شیبانی سفارش ها را گراهی شدم و نگاهی انداختم. امروزگار چیز خاصی نداشتیم.
تنها کارهای روزگارمرهی رستوران میماند.
چند تقه به در خورد و بعد از آن لاله داخل آمد.
همانطور که پیشبندم را میبستم جویا شدم:
– بفرما متوجه شدی؟
– نه معذرت میخوام در ذهنش گذراندم مهیار اینجاست.
نگاه ریز کردم و قدمی جلو برداشتم.
– خوشت میاد با من تنها باشی، نه؟
برعکس تینا که هنگام ماهانهاش وحشی میشد انگار لاله مظلوم و سربهزیر شده بود.
دیگر از آن زباندرازی و وحشیگریاش خبری نبود. سرش را پایین انداخت، گونههای گلانداختهاش جان میداد برای گاز گراهی شدن و فشار دادن…
– نه… دوست ندارم اذیتت کنم. تنها بودن من و تو جز اذیت برای هر دوتامون چیزی نداره.
رو ترش کردم، مجدداً داشتم وسوسه میشدم با دندان به جانش بیفتم.
– مثلا چه اذیتی؟ خودتو بسیار دست بالا گراهی شدی! فکر نکن اگه بهت اون پیشنهادو دادم زنی صیغهای پیدا نمیکنم. فت و فراوون! ریخته! منتها من هرزگی نمیکنم.
میخبر داشتم حرف مفت میزنم و او… بیشتر از هر پنبهای آتشم را شعلهور میکند. زیر یک سقف بودن با چنین پنبهای عالی میشد.
– بله… حق با شماست رئیس.
قلبم برایش سوخت، شتابزده رفتم!
مشاهده کرده بودم چقدر تینا نازک و شکننده میشد. لاله هم حتما مثل بقیهی زنها اینطور وقتی بیشتر قلبش میشکست.
قلبخوری از چشمهای چندرنگش میبارید و لبهایش آویزان و قلبچسبتر از هر وقتی شده بود…
– حالا نمیخواد لب و لوچهتو واسه من آویزون کنی.
نگاه قلبخورش را جای صورتم به سرامیکهای کف اتاق دوخت و با همان دلخوری بیان کرد:
– آویزون نکردم!
قلبخوری خوشمزهترش میکرد یا من آنطور میدیدمش نمیاطلاع داشتم، فقط میدانستم جز دوری از او چارهای ندارم.
لااقل تا آنجا که یادم میوارد شد آن شامگاه تا چه حد پیش رفتهام.
پشت به او کردم و موبایلم را از روی میز برداشتم و در جیب شلوارم سر دادم.
– بهشدت خب… برو سر کارت دیگه! کارا مونده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن