گوشهی لبش را به دندان کشید و متفکر نگاهم کرد.
– هنوزم شک دارم تو بتونی از پسش بر بیای… آخه تو یه ذرهچی چه میدونی آشپزی چیه!
اامان کسی نبود که تعجب میکرد!
– میتونی کسی رو استخدام کنی که بهش شک نداری!
در خونهمان را پایید و درست روبهرویم توقف کرد.
چشمهایش را مستقیم به چشمانم دوخته بود…
مثل ماری مسخ شده فقط نگاهش کردم…
انگار ریسمان تکلم را گم کرده باشم…
– بیخود کردی! فردا میای سر کارت! من الاف تو نیستم که! یه روزگار بگی بیام یه روزگار بگی نمیام!
آنقدری از من کشیدهتر بود که گردنم از این همه نزدیکی درد بگیرد!
تنها نگاهش کردم و او ادامه داد:
– شهناز بهم زنگ زد… اظهار کرد روحیخانم دعوتم کرده، بهخاطر لطف اون روزگارم مثلا!
انگشت کوچکم را گراهی شد و بالایش آورد.
دستش را از جیب شلوارش بیرون کشید…
مشتم را پر از بادامزمینی برشته کرد…
– بادوم زمینی…
– چون اون مرتیکه خونتونه پا نمیذارم… اما… اگه اون نبود بدم نمیومد یکم بترسونمت…
– بیا… بچههای شهناز خونمونن… فوقش بیام یه بار دیگه خونتو تمیز کنم… اما حداقل یه ذره از عقدههات کم میشه بچههای شیرینین…
ریز خندید و مشتم را ملایم بست.
بیآنکه دستم را ول کند نفسی گرفت.
– نه از بچهها خوشم میاد نه تحمل مرتضی و حنانه رو دارم… از مهمونی هم خوشم نمیاد!
مشتم را عقب کشیدم و بازش کردم…
برایم تصویری مبهم بود، راهی شدارهایش تناقضی عجیب داشت…
نه به آن همه خشونتش نه به این محبت برشته.
بادامزمینیهای کوچولوی سرخ…
– هر طور راحتی… اصرار نمیکنم…
نگاههایش را کوچک کرد و دقیق به اجزای صورتم خیره شد…
انگار عقابی باشد بر قد بلندای قله که مورچهای را پای کوه دنبال میکند.
– دیروزگار در راهی شدی… مونده بودی تکرار میکردیم خاطره رو!
نگاهم پی چال چانهاش حرکت کرد.
چهقدر دوست داشتم انگشتم را آنجا بگذارم و فشارش دهم…
– من چیزی یادم نمیاد…
– اما من خوب یادمه… صدات تو سرم میچرخه… تو بیشتر میخواستی…
دویدن حرارت روی لپهایم، مثل حریر سرخی از دل به صورتم سایه انداخت…
– خواهش کردم… یادت نیست؟
سیب آدمش بالا و پایین شد.
حالا دیگر سردم نبود…
تمام تنم از خجالت گر میگراهی شد…
نگاه آشنایش دیدههایم را به آسفالت دوخت…
– منم گفتم متاسفم… هیچ گناهی برام از این شیرین تر نبود… اما حیف که صاحب این قیافه تویی! از اخلاق مزخراهی شد متنفرم!
نگاهم سریع بالا آمد.
با قسمت آخر حرفش انگار آب سردی رویم خالی کرده باشد…
مردک دیلاق از اولش هم مسخرهام کرده بود!
– کسی به خودت ناضافه کرده اخلاق تو چقدر مزخرفه؟ منم ازت متنفرم! برو به درک!
– وقتی رسیدی آدرسشو به منم بده! بلاخره اونجا هم یه پیاله مشروب پیدا میشه شریکی بخوریم!
بادامزمینیها در مشتم فشرده شد…
صدای قرچ و قرچ به هم خوردنشان به گوش میرسید…
انگار جای آنها گردن او را در مشت میفشردم…
اوی لعنتی با آن نگاههای سیاهش.
چشمهایی که نمیمتوجه شدم چه در قلبشان موج میزند…
– اونا رو دادم بخوری! میل جنسیو زیاد میکنه، اینجوری نچلونشون مقدسن!
توقف کردن و حرف زدن با او مثل گل لگد کردن بیمعنا بود!
گل را هم لگد میکردم خاصیتش بیشتر از این چند دقیقه وقتی بود که تلف او کردم!
– مطمئن باش اونجا هم عرضهشو نداری کاری کنی! مگه مشروب یکم حس مرد بودن بهت بده وگرنه…
پوزخندی زدم و سرتاپایش را با تحقیر از نظر گذراندم…
– فکر نکنم تو بخاری داشته باشی!
قیافهی پیروزش یک آن شل شد و وا حرکت کرده نگاهم کرد…
فکر میکرد بازی زبانی که خودش شروع کرده بود را برده ولی من نامحسوس حرکت دیروزگارش را توی سرش کوبیدم!
– لاالهالاالله… من بیبخارم؟! حقت بود همون دیروز بلایی به روزگارگارت میاوردم که زبون درازت کوتاه شه!
صوتی ماشینهای در خیابان، خاموشی من و پوزخند معنی دارم بیشتر عصبیاش کرد…
– حیف که در خونتونیم لاله… حیف…
– هرجا باشیم تو وجودشو نداشتی!
مشتم را باز کردم و بادامزمینیها را نشانش دادم.
– پس واسه چی دنبال تقویتی؟! خودتی آقای بردبار!
گفتم و با غیظ رو برگرداندم.
هرچه بارش کرده بودم بسش بود!
– بهبه! نگاهم روشن! پس بچهم دروغ نمیاظهار کرد زیر سرت بلند شده!
نمیدانستم چهطور رویش شده بود بیاید…
اصلا چهطور رویش میشد اینقدر طلبکار روبهروی من بایستد و حرف بزند!
– عمه!
– کوفتِ عمه! دیده زنداداشم روشن با این دختر بزرگ کردنش!
عمو و زنعمو پشت سرش بودند… زنعمو نگاه دلواپسش را به من دوخته بود…
چه مخمصهی وحشتناکی… امیرحسین را تازه شسته بودم عمرا حقیقت را میاضافه کرد!
عمو هم اخم کرده بود اما محکم و مقتدر گفت:
– فرخنده! بیا برو تو!
میان زمین و آسمان مانده بودم… امیرحسین زخمی پشت سرم و فرخندهی طلبکار جلوی رویم… زبانم بند رسید…
اگر امیرحسین برای اذیت کردنم حقیقت را میبیان کرد چه…
عمه کف دست به کمر قدمی جلو وارد شد و زنعمو هم چادرش را جلو کشید و دلواپستر جلو رسید و عمه باز بیان کرد:
– لاله… خجالت نمیکشی؟! کیسان یه سر و گردن از این سره! بچم حاضر بود ببخشتت اونوقت تو چیکار کردی؟! کاما بازی!
امیرحسین در سکوت فقط عمه را نگاه میکرد، انتقامش را با خاموشی میگراهی شد با حرف نزدن…
بی آنکه جواب عمه را بدهم زیرلب به زنعمو سلامی دادم… اما جوابش را عمه داد.
– سرپندون! دخترهی…
– ولش کن فرخنده! اول بپرس بعد حرف بزن…
عمو گفت و جلو رسید، بازوی عمه را گحرکت کرد و عقب کشیدش…
– چیو بپرسم… از سرتا پای این خانم معلومه چهکاره ست…
امیرحسین کف دستش را پایین انداخت و قدمی نزدیک من شد…
ترس داشت جانم را آتش میزد…
میوحشت کردم عمه سر و صدا کند و همسایه ها خبر شوند یا امیرحسین چیزی بگوید و زیر بار آبروریزی له شوم…
– سلام… آقای برازنده… منصور برازنده… درسته؟!
– سلام… بله… و شما؟!
– امیرحسین بردبار…
جلو وارد شد و در مقابل دیدههای متعجب عمه و نگاه همیشگی مخاموشی زنعمو، کف دست در کف دست عمو گذاشت و فشردش…
– من با خواهرم کار دارم… هدی… دوست خانوادگی روحیخانم… لالهخانم رو اتفاقی متوجه شدم ازشون تمایل داشتم خواهرمو صوت بزنن…
نفس حبس شدهام را ول دادم و نگاه قلبخوری حوالهی عمهفرخنده کردم…
عمو لبهایش را گزید، امیرحسین را میشناخت یا حداقل اسمش را میخبر داشت…
شاید از کف دستهگل پسرش خبر داشته شاید هم…
– خواهر تو اینجا چیکار میکنه؟! خواستگارشی؟
حرفهای فوضولانهی عمه اعصاب برای هیچکداممان نگذاشته بود…
– افتخاریه… ولی خیر بنده متاهلم!
عمو لال شده فقط نگاهش میکرد… امیرحسین مظلوم دیوانه…
زخمخوردههای پسر عمویم کم نبودند… من… تینا امیرحسین… در آینده هم فرناز احمق…
عمو بی آنکه چیزی بگوید گوشهی لبش را جوید و زیرلبی گفت:
– بریم تو خانم…
اظهار کرد و فرخنده و زنش پشت سرش وارد حیاط مان شدند… آدمهای پررو و دریده!
عمو منصور یک چیزی! عمه دیگر چرا زبانش دراز بود…
خدا همهشان را لعنت کند… گریه های یواشکی قبل از عقدم را هنوز بهخاطر داشتم…
اجبار بابا و برادر لجبازش…
– خدا لعنتت کنه مهیار به چه روزگاری انداختی منو! لاله به وللهعلی قسم… اگه گوشه نگاهم بیفته به مرتضی تو و خواهرتو به هم گره میزنم!
حرفش مهم نبود… تنها چیزی که درک کردم این بود که این بشر نمیتوانست نامرد باشد… متشکر نگاهش کردم…
– ممنونم… فکر کردم لوم میدی…
– چزوندن این مرتیکه منصور برام مهمتره…
با نفرت به در منزلمان خیره شد… نگاهش انگار طبل اعلان جنگ را میکوبید مردی پر از زخم روبهرویم از حرکت ایستاده بود…
پر از تاول و چرکی که زیر ظاهر آراسته و مرتبش پنهان کرده بود…
– این پشت همهی گندا و کثافتای اون پسر الدنگشه! تو میدونستی خود این مردک چنتا زن صیغهای داره؟!
بعید نبود… با آن اخلاقهای گندهدماغی زنش کف دست به چنین کارهایی بزند…
هم وسواس فکری داشت هم وسواس روی همهچیز…
سرتاپای عمو را قبل از ورود به خونه میسابید، همیشگی کف دستهایش خشک و زمخت بود بسکه وایتکس و جرمگیر به در و دیوار خانه میزد ولی…
اینکه همهچیز را دربارهی کیسان میدانست و باز هم اظهار بیاطلاعی میکرد قلبم را فشرد…
– فردا بیام رستورانت… بیشتر برام میگی؟!
– نه! تو برای کار میای… نهایت فاصلهتو با من رعایت کن نه از خودت قلب خوشی دارم نه از کس و کارت!
به درکی گفتم و با قدمهایی محکم سمت حیاط راهی شدم…
هدی که داشت پروازکنان سمت کوچه میدوید با متوجه شدن من از حرکت ایستاد و ذوق زده جویا شد:
– لالهجون داداش حسین من دم دره؟! عموت اضافه کرد باهام کار داره…
توجه هادی به من و خواهرش جلب شد و او هم میان سر و آوای بچهها به ما پیوست.
– کی؟ امیرحسین؟! چیکار داره؟!
شانه بالا انداختم و رو به هدی سر تکان دادم.
– اهوم… دم دره هرچی تعارف زدم نیومدن تو…
به ثانیه نکشیده صدای ملچ و ملوچ بوسههای هدی به گوشمان رسید که احتمالا به سر و صورت آن دیو میزد…
– اون اینجا چه غلطی میکنه!
– مولینم دعوتش کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن