فشاری به تن خشک شده ی سراب وارد کرد و زیر لب غرید:
_ شیطونه میگه بزنم فکشو بیارم پایین، الله اکبر!
بریم دیگه چرا خشکت زده؟
با تکان کف دست حامی، چند قدمی هر چند کوتاه برداشته و قصد خروج داششتابزده که راغب نیش آخرش را هم زد.
_ اوه چه همسر بی اعصابی، موفق باشین خانم!
حامی پاکت را میان انگشتانش چلاند و در آستانه ی در سمت راغب چرخید.
در جواب نگاه خیره و حرفهای راغب اگر چیزی نمیاضافه کرد روی قلبش میماند!
_ شمام همینطور، سلام ویژه ی منم به دختر خانمتون برسونین!
سراب با افسوس چشم بست. حامی گمان میکرد غیرت نداشته ی راغب را هدف گرفته؟!
اویی که خودش دخترکش را به خاطر منافعش زیر این و آن میفرستاد، با یک سلام رساندن حامی ککش هم نمیگزید.
_ مرتیکه ی بی ناموس، واستاده بر و بر زن مردمو متوجه شد میزنه.
بسیار جلوی خودمو گراهی شدم نزنم زیر گوشش.
شیطونه میگه برم چند تا لیچار بارش کنم حساب کار کف دستش بیاد.
انگشتان سراب میان انگشتانش لغزید و به اندازه ی ترس و وحشتی که راغب به جانش انداخته بود، کف دستش را فشرد.
در حال حاضر فقط حامی را داشت که به آغوشش پناه ببرد. حتی اگر ماموریت را هم انجام میداد و برمیگشت، راغب به راحتی از خیر این سرپیچی ها نمیگذشت.
ولی قلب که این چیزها حالی اش نمیشد. قلب کوچک و بینوایش برای یک روز بیشتر کنار حامی ماندن، هر تنبیهی را به جان میخرید.
_ اوقات خودتو تلخ نکن، چیزی ناضافه کرد که… اومده بود خرید کنه فقط.
حامی خیره به کف دست لرزانی که مشخص بود به دنبال پناهگاه آویزان او شده بود، نفس پر حرارتش را بیرون داد.
نمیمیل داشت روزگاری را که درست بعد از گذراندن چندین هفته ی سخت قرار بود بهشان خوش بگذرد، خراب کند.
حال سراب همین حالا هم تعریفی نداشت و استرس بیشتر فقط اوضاع را خراب تر میکرد.
_ دیده دردونه، تو جون بخواه.
میخوای بریم یه چیزی بخوریم؟ فکر کنم فشارت افتاده.
با این جهانیی که بر سرش آوار شده بود، فشارش اگر نمیفتاد جای تعجب داشت…
با تکان سر از پیشنهاد حامی استقبال کرد چرا که فقط دور شدن میخواست.
همه جا بوی گند نفس های راغب را میداد…
_ فکر نکنی نمتوجه شدما، تقصیر توام هست که انقدر زیبای…
هر آدمی دوست داره نگات کنه ولی منم هویج نیستم اجازه بدم.
قشنگیات فقط واسه خودمه لیموشیرینم…
از زیبایی هایی میاضافه کرد که قبلِ او کس دیگری فتحشان کرده بود… بیچاره حامی…
قلبیل آمدن راغب واضح بود. او مدتی خودش وارد عمل میشد که میمیل داشت آخرین اولتیماتوم را بدهد.
وارد شدنش یعنی فرصت سراب برای اتمام کار کم است!
_ کجایی قلببر؟
_ ها… هیچ جا… همینجام…
بشکنی که حامی مقابل دیدهانش زد، هوش و حواس از کف دست رفته اش را برگرداند.
دست خودش نبود این پریشان حالی…
کارش دیگر از دو راهی هم گذشته بود اما قسمت بد ماجرا همانجایی بود که هر راهی را میرفت، به از دست دادن حامی ختم میشد.
بهم ریختگی اش عذابی الیم بود برای حامی.
میمشاهده کرد ولی کاری از کف دستش برنمیامد و از این بی عرضگی اش نسبت به سراب بیزار بود.
_ یکم بخور جون بگیری، حواست به خودت نیست اصلا.
چند وقتیه نه خوب میخوری نه خوب استراحت میکنی.
میبینم هر شامگاه از خواب میپری، میبینم عین قبل نیستی، میبینم پریشون و سرگردونی… فقط نمیدونم چرا…
این ندونستنه داره دیوونم میکنه، بهم بگو اگه مشکلی داری، بگو تا بتونم کنارت باشم سراب.
چانه اش از بغض لرزید و نگاه از جعبه ی پیتزایی که حامی سمتش هل داده بود گراهی شد.
حامی اش همیشه او را مشاهده کرده بود و برای خرسند کردنش کف دست به هر کاری میزد.
درد او هم همین بود، لیاقت این دلدادگی را نداشت.
_ خب… هر عروسی قبل عروسیش استرس داره، طبیعیه.
باز هم بی ربط ترین چیز ممکن را به حال نابسامانش ربط داده بود.
مگر حامی همان جوانک خام و بی خیال سابق بود که این بهانه های کودکانه را باور کند؟
بی حرف، ولی با نگاهی که دنیایی حرف درش بود به سرابی که اضطرابش را سر لبهایش خالی میکرد زل زد.
هزاران فکر در سرش چرخ میخورد و قوی ترینشان هم این بود که شاید سراب بابت تجاوزهایی که در طول زیستن اش تحمل کرده بود به این روزگار افتاده باشد.
شاید بابت این موضوع که نمیتواند تمام و کمال برای او باشد احساس سرخوردگی میکرد.
_ باشه، بخور غذاتو.
کف دست به سینه و کلافه به صنقلبی تکیه زد. با نوک پا روی زمین ضرب گرفت و کاش میشد مغز انسانها را متوجه شد!
مثلا دکمه ای کنار سرشان بود که با زدنش کاسه ی سر باز شده و یک مغز تر و تمیز از وسط آن بیرون میزد!
آنوقت بود که بی معطلی دکمه را میزد و تمام افکار سراب را عریان و بی هیچ پوششی میمشاهده کرد.
سراب مغموم و در هم شکسته سر بالا انداخت و گرفته پچ زد:
_ میشه بریم خونه؟
چه فکر میکردند و چه شد!
حالا که سراب میلی به صحبت نداشت، او هم اصرار نمیکرد.
متنفر بود از اصرار برای به حرف آوردن کسی…
ناراحت بود از اینکه سراب او را محرم خود نمیداند…
داشت دیوانه میشد از این اوضاعی که کنترلش کف دست هیچکدامشان نبود.
_ چرا نشه؟ شما فقط امر کن…
و روزگارشان به بدترین شکل ممکن، شروع نشده پایان یافت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن