میان صدای چرخ خیاطی، صدای زنگ را متوجه شد و نگاهی به ساعت دیواری کوچکش انداخت. کلافه پارچه را از روی پایش کنار زد و بلند شد.
حدس زد باید ملیحه خانم باشد، قرار بود امروزگار برای پرو لباسش بیاید. چادرش را از روی چوب لباسی چنگ زد و خسته غر زد:
_ قرار بود غروب بیای که ملیحه خانم، شیش ماهه جهان اومدی مگه؟
چادر را روی سرش کشید و از حیاط کوچکش گذشت. بدون حرف در را باز کرد و با متوجه شدن حامی، وحشت زده هینی کشید.
تا به خودش بجنبد و در را ببندد، حامی پایش را میان در فرستاد. آشفته از فکر به تکرار مجدداً ی آن اتفاق، لرزان پچ زد:
_ به خدا جیغ میزنم، پاتو بردار.
حامی کلافه فشاری به در وارد کرد و ملایم زمزمه کرد:
_ کاریت ندارم، بذار بیام تو.
سراب هم از سمت دیگر تن نحیفش را به در میفشرد تا از باز شدن بیشترش جلوگیری کند و عصبی و تهدیدگر پچ زد:
_ جیغ میزنم یه محله رو میریزم سرتا، برو رد کارت!
حامی که دیگر ظرفیتش تکمیل شده بود، تمام حرصش را سر در خالی کرد و با یک فشار محکم در را چهار طاق باز کرد.
سراب که خودش را به در چسبانده بود، به عقب پرت شد و ناباور ورود حامی را به خانه اش تماشا کرد. پسرک مریض چه از جانش می خواست؟
خودش را از روی زمین جمع کرد و چادر را سفت و محکم دور خود پیچید. نمی خواست کار به اینجا برسد اما خاموشیش حامی را گستاخ تر میکرد.
تاکنون نگران آبرویش بود ولی گور پدر آبرو وقتی که حامی هر بار قرار بود عفتش را لکه دار کند.
دهان باز کرد تا تهمتوجه شدش را عملی کند ولی کف دست حامی به سرعت روی دهانش جای گرفت و نفسش را بند آورد.
زیر دستش تقلا کرد تا خودش را از کف دست حامی آزاد کند که صدای ملتمس حامی را گوش داد.
_ گفتم کاریت ندارم، حالم خوش نیست جفتک ننداز.
با اینکه میخواست همان حامی وحشی و مریض را به نمایش بگذارد، ولی التماس و خواهش آوایش به حدی محسوس بود که سراب متوجهش شد.
ملایم گرفت و دست از تقلا برداشت. کف دست حامی روی دهانش شل شد و نفس خسته اش را کنار گوش سراب خالی کرد.
ملایم از کنار سراب گذشت و وارد خونه شد. حامی امروزگار عجیب شده بود. سراب پاک گیج شده بود و نمی توانست درست تصمیم بگیرد.
باید اجازه میداد حامی به راحتی وارد خونه اش شود؟ هیچ صورت درستی نداشت که رفت و آمد مردی را به خانه اش ببینند.
به سختی توانسته بود این اتاق کوچک را پیدا کند، کسی به دختر تنها و مجرد منزل نمیداد.
شاید هم باید قید آبرویش را میزد و با داد و قال پای حامی را برای همیشگی از حیات اش میبرید.
مستاصل وسط حیاط ایستاده بود و نگاه مرددش بین در منزل و در حیاط در گردش بود.
اگر این کار را میکرد برایش دردسرهای زیادی درست میشد. باید مجدداً دنبال خانه میگشت و قید زندگی در این محل را میزد.
این جماعت را به خوبی میشناخت. حتی اگر از تجاوز حامی هم میگفت، کف دست آخر خودش مقصر شناخته میشد. تمام حرفهایشان را از بر بود.
_ کرم از خود درخته!
_ حتما خودش یه کاری کرده که پسره از جاده به در شده!
_ معلوم نیست چه قر و قمیشی اومده که پسره نتونسته خودشو کنترل کنه!
_ واسه مال و منال پسره نقشه کشیده!
_ چرا باید در روی پسر غریبه باز میکرد، حتما خودشم میخارید!
سرگردان و بلاتکلیف کف دستی به صورتش کشید. با قدمهایی آرام و لرزان سمت خانه راهی شد. کنار در نیمه باز از حرکت ایستاد و داخل اتاقش را نگریست.
حامی گوشه ی اتاق دراز کشیده و ساعدش را روی نگاهانش گذاشته بود. پسرک پررو، چقدر هم راحت لم داده بود، انگار نه انگار به زور وارد خانه شده!
به جان پوست لبش افتاد و کف دست روی قلب بی قرارش گذاشت.
قدم دیگری برداشت و داخل اتاق شد. آب دهانش را بلعید و من و من کنان بیان کرد:
_ چرا اومدی اینجا؟
حامی با صدایی گراهی شده پچ زد:
_ نمیدونم!
حال بد حامی متاثرش کرده بود، حامی را همیشگی قوی و محکم متوجه شده بود. جز بار آخر که جسمش را درید، همیشه از او حمایت کرده بود.
اوایل که وارد محل شده بود را به یاد داشت. تعدادی از جوان های محل که متوجه تنها بودنش شده بودند، برایش مزاحمت ایجاد میکردند و این حامی بود که شر همه شان را از سرش باز کرد.
_ منو بی آبرو نکن، بو ببرن تو اومدی خونه ام دیگه نمیذارن حیات کنم. پاشو برو بیرون برام شر درست نکن.
_ بلدی لال شی یا خودم باید کف دست به کار شم؟!
سراب نالان پچ زد:
_ آخه…
حامی ساعدش را برداشت و دیدهان سرخ و به خون نشسته اش را به سراب دوخت. بند قلب سراب از نوع نگاهش لرزید و لبهایش را به هم فشرد.
_ بگیر بشین انقدرم بالا سر من وز وز نکن، نشنوم آواتو.
ناچار سری تکان داد و دم عمیقی از هوا گحرکت کرد. همان جا مقابل در قرار گرفت و با پوست کنار ناخنش ور راهی شد. در زیستن هیچگاه تا این حد درمانده نشده بود.
حامی مگر خانه و زندگی نداشت؟ در خانه ی او چه میکرد؟
اگر از حامی نمیترسید حتما سوالش را میپرسید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن