_ وای خاک به سرم!
هیچی نمشاهده کردم هیچی ندیدم!
زمزمه ی خجالت زده ی حاج خانم هر دویشان را دستپاچه کرد. سراب بلافاصله سمت سینک برگشت و حامی طلبکار و دست به کمر سمت حاج خانم چرخید.
_ چرا خاک بر سر شما مادر من؟
خاک بر سر من با این شانس گوهم!
حاج خانم که کف دست روی دیدهانش گذاشته و محکم میفشرد، از لای دو انگشت نگاهی به وضعیتشان انداخت.
از هم جدا شده دیدشان و نفس راحتی کشید، با آن سن و سال از مشاهده کردنشان در آن موقعیت معذب شده و صورتش گل انداخته بود.
حالا که سراب پشتش را به او کرده بود و نمیمشاهده کرد، سری به تاسف تکان داده و دستش را هم به معنای خاک بر سرت سمت حامی گراهی شد.
_ خاک بر سرت با این همه هول بودنت بچه!
سراب هر دو لبش را به دندان کشیده و از خجالت چیزی تا آب شدن نداشت. حالا که حاج خانم به رویشان هم آورده بود، بدتر!
ولی حامی همچنان طلبکارانه کف دست به کمر داشت. از نظر او کارشان نه خجالت کشیدن داشت، نه بازمیل داشت شدن!
_ شیرینی بله اضافه کردن عروست بود… البته که زهرمار شد دیگه!
حاج خانم با شعف سری تکان داده و با قدمهایی قد بلند و شتاب زده سمتشان راهی شد. بی توجه به اتفاق لحظاتی قبل، سراب را در آغوش کشید و بوسه باران کرد.
_ مبارکتون باشه مادر، ای خدا… همش عذاب وجدان داشتم که غریب عروس شدی.
انشالله جفتتون کنار هم خوشامگاهخت بشین، بختتون قد بلند مادر.
سراب با سری پایین افتاده و آوایی که به زحمت گوش داده میشد تشکر کرده و تا جای ممکن خودش را پشت حامی کشید.
همه چیز را تجربه کرده بود الی دیده شدن رابطه اش و از شدت شرمندگی میتمایل داشت پا به فرار بگذارد، کاش میتوانست!
از پناه گیری کودکانه ی سراب پشت حامی، مادر و پسر به خنده افتادند و حامی در حالی که همزیرا سدی مستحکم مقابل سراب می ایستاد، نوچی کرد:
_ این دختر همینجوریشم تو سوراخ موشه، خجالتش دادین دیگه از سوراخش تکون نمیخوره… خوب شد؟
_ خفه خون بگیری حامی، خفه شو!
مشت ها و نیشگون های سراب را روی کمرش نوش جان کرده و بعد از متوجه شدن غر غر های آرامش، نیشش تا بناگوش باز شد.
_ فقطم زورش به من میرسه، نکن بچه کمرم ناقص میشه خودت بدبخت میشی!
حاج خانم قصد داشت شرمساری سراب را از بین ببرد که خنده کنان و بیخیال دستی در هوا چرخاند.
_ کم کم عادت میکنی، باباشم همین بود!
جا و مکان حالیشون نیست که، هر جا قلبشون بکشه میفتن رو آدم!
حامی سرفه ای مصلحتی کرد و با چشم و ابرو به مادرش اشاره زد.
_ حالا شما میخوای کل پرده های حیا رو ندر، یه تیکه بذار بمونه برای روزگار مبادا!
سراب به سرعت دست روی دهانش گذاشت ولی دیر شده بود و صدای پق خنده اش به گوش حاج خانم رسید.
پت و مت بودند این مادر و پسر!
یکیشان می وارد شد ابرویش را درست کند، آن یکی هم مستقیما چشم را هدف میگراهی شد و کف دست آخر هر دو گند میزدند!
حاج خانم که تازه متوجه گندی که زده بود شد، گلویی صاف کرده و ترجیح داد به روی خودش نیاورد.
_ این آب سماور نجوشید؟ گلومون خشک شد بس که حرف زدیم!
لاکردار ضربتی هم عمل میکرد!
از آن بحث دیوانه وار، بدون مقدمه آب سماور را پیش کشید.
شلیک خنده ی سراب و پشت بندش حامی، دست خودشان نبود. از شدت خنده سرخ شده و اشک از دیدهانشان سرازیر شد.
_ دلنشین کِر همین، یه چای دم کنین بیارین حداقل یه کار مفید کرده باشین!
آنقدر خندیده بودند که جای هیچ گله و شکایتی نمانده بود. حیف بود آن خنده های از ته قلب را به چیزی جز مسروری ختم کنند.
کنار هم با شوخی و خنده و صحبت از هر دری ظرفها را شستند.
چای دم شد، داخل فنجان ها ریخته شد و دست آخر، دومسروروش هم به جمع مهمان ها پیوستند.
سراب فارغ از افکار شومی که احاطه اش کرده بودند میخندید و از عاشقی کنار حامی لذت میبرد.
فرصت برای گریستن و عزاداری بسیار بود…
_ عمو قربون پسرک کدبانوش بره!
بردیا با مشاهده کردن سینی چای در کف دست حامی، دیگر رهایش نکرد و تا آخر شامگاه مدام سر به سرش می گذاشت.
تمام حواس سراب اما پی رسا بود که نگاهش رنگ کین داشت.
حامی اضافه کرده بود که رسا هیچ گاه در دلش جایی نداشته و او را فقط به دیده یک خواهر میدیده.
کاش خود رسا هم این مسئله را می پذیحرکت کرد.
هر چند بعد از راهی شدن سراب، جا برای عرض اندامش باز میشد و خدا را چه مشاهده کردی، شاید آن خواهر بودن هم رنگ میباخت…
حاج آقا و حامی و بردیا گرد هم رسیده و مشخص بود راجع به پرونده ی طلاق حامی بحث میکنند.
زنها هم مقابلشان دور هم جمع شده و جشن عروسی را برنامه ریزی میکردند.
عروسی ای که عروسش قلب خون ترین فرد عالم بود…
_ میگم سراب جون، شما تحصیلاتت در چه حده؟
سوال بی مقدمه ی رسا آنچنان بوی تحقیر میداد که آوای اعتراض مادرش را هم بلند کرد.
رها چشم غره ای رفته و با لبخندی تصنعی و سرزنشگر رسا را آوا زد.
_ رسا جان!
رسا با بیخیالی محض پا روی پا انداخته و دست زیر چانه اش زد.
نگاه منتظرش زبان سراب را به کار انداخت.
_ در حدی هست که بتونم گلیم خودمو از آب بیرون بکشم عزیزم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن