حاج خانم رو به سراب نگاهکی زد و تای ابرویش را بالا برد. سراب ریز خندید و فین فین کنان سر در گریبان فرو برد.
نمیخواست هنوز از دست مادر خلاص نشده گیر پسر بیفتد و بابت صورت سرخ و نگاهان خیسش جواب پس دهد.
_ فعلا که پدر و پسر جلسه ی مردونه گذاشتین و حضور خانما رو قدغن کردین!
حامی در را بسته و با قدم هایی کوتاه نزدیکشان شد و در همین حین غر و لند کنان اظهار کرد:
_ حالا یه بار من و حاجیتون نشستیم کنار هم، دیدهتون ورنمیداره مهر و محبت بین ما رو؟!
حاج خانم قری به گردنش داده و ایشی اضافه کرد.
_ مگه ما بخیلیم؟!
انقدر بچسبین به هم تا بترکین…
سقلمه ای به سراب زده و با شیطنت حرفش را ادامه داد.
_ مام از شرتون راحت میشیم، والا اگه بدمون بیاد!
مگه نه دخترم؟
سراب مشت کوچکش را مقابل دهانش گذاشت و آهسته خندید. حاج خانم هم گاهی خوب شیطنتش گل میکرد!
حین خنده نگاهش را سمت حامی سوق داد. این پسر هر جور که بود و هر چه که میپوشید، بی نهایت خواستنی و دلبسته شدنی میشد.
چه در لباس های مارک دار و ست شده اش، چه در این لباس های راحتی و ساده که رنگهایشان هیچ همخوانی ای با هم نداشت.
او در چشم سراب بی نظیر ترین مرد روی زمین بود و تپش های سریع شده ی قلبش، همان غنج زدنی بود که میبیان کردند.
_ قربون ریختت برم من!
گویا زمزمه ی زیر لبی اش چندان هم آرام نبود که حاج خانم پقی زیر خنده زد و ولی حامی با مضطربی کنارش نشست.
_ این دیدها چه گناهی کردن که تو اشکت دم مشکته؟
بی توجه به حضور مادرش، کف دست دور شانه ی دلبرک لرزانش حلقه کرد و چشم در نگاه او سر تکان داد.
_ چیشدی دورت بگردم؟
سراب «وای» زیر لبی ای بیان کرد و نامحسوس به حاج خانم اشاره ای زد.
ولی این چیزها کی برای حامی مهم بوده که حالا باشد؟!
چینی به بینی اش داد و چشم غره ای به چانه ی خیس سراب رفت.
_ تو نمیخواد به من مراعات کردن یاد بدی. همین مامانم بهشدت تلاش کرد، یاد نمیگیرم!
بگو ببینم چی شده باز؟
سراب پوکر فیس و خجالت زده لبهایش را روی هم فشرد و غرش تو گلویی کرد.
حاج خانم با لذت، محبتی که با وجود تفاوت های فاحش، بینشان در جریان بود را نظاره میکرد.
چه کسی باورش میشد حامی، آن پسر کله خر که زندگی را برایشان زهر کرده بود، به دختری بی زبان و محجبه که چند سالی هم از او بزرگ تر است دل ببندد؟
نگار با وجود حس بدی که به او داشسریع، بیشتر شامگاهیه تصوراتشان بود تا سراب.
سرخ شدن سراب را که دید، نوک انگشتش را به شقیقه ی حامی فشرد و کلافه از بی ملاحظگی اش پوفی کرد.
_ جای اینکه بشینی ور قلب زنت، رفتی چسبیدی به بابات… معلومه که غمگین میشه.
جفت ابروهای حامی به فرق سرش چسبیدند و صورت سراب را با کف دستانش قاب گحرکت کرد.
ناباور سرش را بالا و پایین کرد و با صوتیی که از فرط بهت، نالان شده بود پچ زد:
_ آره سراب؟!
واسه این گریه کردی؟ مگه بچه ای؟
سراب سرش را سریع و سریع تکان داد و شاظهار کرد زده از کار حاج خانم، سمتش برگشت.
_ نه به خدا… مولین؟
حاج خانم تبسمی به پهنای صورت زد و دست به کمر پشت دیدهی نازک کرد.
_ مولین و یامان!
من خودم این روزگارا رو گذروندم، سر منو که نمیتونی شیره بمالی.
آی پسر، حواست بیشتر به زنت باشه.
زن داشتن که فقط گردن کلفتی کردن و آوا پس کله انداختن نیست…
گلویی صاف کرده و به یاد روزهای عاشقی خودشان تبسم محوی زد.
همسرش مرد مهربان و با محبتی بود. استواری و دوام زیستنشان را مدیون محبت های او بودند، هر چند خود حاج خانم هم کم از خود گذشتگی نکرده بود.
سینه اش از یادآوری روزگارهای تلخ و شیرین گذشته، تکانی خورد و با نگاهانی پر شده نگاهش را بین سراب و حامی چرخاند.
_ زن ناز داره مادر، مردِ نازکش میخواد نه عربده کش و گردن کلفت.
جای اینکه چپ و راست بهش گیر بدی و امر و نهی کنی، نازشو بکش.
اشک هیچ زنی رو کسی نمیتونه دربیاره، جز اون مردی که عاشقشه…
نفس سراب از حرفهای حاج خانم حرکت کرد. همین حالا هم فکرِ دل کندن داشت ذره ذره ی وجودش را میخورد…
وای به روزگاری که حامی با حرفهای مادرش دگرگون شده و بیش از پیش عشق به پایش میریخت…
فرهاد کوه کن میتمایل داشت قلب کندن…
_ من برم یه سر به غذا بزنم، آماده شد صداتون میکنم.
حامی نوک بینی سرخ شده ی سراب را میان دو انگشتش فشرد و زمزمه وار بیان کرد:
_ نازکش میخوای لیمو خانمم؟
دستی که روی بینی اش بود را کف دستپاچه پس زده و روسری اش را چنگ زد.
بی دقت و بی نفس روسری را روی سرش انداخته و با آن آوای گراهی شده و مخمور پچ زد:
_ صبر کنین میام کمکتون.
_ نمیخواد مادر، کاری ندارم.
قصد فرار داشت. قلب عاشقش همین حالا هم از عشق لبریز بود و ظرفیت بیشتر از این را نداشت…
از خودش میوحشت کرد.
پُر تر که میشد، شاید تمام واقعیات را همجاده محبت حامی بیرون میریخت و فغان از آن روز و آن لحظه…
او قصد فرار داشت، اما حامی مگر اجازه ی فرار میداد؟ ابدا!
اگر میداد که حامی نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن