قرارداد اجاره را فسخ کردند، منزل ای که از بودن درونش بیزار بود را پس دادند، لوازم کهنه ای که دیدنشان روحش را می آزرد رد کردند… اما ساکت نبود.
در خونه ی حاج سلطانی بزرگ، در اتاق تک فرزندش، به عنوان عروسش، با عزت و احترام قرار گرفته بود… ولی ساکت نبود.
شک نداشت بعد از این زیستنِ کوتاه و پر فراز و نشیب اما بی نهایت لذت بخشی که با این آدمها داشت، دیگر آن آدم سابق نمیشد.
اصلا کارش را تمام هم که میکرد، کنار راغب هم که برمیگشت، زندگی مرفه سابقش را هم که پس میگراهی شد، مگر میشد از این مقطع زندگی اش دل بکند؟
دلدادگیی که برای اولین بار حسش میکرد، بودن کسانی که او را نه فقط برای منافع خودشان، بلکه به خاطر خودِ خودش میتمایل داشتند…
قلب بریدن از تمام اینها سخت نبود، مرگ بود…
_ اینجایی مولین جان؟ چرا نمیای پیش ما؟
قبل از بلند کردن سرش، سیل راه گراهی شده روی گونه اش را به زانوی شلوارش کشید.
حاج خانم اشک هایش را که میمشاهده کرد، دیگر رهایش نمیکرد.
_ ضجه زدی؟ ببینمت مادر، چیشدی تو عزیزم؟
حامی چیزی اظهار کرده بهت؟
لعنت به اتاق حامی که چفت و بست درست و حسابی نداشت. دیر شده بود برای پنهان کاری.
بینی اش را بالا کشید و اینبار آشکارا کف دست زیر چشمانش کشید.
میل داشت حامی را از اتهامات مادرش مبری کند که حاج خانم پیش دستی کرده و انگشتش را به نشانه ی تهمشاهده کرد بالا برد.
_ بله دیگه، جز حامی کی بلده اینطوری گند بزنه به حال یه نفر؟!
چیکار کرده، ها؟ یه پدری از این پسر درآرم من!
توام هیچی بهش نمیگی پرروش کردی، نه قهر بلدی نه ناز و ادا!
گذشته اش را شخم زد، زیر و رو کرد… گشت و گشت و گشت به دنبال کاری، حرفی، چیزی… که او را لایق این محبت کرده باشد.
او خوب نبود، هیچگاه…
کنار راغب توقف کرد، بزرگ شد، شرع و دین و عرف را لگدمال کرد…
انسانیت را به فراموشی سپرد…
جان انسانهای گناهکار و بی گناه زیادی را گحرکت کرد…
او ابدا انسان خوبی نبود که لایق این همه مهر و محبت باشد.
قلبش از حمایت زنی که بیش از لیاقتش برایش مادری میکرد گرم شد و هق ریزی زد.
کف دستانش را باز کرده و ملتمس آویزان دیدهان غصه دار حاج خانم شد.
_ بغلم میکنین؟
خشم و غضبش پر کشید و دلش برای مظلومیت سراب رفت. از نظرش حامی لیاقت او را نداشت…
_ قربون آوای گرفته ات برم، نریز این اشکا رو واسه اون پسر بیشعور من…
در آغوش حاج خانم جای گرفت و سر روی شانه اش گذاشت. نگاه بست و ذره ذره بوی خوش او را به ریه های پر از کثافتش اهدا کرد.
بوی مادر که میگفتند این بود؟ با هیچ عطری در دنیا قابل قیاس نبود و قسمت بد ماجرا را میدانی؟
او حتی لایق نفس کشیدن این عطر هم نبود…
_ بمیرم برای اون دل کوچیکت مادر…
چیکار کرده این پدرسگ که غمت از صد فرسخی قلب آدمو میپوکونه؟
تبسم بی جانش، نگاهه ی جوشان اشکهایش و کلماتی که پشت هم قطار کرد… همه از اراده اش خارج بودند.
_ حامی… خیلی دوسم داره مامان…
_ پناه بر خدا، زیرا دوستت داره گریه میکنی؟!
نگاهان درشت شده ی حاج خانم را تصور کرد و بغض دار ریز خندید.
حتما او را دیوانه میدید…
کدام عقل سلیمی از معشوق و محبوب شدن، می گریست؟!
هیچکس، به خدا که هیچکس… جز اویی که فرداهای راهی شدن را میمشاهده کرد…
حین بیشتر فرو حرکت کردن در آغوشش، آهی کشید.
_ من لیاقت عاشقیشو ندارم…
عاشق شدنش برام زیادیه، این موضوع آزارم میده…
کاش هیچوقت پامو تو این محل نمیذاشتم.
امری محال بود. نمیاطلاع داشت به چه علت، ولی راغب او را برای این کار آموزش میداد و کسی را جایگزینش نمیکرد.
این خانواده با آمدن و راهی شدن نگار از هم پاشید. تکه های آبروی بر باد حرکت کرده شان را به زحمت کنار هم چسباندند و راهی شدن او تیر خلاص بود.
حتی تصور بلایی که بعد از راهی شدنش بر سر تک تک افراد این منزل می وارد شد هم لرزی بر تنش نشاند.
شرمگین لبهایش را داخل دهانش کشید و عقب حرکت کرد. نگاهش را به انگشتان لرزانش دوخت و از اعماق جانش پچ زد:
_ حلالم کنین، من خیلی بهتون بد کردم.
میدونم بهشدت بی نگاه و روام، اما شما حلالم کنین… من نمیتمایل داشتم هیچ کدوم از این اتفاقا بیفته…
حاج خانم بی خبر از همه جا نوچی کرد. گمان میکرد سراب بابت رابطه ی پنهانی اش با حامی شرمنده است.
روزگارهای اول از کف دست سراب هم خشمگین بود اما راهی شده رفته او را بی گناه ترین آدم این قصه اطلاع داشت و محبتش به او چند برابر شد.
_ گذشته ها گذشته دخترم، هممون تو اتفاقایی که افتاد مقصر بودیم.
چه بسا که تو از همه بی گناه تر بودی تو این جریانات.
اتفاقا اونی که باید حلالمون کنه تویی که به آتیشِ خونواده ی ما سوختی.
او از گذشته میگفت و سراب در بندِ روزگارهای آینده داشت جان میداد.
_ عروس و مادرشوهر چه خلوتی کردن!
برم کف دست حاجی رو بگیرم و زودتر خودمونو گم و گور کنم که بدجور بوی فتنه و دردسر میاد از این اتاق!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن