«وقت» ی که میگفت در کسری از ثانیه رسید و گوشش را پیچیده شده میان انگشتان حامی یافت.
آخی تصنعی بیان کرد و کف دست حامی را پس زد، لب برچید و کنایه ها پشت هم روی زبانش به رقص دروارد شدند:
_ فقط تو تنبیها و گوش پیچوندناست که نمیذاری یه ثانیه حرفت رو هوا بمونه؟
کاش به همه ی حرفات انقدر زود عمل میکردی آقا حامی!
حامی با نگاهی ریز بین، نگاهانش را در نگاه معترض قلببرکش قفل کرد.
_ صبر کن ببینم، چی بیان کردم و بهش عمل نکردم که دو متر زبونتو میکنی تو دیدهم؟!
سراب شانه بالا انداخته و به آهستهی از آغوش حامی بیرون خزید.
خودش را سرگرم جمع و جور کردن خونه نشان داد و از زیر بار جواب دادن شانه خالی کرد.
اما حامی که به تریج قبایش برخورده بود، مصرانه دنبال جواب میگشت که بازوی سراب را از پشت چنگ زده و او را مقابل خود نگه داشت.
_ یا یه حرفی رو نزن، یا میزنی تمومش کن. از حرف نصفه و نیمه بدم میاد.
سر کدوم کارِ نکرده درشت بارم میکنی؟
سراب نگاه دزدید، تاب مشاهده کردنِ چشمان سرخ و قلبخور حامی را نداشت.
با هر بار متوجه شدنشان، غول بی شاخ و دم شرمندگی می آمد و بیخ گلویش مینشست…
تلاش کرد بازویش را از میان انگشتان حامی بیرون بکشد که همچراکه باتلاق، با هر تقلا بیشتر در حلقه ی انگشتانش فرو راهی شد.
_ آخ حامی، دردم گرفت… منظوری نداشتم.
فشار انگشتانش کمتر شد و همان انگشتان بی رحم را مامور نوازشِ دردی که به جان دخترکش انداخته بودند کرد.
_ منظور داشتی، خوبم منظورتو رسوندی اتفاقا.
قبلِ اینو کار ندارم، که مجبور بودم دهنمو ببندم و نرسیدن به تمایل داشته هامو تحمل کنم یه وقت خاطر کسی مکدر نشه.
بندازش دور اون گذشته رو…
کف دست دیگرش را زیر چانه ی سراب برد و سرش را بالاتر کشید. نگاهش حق نداشت جز او کسی یا جایی را رصد کند.
_ الان فقط خاطر تو برام عزیزه، تو برام مهمی.
تک تک حرفات، اگه شیرین باشه میشه قند و آب میشه تو دلم… اگه تلخ باشه میشه سم و زهرمار و خونمو به جوش میاره…
کف دستش را به نرمی پشت سر سراب فرستاد و روی صورتش خم شد.
لبهای خشکیده اش را با لذت میان لبهایش گحرکت کرد و بوسید و بوسید…
نفس هایشان با هم یکی میشد و تن هایشان برای هم آغوشی آماده میشدند که عقب کشید و از فاصله ای کوتاه، چند ثانیه خیره ی لبهایش شد.
_ جون قلبم…
متوجه شدن آن لبهای لرزان و نمور، بی طاقتش کرد. عنان از کف داده و دوباره به جان لبهایش افتاد.
اینبار خشن تر،بیتاب تر، تشنه تر…
سراب بی جان چشم بست و کف دستانش را روی پهلوی حامی مشت کرد.
به محض عقب کشیدن بی میل حامی، آه تو گلویی کشید و از میان پلکهای نیمه بازش به مردی که دین و دنیایش شده بود چشم دوخت.
_ چیکار داری میکنی با من حامی؟
کی، کجا، چطور… شدی عمر و جونم؟
_ همون وقت، همونجا، همونطور… که توی سلیطه شدی حیاتم…
چند لحظه بی حرکت به هم زل زدند و هممدت با دیدهک حامی، سراب زیر خنده زد و با حرصی شیرین غرید:
_ استاد گند زدن تو لحظه های احساسی ای!
آوای کوبیده شدن به در، حس و حال هر دویشان را پراند و سراب هول زده سر جنباند و تکانی خورد.
_ اوخ، فکر کنم از سمساری اومدن دنبال وسایل.
الاناست که ملوک خانمم سر و کله اش پیدا شه… زودتر جمع کنیم بریم.
نگاهش بین در و چادرش در گردش بود که سرش با حرکت کف دست حامی، بار دیگر مقابل صورت حامی قرار گرفت.
سوالی نگاهش کرد و گیج سری تکان داد.
_ جانم؟
حامی بی توجه به ضربه های ممتدی که به در کوبیده میشد، شمرده شمرده و با آرامش و اطمینان پچ زد:
_ میدونم چه قولایی دادم و چه حرفایی زدم.
قبل تو حرف مفت زیاد میزدم، اینم میدونم…
ولی نه من دیگه اون آدم سابقم، نه زندگیم اون زندگی سابقه.
تو با بودنت همه چیو عوض کردی، میخوام بدونی که پای تک تک حرفام هستم و تا زنده ام نمیذارم خم به ابروت بیاد.
اضافه کرده بودم با عزت و احترام خانم خونه ام میشی و از فردای روزی که پات به خونم باز شد، دنبال عملی کردنشم.
میتونم همین الان با یه مراسم درست و درمون کاری که اضافه کردمو بکنم و شمام دیگه بهونه واسه تیکه انداختن نداشته باشی لیمو خانم!
ولی دنبال اینم اسم اون بیشرف رو از شناسنامم پاک کنم…
اسم زیبا تو لیاقتش بودن بالای یه صفحه ی سفیده، نه یه صفحه ی خط خورده و پایین تر از اسم یکی دیگه…
حق داری، هر چیزی که از زیستن با من میخوای حقته و باید برای رسیدن به حقت پافشاری کنی… بهتر از هر کسی میفهمم حس و حالتو…
اما من دنبال اینم بهترینا رو برات فجادهم کنم، چون تو لیاقتت داشتن بهتریناست…
مدتها میشد که کنترل هیچ یک از احساساتش کف دست خودش نبود.
مدتها میشد که حتی اعضای بدنش هم از او سرپیچی میکردند.
مانند همین چشمان سرخود که شروع به باریدن کرده بودند…
یا دلی که در برابر احساسات پاک و صادقانه ی حامی، داشت سینه اش را میشکافت...
یا مغزی که ملتمس به جمجمه اش چنگ می انداخت و بودن کنار حامی را، گذشتن از هدف کثیفش را فریاد میزد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن