گوشش را بیشتر به در چسباند و چشم ریز کرد تا تمرکزش بیشتر شود.
صدایشان واضح نبود ولی کلماتی که لا به لای صحبتشان میشنید، تقریبا موضعشان را نسبت به این اتفاق نشان میداد.
خوشحال بود که حداقل همجادهی حاج خانم را داشت. او همیشگی زن مهربانی بود و از همان ابتدا که به محله پا گذاشت هوایش را داشت.
اما حاج آقا!
بر خلاف تصوری که از او داشت و گمان میکرد تنها کسی که پشتش را بگیرد او خواهد بود، دقیقا شبیه به همان آدمی بود که حامی میبیان کرد.
خودخواه و تنها چیزی که برایش مهم بود، خودش بود.
ویژگی ای که گاهی در حرکت کردارهای زورگویانه ی حامی هم میمتوجه شد!
_ من نمیذارم دیگه به این دختر ظلم شه، شما هر کاری دوست دارین بکنین… منم کار خودمو میکنم.
صدای حاج خانم بیش از حد واضح شده بود و این یعنی داشت نزدیک اتاق میشد.
کف دستپاچه از در فاصله گرفت. نگاهی به اتاق انداخت و پاورچین سمت تخت حرکت کرد.
گوشه اش جای گرفت و سرش را روی زانوهایش گذاشت که در باز شد.
نامحسوس نفس راحتی کشید و بلافاصله در آغوشی فرو رفت.
_ حلالم کن مادر… خدا منو ببخشه که ندونسته قضاوتت کردم.
حامی همه چیو برام گفت، چقدر تو خانمی کردی که آبروی این بچه رو نریختی…
بمیرم برات که انقدر مظلومی.
لبهایش که میرفت تا به تبسم بنشیند را داخل دهانش کشید و سرش را کشیده کرد. بینی اش را بالا کشید و گراهی شده پچ زد:
_ اشتباه از من بود حاج خانم، نباید میذاشتم کار به اینجا برسه…
حاج خانم دست روی گونه اش گذاشت و ساکت نوازشش کرد. به نگاهان سرخ و ملتهبش زل زد و با اطمینان بیان کرد:
_ قبلا بیان کردم مثل دخترمی، ولی الان دیگه واقعا دخترم شدی…
من پشتتم، مضطرب چیزی نباش.
نگاه کلافه و پر حرصش را از در گرفت و سمت حامی برگشت.
_ تو واقعا خجالت نمیکشی؟
هر چیزی یه راهی داره، مگه میشه کف دست یکیو بگیری بیای بگی این زنمه؟
کی تو دور و اطرافت این کارو کرده که تو یاد گرفتی؟!
حامی گوشه ی نگاهش را خاراند و پوفی کرد. روز شلوغی داشسریع و به شدت خسته شده بود، هم روحش و هم جسمش.
به آهستهش نیاز داشت، مثلا آغوش سراب…
_ اگه به زور نمیشوندینم سر سفره ی عقد، قرار بود بهتون بگم.
جوری منو گذاشتین لای منگنه که هیچ راهی جز رابطه ی مخفیانه نداشتم.
حاج آقا صورتش را با کف دستانش قاب گرفت و آهی کشید.
_ چطور میتونی به کسی که فقط چند ماهه میشناسیش اعتماد کنی؟!
تو واقعا پسر منی؟ من یادت ندادم انقدر احمق باشی!
حامی سمت جلو خم شد و پوزخندی معنادار زد. کاش اویی که به ساز نگار رقصیده بود حرف از حماقت نمیزد!
بیخیال پیش کشیدن بحث نگار، اشاره ای به گذشته زد. همان داستانهایی که قبلا، هرشب از زبان پدرش و بردیا میمتوجه شد و به مرور و در گیر و دار مشکلات بزرگتر، فراموششان شد.
_ یادمه میاضافه کردین دلدادگی آدما رو احمق میکنه!
شمام وقتی عاشق مولین شدین اصلا نمیشناختینش.
حاج آقا سرش را به ضرب بالا برده و با چشمانی درشت شده چند ثانیه به نگاه مصمم حامی زل زد.
انگشت اشاره اش را بلند کرده و در هوا تکان داد.
_ اون موضوع قابل مقایسه با این کار تو نیست. من هیچوقت نرفتم مادرتو صیغه کنم و از همه پنهونش کنم…
حامی میان حرفش پرید و با تبسمی گخوشحال و لودگی ابرو بالا انداخت.
_ مولین پا نداد، وگرنه میکردین!
درماندگی پدرش را که مشاهده کرد شانه ای بالا انداخت.
_ از اونجایی که سوال بعدیتونم خیلی واضحه بذارین جوابشو بدم، بله!
بهشدت عجیبه اما من عاشق شدم…
نگاه پدرش هنوز ناباور بود. حق داشت، آن اوایل برای خودش هم غیر قابل باور بود.
حامی و عاشقی؟!
مانند دو قطب هم نام آهنربا بودند که جز دفع کردن هم کاری ازشان برنمی رسید.
ولی برای او هم اتفاق افتاد. بی هوا و از جایی که فکرش را نمیکرد، وسط دلش سبز شد و در تمام جانش ریشه دواند.
بلند شد و با قدمهایی کوتاه سمت پدرش رفت. دست روی شانه اش گذاشت و با مسالمت آمیز ترین لحنی که میشد گفت:
_ من عاشق شدم بابا، اون دختری که از نظر همه، هیچ جوره به من نمیخوره رو دوست دارم.
واسه بودن باهاش حاضرم هر کاری کنم.
بهتون ثابت میکنم نگار و بچش هیچ ربطی به من ندارن، ولی ازتون توقع دارم بعدش پرونده ی نگار رو واسه همواره ببندین.
خودتونم میدونین نمیتونین منو تو این حیات نگه دارین.
یه عمر دلتون میتمایل داشت سر به جاده شم، نگاه کنین… تنها کسی که میتونه سر به جادهم کنه تو اون اتاقه، دیگه چی میخواین؟
کف دستانش را به طرفین گشود و لبخند نیم بندی زد.
_ یه بازی دوسر برده.
هم شما به پسری که همواره میمیل داشتین میرسین، هم من بعد این همه سال به آهستهش میرسم.
اون دختر تموم زیستن من شده، اجازه نمیدم کسی ازم بگیرتش…
حتی شما…
برای اامان بار بود که حامی را برای رسیدن به چیزی مشتاق و جدی میدید. کمی خیره و متفکر نگاهش کرد و «یا علی» گویان کف دست بر زانویش گذاشت.
آهسته و با صلابت سمت اتاق قدم برداشت. حامی آب دهانش را با استرس بلعید و با فاصله پشتش راهی شد.
در که باز شد، حاج خانم و سراب با صورتهایی خیس از اشک سمتش برگشسریع.
همه مضطرب از اتفاقی که در شرف وقوع بود به لبهای حاج آقا خیره بودند که زیر لب ذکری گفت و نفسش را بیرون داد.
_ تا وقتی بچه ی اون دختر به جهان بیاد به مخفی کاریتون ادامه بدین، بعدش یه فکری براتون میکنم!
حامی چقدر زیبا عاشق شده🥹🥹
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن