فیلمی که از خودش در باشگاه گحرکت کرده بود را چندین و چند بار نگاه کرد و بغضش شکست.
_ بله دیگه، دوماد باید به فکر هیکل و قیافه اش باشه. نا سلامتی دوماده، چشم همه روشه…
خوب ورزش کن که اون روز باید بدرخشی عشقم…
هقی زد و پاهایش را روی زمین کوبید.
_ نامرد عوضی…
اشک هایش مجال نمیدادند و صفحه ی گوشی را تار میدید. اما شتابزده و تند چیزهایی که میتمایل داشت را تایپ کرد.
انتهای شالش را با حرص زیر دیدهانش کشید و چند باری پلک زد. پیامی که نوشته بود را یک دور خواند.
_ زن صیغه ایتم واسه عقدت دعوته؟ زودتر میاظهار کردی واسه مراسمت آماده میشدم عزیزم.
زشت نیست از زبون این و اون بشنوم که شوهرم داره دوماد میشه؟
مگه من از هر کسی بهت نزدیک تر نبودم؟ باید آخرین نفر میمتوجه شدم؟
غروب میای بریم خرید؟
آخ نه، شما الان دولیدی و مراسمت نزدیکه… کلی کار داری، مزاحم وقت تو نمیشم!
راستی نظرت چیه منم سفید بپوشم؟
منم تازه عروسم دیگه، نه؟
حسرت لباس سفید به دلم نمونه…
گوشی را کناری پرت کرد و جیغ تو گلویی کشید. از آن پیامی که در بدترین شرایط نوشته بود، تمولی حقارت میچکید.
حامی که او را کوچک کرده بود، حداقل خودش برای خودش ارزش قائل میشد.
ارزش او این نبود که بابت نتمایل داشته شدن، خودش را به هر دری بزند تا جلب توجه کند.
صوتی زنگ گوشی اش که کشیده شد، خم شد و گوشی را برداشت. با مشاهده کردن شماره ی حامی تلخندی زد.
_ حالا که بازی دوست داری، بازی میکنیم دلدادگیم!
حامی او را همچراکه کف کف دستش بلد بود که با اولین کلمه اخم هایش در هم شد.
مگر میشد گراهی شدگی صدایش را نفهمد؟
_ سراب؟ ضجه زدی؟ چیشده؟
نفسش را آه مانند بیرون داد و ساکت نجوا کرد:
_ دلم برات تنگ شده…
حامی وارد رختکن شد و از خالی بودنش که مطمئن شد، تماس را با اضافه کردن «تصویری میگیرمت» قطع کرد.
مقابل کمدش روی زمین نشست و حوله را دور گردنش انداخت. تماس تصویری اش بی پاسخ ماند و بلافاصله پیام سراب بالای صفحه ظاهر شد.
_ قیافه ام خوب نیست.
دندان قروچه ای کرد و حوله را روی صورتش کشید.
_ جواب بده تا تو روزگار روشن نیومدم دم خونت.
سراب شالش را درآورد و دستی به موهایش کشید. اشک های روی گونه اش را با پشت دست زدود و اینبار آیکون سبز رنگ را فشرد.
حامی با دقت نگاهان سرخش را نگریست و اخم کرد. باورش نمیشد قلبیل این آشفتگی، مشتاق دیداری باشد.
_ چیشده؟
سراب گوشی را تا جای ممکن دورتر از خودش گراهی شده بود تا قیافه ی زارش در ذوق حامی نزند.
لبهایش آویزان شد و نگاهش را به زیر انداخت. تحمل دیدن حامی را نداشت، مدام او را در کت و شلوار دامادی و کنار کس دیگری تصور میکرد.
_ اضافه کردم که…
_ من خرم یا اسگل؟ اندیشیدی باورم میشه به خاطر دلتنگیت واسه من اینجوری شدی؟
سراب لب گزید و سکوت کرد. میهراسید دیدهانش همه چیز را لو دهند که مصرانه نگاهش را بند گلهای قالی کرده بود.
_ منو نگاه کن…
سراب سر بالا انداخت و با صوتیی تحلیل رفته پچ زد:
_ من دیگه برم سراغ کارم، یه عالمه سفارش دارم.
_ میگم منو نگاه کن سراب، همین الان.
فریاد حامی او را جا پراند و ترسیده به دوربین زل زد. نگاه خیره ی حامی و ابروهای درهمش، دیدهه ی اشکش را جوشاند.
مقابل نگاه مبهوت حامی زیر گریه زد و گوشه ی لبش را به دندان گحرکت کرد تا آوایش بالا نرود.
حامی نفس کشداری کشید و قد بلند شد.
_ الان میام اونجا.
سراب هول و کف دستپاچه سری تکان داد و «نه» را نالید ولی تماس از سمت حامی قطع شده بود.
روزگارهایش را یا در باشگاه میگذراند یا کنار سعید و دوستان دیگرش، کارشان را پیش میبردند.
از خونه فراری بود تا مادرش او را مجبور به انجام مسخره بازی های قبل از عقد نکند.
خرید با نگار برایش همچراکه کابوس بود!
همه چیز را به خودشان سپرده بود. وقتی ذوقی برای هیچ چیز نداشت، حضورش جز اعصاب خردی ثمری نداشت.
این مدت با حرکت کرد و آمدهای پنهانی خو گرفته بود. ماشینش را سر خیابان پارک کرد و با اعصابی خراب سمت خونه ی سراب رفت.
بخش عظیمی از ذهنش درگیر حال خراب سراب بود. به سختی حواسش را جمع کرده بود تا کسی او را نبیند.
از بخت خوبش، با دسته ای از زنان محل برخورد کرد که صبح تا شامگاه مشغول غیبت و انتقال اطلاعات بودند!
ملیحه خانم سرکف دسته ی گروه بود که قبل از همه او را متوجه شد و با لبهایی کش رسیده بلند شد.
_ پسرم! مبارکا باشه، متوجه شدم داری ازدواج میکنی به سلامتی!
قلبهره ی حامی بیشتر شد.
یکی از تصوراتش همین بود که سراب به طریقی این موضوع را متوجه شده باشد.
وای از مادرش که چند روزگار هم دوام نیاورد و کل محل را پر کرد. لعنتی زیر لب فرستاد و تبسمی زورکی به روی ملیحه خانم زد.
_ ممنون خاله، با اجازتون!
ملیحه خانم چادرش را روی دهانش گذاشت و قد بلند لبخند زد. رو به زنان دورش کرد و اظهار کرد:
_ انگار همین دیروزگار بود که لای کف دست و پای ماها ورجه وورجه میکرد.
چقدر زود بزرگ میشن بچه ها.
تو یادت نیست، بچه بودی چند بار تو بغل من خراب کاری کردی!
الانتو نبین ماشالا دو برابر من شدیا!
حامی لبهایش را روی هم فشرد و پره های بینی اش از حرص باز و بسته شد.
کاش این زن دهانش را میبست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن