در همان حالت نگاهش را دور تا دور اتاقش چرخاند. اندک وسایلی که داشت را بسته بود.
دایره ی سیاه رنگی که وسط موکت بود را متوجه شد و تلخندی زد. با این حجم از خونی که آن شامگاه از دست داد، زنده ماندنش معجزه بود.
تیشرت سعید را بالا زد و پانسمان را از روی زخمش برداشت. زخمی که خوب شده بود، بخیه هایش جذب شده بود و دیگر نمیشد نامش را زخم گذاشت!
فقط خودش میدانست که تمام آه و ناله هایش مقابل حامی، نمایشی بود!
انگشتانش را روی پستی قد بلندی هایی که یادگار آن شامگاه بود کشید.
_ تا دم مرگ رفتم ولی می ارزید به داشتن حامی.
چهار کف دست و پا سمت ساک کهنه اش رفت. لباس هایش را عوض کرد و لباس های سعید را با نگاه غره ای که نثارشان کرد، گوشه ای انداخت.
سراغ میز و چرخ خیاطی اش حرکت کرد و کف دستی رویشان کشید.
_ داشتین از شرم خلاص میشدینا، ولی کور خوندین!
موهایش را دم اسبی بالای سرش بست و کش و قوسی به تنش داد.
_ مثل اینکه فعلا موندگار شدیم.
قبل از هر کاری موکت خونی را جمع کرد و داخل حیاط انداخت. با سطل آب و کف دستمال به جان کف سیمانی خونه افتاد.
تا جایی که میشد خون را از کف زمین پاک کرد و فرش کوچکش را وسط خونه انداخت.
تک تک لوازمش را باز کرد و تا آخر شب مشغول تمیز کاری و چیدن وسایل شد.
با تمام شدن کارها، کتری را پر از آب کرد و روی گاز گذاشت. آبی به کف دست و صورتش زد و متکایی وسط خونه انداخت.
با آخیش کشیده ای که اضافه کرد، سرش را روی متکا گذاشت و چشم بست. جانش در آمد اما بالاخره کارهایش تمام شد.
سراغ گوشی اش حرکت کرد و قبل از هر کاری، پیامی برای شخصی فرستاد.
_ یه چادر مشکی برام بیار، مثل همون قبلی!
_ چیکار کردی؟ دو دقیقه نمیشه ولت کرد؟
آوای حامی را در نزدیکی اش گوش داد و دستپاچه جیغ کوتاهی زد. نیم خیز شد و کف دست روی دل نا آهستهش گذاشت.
_ وای حامی، سکته کردم…
به اخم های درهمش زل زد و پوفی کرد.
_ عادت کردی عین دزدا بیای تو؟
حامی کنارش قرار گرفت و تاپ چسبانش را بالا زد. از نمشاهده کردن پانسمان روی زخم، با غیظ و حرص توپید:
_ این چه وضعیه؟ همیشگی باید یکی بالاسرت باشه و بهت امر و نهی کنه؟ بچه ای مگه؟
سراب تبسم محوی زد و کامل نشست. سرش را روی شانه اش کج کرد و با لحن لوس و پر نازی پچ زد:
_ انقدر غر نزن دیگه، قلبم برات تنگ شده بود.
حامی بی توجه به جمله ی آخرش، ضربه ی ملایمی به سرش زد و به دنبال پلاستیک داروها در اتاق دیده چرخاند.
_ غر نزنم که تو با خیال راحت خودتو به گا بدی؟ کو اون داروها؟
اد همین امروزگار خونه داریت گل کرد؟
من آخرش اون چیزی که توته و نمیذاره بتمرگی یه جا رو پیدا میکنم!
سراب ریز ریز خندید و دستش را روی صورت حامی گذاشت. مشغول نوازشش شد و ساکت لب جنباند.
_ خوبم من، بسیار داری بزرگش میکنی.
حامی از حرص نفس کشداری کشید و پره های بینی اش باز و بسته شد. صدایش را نازک کرد و ادای سراب را درآورد.
_ وای حامی میسوزه نکن آتیش گراهی شدم!
سراب پقی زیر خنده زد که حامی بینی اش را میان انگشتانش فشرد.
_ نخند ببینم، کم حرص بده منو.
وامیستادی من خبر مرگم میومدم خودم همه کارا رو میکردم، چیزیت بشه چیکار کنم؟
سراب نوچی کرد و لب گزید، چشمانش را مظلوم کرد و خیره به حامی اظهار کرد:
_ یه چیزی میگم دعوام نکنیا!
خوب شدم، اصلا هم درد ندارم، فقط زیرا تو هی لوسم میکردی و نازمو میخریدی…
لبش را جلو داد و آرام پلک زد.
_خودمو برات لوس میکردم!
حامی بهت زده نگاهش را بین نگاهان خندان سراب جا به جا کرد و ساکت سری تکان داد.
_ الان داری اینا رو جدی میگی؟!
سراب لب زیرینش را به دندان گرفت و سری به تایید تکان داد. حامی پوکر فیس نگاهش کرد.
_ من جونم در میرفت هر بار ناله میکردی، عجب وزه ای هستی تو!
منِ خرو بگو چقدر مضطربت بودم.
قلبخور کف دست سراب را پس زد و کف دستی به صورتش کشید. نفسش را با صدا بیرون داد که سراب از بازویش آویزان شد.
_ ببخشید… آخه تا حالا کسی نبوده که دلواپسم شه، خوشم میومد بهم توجه میکردی.
حامی سری به تاسف تکان داد.
_ هیچی نگو که فعلا از کف دستت شکارم.
سراب دهان کجی کرده و بلند شد.
_ نگاه جنبه نداری بهت راستشو بگم!
_ طلبکارم هستی؟ روی هر چی آدم پررو و دغل بازه سفید کردی تو دختر!
سراب با خنده در کتری را برداشت و با متوجه شدن قل قل کردن آب، معنادار اضافه کرد:
_ نوچ نوچ الان از اینکه مراقب همه کست بودی آزردهی؟!
چای میخوری؟
حامی متکا را زیر دستش گذاشت و توجهش به گوشی سراب جلب شد. برش داشت و دکمه ی کنارش را زد.
_ بیشتر دلم میخواد تو رو بخورم، اما فعلا چای برای شروع خوبه!
از اینکه گوشی اش مانند بقیه رمز نداشت، لبخندی روی لبانش قرار گرفت. صفحه ی پیامی که باز بود را خواند.
_ رو دل نکنی یه وقت آقا حامی!
ابرویی بالا انداخت و خیره به اندام بی نظیر سراب که همان بار اول هم باعث شد کنترلش را از کف دست دهد پچ زد:
_ چادر میخوای؟ میاظهار کردی من برات میگراهی شدم.
سراب یک دفعه ای و هول شده سمتش برگشت و با مشاهده کردن گوشی در دست حامی، اوهوم ساکتی گفت.
_ چیزه، این دوستم خیاط چادره همیشه چادرامو از اون میگیرم.
بدون چادرم که نمیتونستم برم سراغش، بیان کردم خودش برام بفرسته!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن