قبل از اینکه جمله ی بعدی اش را بگوید، بچه صدایی شامگاهیه به جیغ و خنده درآورد و حرکت دستان سراب متوقف شد!
دل حامی هم کف دست از کوبش برداشت.
کارش جواب داده بود؟
تمام تنش نگاه شده و بدون اینکه نفس بکشد، با دقت به حرکات سراب زل زده بود.
کف دستانش در هوا خشک شده و حالا دیگر تنش هم تکان نمیخورد.
حامی میخواست انتهای این ماجرا را ببیند که هیچ حرکتی نمیکرد.
میهراسید اگر حرفی زده یا حرکتی کند، سراب را از این حس و حال بیرون بکشد.
ثانیه ها برایش به سختی میگذشتند که صوتی گریه ی ملایم بچه، وادارش کرد از روی تخت پایین بپرد.
سراغ بچه راهی شد اما از گوشه ی نگاه تمام حواسش به سراب بود.
کودک را به آغوش کشیده و با تکان دادنش سعی داشت آهستهش کند اما اویی که گرسنه بود با این تکان ها ساکت نمیشد.
#پارت_۷۹۳
چهره ی سراب از آن حالت بی تفاوت در وارد شده و میشد پریشانی و هراس را در تمام اجزای صورتش مشاهده کرد.
حامی که همین تغییر را هم خوب میخبر داشت، راضی از نتیجه ی کارش سمت سراب قدم برداشت.
بچه حالا داشت با بی قراری ونگ میزد و کل اتاق از صوتی جیغ هایش پر شده بود.
چند قدم بیشتر تا سراب فاصله نداشسریع که سراب در کسری از ثانیه از روی تخت پایین وارد شده و با سرعتی باور نکردنی حرکت انگشتانش را از سر گرفت.
انگار کوبیدن انگشتانش به هم، چاره ی فراموشی آن حجم از پریشانی نبود که مانند ربات سمت یکی از دیوارها حرکت کرده و با همان سرعت سرش را به دیوار کوبید.
حامی از وحشت یخ کرده بود. جان از تنش راهی شده و خشک شده به تصویر مقابلش خیره بود.
چنان در شوک حرکت کردار سراب بود که دیگر به گریه های کودکش توجهی نمیکرد.
#پارت_۷۹۴
نمتوجه شد چه مدت همان وسط میخکوب شده بود که هجوم چند پرستار را سمت سراب متوجه شد و خودش هم توسط کسی از آن باتلاق بیرون کشیده شد.
_ خانم مومنی، میشه این بچه رو از اینجا ببرین؟
شانه اش محکم تکان خورد و بالاخره پلکی زد.
نگاهش در نگاه سرخ و عصبی دکتر سراب قفل شد.
_ چرا خشکت زده بود پسر؟ مگه نگفتی پای عواقبش وایمیستی؟
انشالله که عواقب کارتو متوجه شدی دیگه؟
انگار کسی با همان سرعت چیزی در سرش میکوبید.
مغزش در کاسه ی سرش سنگینی میکرد و چیزی از حرف های دکتر نمیدرک کرد.
_ ای وای طفلک، بدینش من لطفا.
مردمک نگاهانش روی زنی که با قلبسوزی نگاه به سینه اش دوخته بود چرخید.
سر پایین برده و کودک بینوایش را در حال کف دست و پا زدن متوجه شد.
گوش های کر شده اش باز شده و صدای طفلش را شنید.
خواست ذهن از هم پاشیده اش را جمع کند اما موفق نبود.
#پارت_۷۹۵
نمیدانست برای آرام کردن این بینوا باید چه کند.
سرگشته و حیران نگاه لرزانش را به هر سمت میکشید که زن دست پیش برده و کودک را چسبید.
_ گشنشه انگار.
دکتر هم کف دست روی بازوی حامی فشرده و فشارش تماما از سر حرص بود.
حدس این اتفاق را میزد و کاش حامی لجبازی نمیکرد.
_ مراقبشن، نگران نباش.
هنوز هم گیج و داغان بود ولی گره کف دستانش را شل کرد و پرستار همراه کودکش دور و دورتر شد.
چرخی زد و نگاهش را به اطراف دوخت. کم کم داشت به خودش می وارد شد که با صدایی کم جان نالید:
_ شیرش… تو ساکه…
دکتر دست میان موهایش برده و از حامی فاصله گحرکت کرد.
خسته بود و کلافه، عصبی هم که صد در صد!
کاش میتوانست دق و قلبی اش را سر حامی خالی کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن