نیم خیز شده و خواهش و تمنای نگاهش را به پای رسا ریخت.
_ میتونی فردا که میرم پیش سراب مراقب بچه باشی؟
رسا لب زیرینش را زیر دندان گحرکت کرد و بعد از کمی فکر، با شرمندگی بیان کرد:
_ اون تایم کلاس دارم به خدا، استادشم گیره.
فردا و پنج شنبه واقعا گیرم، اما بقیه ی روزا هستم.
از کار و بار جمشاهده کرد سعید هم مطلع بود و خودش را سبک نکرد تا به او رو بیندازد.
میدانست که مرخصی ندارد.
صاف نشست و سرش را میان دستانش گرفت.
رسا با قلبسوزی و بغ کرده، شانه های خمیده ی حامی را خیره شد.
میخواست بگوید سراب که متوجه چیزی نمیشود، دو روزگار نحرکت کردنش به جایی برنمیخورد ولی از حساسیت حامی روی این موضوع باخبر بود که زبان به دهان گراهی شد.
سعید ولی در جهانی دیگری سیر میکرد که بی حواس اضافه کرد:
_ نمیشه حالا چند وقت نری؟ واجب نیست که!
#پارت_۷۸۱
سر حامی به ضرب بالا وارد شد و خصمانه نگاهش کرد.
یک لحظه با خود اندیشید که این ملیجک سر پیاز بود یا تهش که نظر میداد!
پسرک احمق نمی فهمید که حامی شامگاه هایش را به امید رسیدن ساعات ملاقات صبح میکند؟
از امیدی که اجازه نمیداد دوباره ناامید شود، خبر نداشت؟
خودش به کنار، حس میکرد سراب هم به این متوجه شدارهای هر روزه اعتیاد پیدا کرده و اگر نمیحرکت کرد دلبرکش چشم انتظار میماند.
همان نگاه کافی بود تا سعید دست بالا برده و کمی خودش را عقب بکشد.
رسا برای ملایم کردن حامی سرفه ای کرد و سر تا پای حرفش بوی تعارف میداد که حامی ردش کرد.
_ من میتونم نرم کلاس، استاده رو بعدا یه کاریش میکنم.
حامی سر بالا انداخت و با «شامگاه بخیر» ی کوتاه به اتاقش حرکت کرد.
کنار تخت دخترش نشست و چانه اش را به دیواره ی آن چسباند.
#پارت_۷۸۲
چهره ی ملایم و معصومش شبیه سراب بود.
محتاطانه و نرم گونه اش را لمس کرد و تو گلو ریز خندید.
_ پدرسوخته نمیشد یذرم شامگاهیه من شی؟
لبهای سرخ و کوچکش شامگاهیه به مکیدن تکان خورد و حامی با قلب ضعفه، هر چه قربان صدقه بلد بود به پای دخترکش ریخت.
طفلک آنقدر در این مدت ناآهسته بود که حامی اصلا فرصت نکرده بود شیرینی اش را بچشد.
همین که راهی پیدا میکردند تا حتی شده نیم ساعت او را بخوابانند، هنر کرده بودند.
از پدری کردن هم شب بیداری و سردرد به او رسیده بود.
آرام و تکه تکه خندید و نوک انگشتش را بوسید.
رد بوسه اش را روی پیشانی دخترکش کاشت و کنارش روی زمین دراز کشید.
_ چقدر بابا بودن سخته بچه…
و از ذهنش گذشت:
_ مولین بودن سخت تر…
#پارت_۷۸۳
یک جا بند نمیشد. نگاه بی قرارش مدام روی ساعت سر میخورد و هر چه عقربه های ساعت به ساعت ملاقات نزدیک تر میشدند، دلش متلاطم تر میشد.
ناچارا تصمیم گرفته بود که در خونه بماند ولی قلبش از همین حالا بنای ناسازگاری گذاشته بود.
آنقدر طول و عرض منزل را قدم زد که سرگیجه گراهی شد و سر و آوای بچه او را از احوالاتش جدا کرد.
_ جونم بابایی؟ اومدم.
نزدیک گهواره اش شده و بلافاصله بینی اش از بوی بد جمع شد. با خنده دیده چپ کرد و کف دست به کمر ایستاد.
_ من همین الان پوشک شما رو عوض نکردم وروجک؟
اعتراضش کار به جایی نمیبرد. فعلا او شده بود برده ی بی جیره و مواجب این فسقلی!
قبل از اینکه به گریه بیفتد، او را بغل کرده و برای شستنش اقدام کرد.
بچه را روی پد مخصوص خوابانده بود و طبق توصیه ی حاج خانم داشت مراحل پوشک کردنش را یک به یک اجرا میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن