شوکه بود و ذهنش داشت منفجر میشد.
این دختر در آن وضعیت وحشتناک سرابش بود؟
بیشتر شامگاهیه شخصیت جن زده ی فیلمهای ژانر وحشت بود.
کف دست و پاهایش طوری در هم پیچ خورده بودند که بدن حامی حتی با مشاهده کردنش هم به درد افتاد.
سرش کج شده و انگار روی گردنش وصل نبود و با چشمانی که فقط سفیدی اش را میمتوجه شد، به نقطه ای خیره بود.
_ این… این…
زبان بینوایش هم از متوجه شدن سراب بند آمده بود.
انتهای تمام رنج هایش به این نقطه رسید؟
مگر سرابش قوی تر از این حرف ها نبود؟
مگر قرار نبود هر مشکلی را تاب بیاورد؟
پس چرا، چرا شکسته بود؟
درد عمیقی را روی قلبش حس کرد و تمایل داشت جلوتر برود اما پاهایش به زمین چسبیده بودند.
_ کجا میخوای بری؟ با چه رویی؟
از خودش جویا شد و قلبش تیر کشید.
چه بر سر محبتشان آمد که غرورش را به سراب ترجیح داد؟
#پارت_۷۶۳
غرورش را حفظ کرد، مردانگی اش را، پدر بودنش را اما به چه قیمت؟
به قیمت نابودی سراب؟
سراب را از قلب تمام خطرات بیرون کشید تا خودش او را به این روز بیندازد؟
این تصویر را میدید و هنوز زنده بود؟
اسم خودش را هم گذاشته بود مرد؟
اگر میرفت و تن در هم پیچیده ی سراب را به آغوش میکشید، همه چیز مثل سابق میشد؟
قدمی جلو حرکت کرد و سراب انگار مجسمه ای دکوری در اتاق بود که هیچ حرکتی نمیکرد.
قدم دیگری هم پیش راهی شد و دل عاشقش طاقت نیاورد دخترکش را در این حال ببیند.
نگاهه ی اشکش جوشید و نالان توی سر خودش کوبید.
_ چیکار کردم باهات؟
موهایش را کشید و اینبار محکم تر ضربه زد.
با خودش در جدال بود و صدایی در سرش فریاد کشید:
_ تو که هزار بار چشم بستی رو کاراش، تو که هزار بار کنارش موندی… چرا نتونستی یه بار دیگه بمونی؟
#پارت_۷۶۴
کاش میدانست…
کاش برای بار هزار و یکم کور میشد و فقط سرابش را میدید.
«آقا حامی…»
آوای سراب و زبان درازی هایش در گوشش پیچید.
صوتی خنده هایشان، حرص خوردن های شیرین سراب و لیمو خانمی که وقتی میاظهار کرد، نگاه سراب ستاره باران میشد.
کف دستی که قول داده بود رها نکند را رها کرده و باید کجا را دنبال سراب میگشت؟
«ممکنه تا اون موقع برای نجات سراب بهشدت دیر شده باشه…»
تنش لرزید و سست شد.
اگر حرف دکتر درست از آب درمی وارد شد چه؟
حامی گمان میکرد سراب را برای همیشگی دارد و حالا که این جسم بی جان و بی روح را مشاهده کرده بود، ترس از کف دست دادن سراب به تنش تاخته و داشت دیوانه میشد.
_ تنهام که نمیذاری لیمو خانم، ها؟
برمیگردی پیشم، خودم برت میگردوندم…
باید برگردی، آقا حامیت میمیره بدون تو…
#پارت_۷۶۵
در و دیوار اتاق همجاده با هق هق مردانه اش گریسسریع و دیگر تحمل ماندن نداشت.
فرار کرد…
از خودش و دیوانه ای که با کف دستانش ساخته بود فرار کرد و کاش زمان به عقب برمیگشت.
«چند ماه بعد»
_ شاید قلبش درد میکنه، دمرش کن یکم شکمشو بمال.
نگاه خسته اش را به رسا دوخت و سر بالا انداخت.
_ اصلا فایده نداره، هر کار میکنم بدتر میشه.
حین جاده رفتن، کف دستش را روی کمر کوچکش بالا و پایین کرده و زیر گوشش پچ زد:
_ درد داری قربونت برم؟ چیکار کنم بهتر شی آخه دردت به سرم؟
رسا با عجله شیر را پشت کف دستش ریخت و از مطلوب بودن دمایش که مطمئن شد، سمتشان راهی شد.
_ بده من شیرشو بدم، شایدم گرسنست.
کودکش را با احتیاط میان آغوش رسا گذاشت و کلافه و مضطرب بالای سرش از حرکت ایستاد.
_ من که میگم این دکتره حالیش نبود، دکتر دیگه ای نمیشناسی ببریمش پیشش؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن