رمان آس کور پارت ۲۱۹

دست میان موهایش برده و چند قدمی از حامی فاصله گرفت. بینی اش را بالا کشیده و لحنش شماتت گر شد.

_ روزایی که بهمون نیاز داشت نبودیم، هیچ کدوممون…

بچم از بی کسی به این حال و روز افتاد.

_ بچت خودش نخواست کنارش باشیم، هر چقدر که ما بهش چسبیدیم اون بیشتر ازمون دور شد.

حق نداری من یکی رو مقصر هیچی بدونی بابا…

حامی داشت ذره ذره حرف های پدرش را هضم میکرد و تازه به آن قسمتش رسید که از مرگ کودکش گفته بود.

تکه تکه و ناباور ریز خندید و چندین و چند بار حرف های پدرش را مرور کرد.

واقعا این حرف را زده بود، توهم نمیزد.

گوشه ی لبش را به دندان گراهی شد و شقیقه های نبض گرفته اش را مالید.

_ گفتی سقط؟ آره؟ میخواین بچمو بکشین؟

حاج آقا شرمنده سر به زیر انداخت که حامی دندان قروچه کنان نزدیکش شد و محکم توی صورتش غرید:

_ بچه ی تو بچست، بچه ی من باد هواست حاجی؟

من بچمو به خاطر بچه ی تو به کشتن نمیدم، بابا…

#پارت_۷۵۲

به یک ساعت هم نرسید که حاج آقا دوباره پا در مطب دکتر گذاشت ولی اینبار همجاده حامی.

کلنجار راهی شدن با حامی ای که به هیچ صراطی مستقیم نبود، خسته اش کرده بود.

گمان میکرد حرف های دکتر حامی را قانع کند ولی حامی سر آن موجود کوچک با احدی شوخی نداشت.

تمام مدتی که دکتر در حال توصیف حال سراب بود، نگاه خصمانه اش را لحظه ای از روی او برنمیداشت.

_ بچه ی خودتم بود حکم مرگشو میدادی؟!

مرد که انتظار چنین راهی شداری را از حامی داشت با آهستهش سری تکان داد.

_ اگر بچم برام مهم بود، بله.

باور بکنین یا نه، این تصمیم به نفع اون بچست.

به نظرت خود اون بچه ترجیح میده با هزاران مشکل جسمی و روحی به جهان بیاد؟

چراکه قطعا درمان رو که شروع بکنیم آسیب میبینه.

حامی که خنده اش پر از حرص و خشم بود کف دست به سینه ابرو بالا انداخت.

_ راه حلش به‌شدت ساکف دست، بچم که دنیا اومد درمانتونو شروع کنین.