مگر میشد کسی حرف از تنفر بزند و در عین حال از تک تک کلماتش محبت چکه کند؟
بغض سراب از نوشیدن تمام احساسی که در ابراز تنفر حامی جریان داشت، بزرگ و بزرگ تر شد.
اما قبل از اینکه فرصتی برای جولان دادن به بغضش پیدا کند، حامی از آن آغوش سرد ولی قلبنشین جدایش کرد.
او را روی مبل نشاند و خودش هم مقابلش زانو زد. مچش را با حرص چنگ زده و دستش را جلو کشید.
_ وول نخور ببینم چه گندی زدی.
سراب لبهای لرزان از بغضش را داخل دهانش کشید اما چشمه ی جوشان اشکش را چه میکرد؟
حتی اگر پلک هایش را به هم میدوخت باز هم از پس غلیان آن دیدهه بر نمی رسید.
هممدت با جاری شدن جوی کوچک اشک روی گونه اش، لبهایش را از اسارت رها کرد.
_ از وقتی که… عاشقت شدم… یه بارم خطا نکردم… آخ کف دستم…
نگاهش روی حفره ی متوسط وسط کف دستش ثابت ماند. حامی با همان باند خونی داشت خون های اطرافش را میگراهی شد.
_ میسوزه…
مظلوم و درمانده به چهره ی پر اخم حامی نگاهی انداخت که با جواب تند و تیز حامی ناخودآگاه به خنده افتاد.
_ چیکار کنم؟ فوت کنم از سوزش بیفته؟!
حامی که در جواب توپ و تشرها و اخم و تخم هایش انتظار خنده نداشت، پوکر فیس نگاهش کرده و بعد با غیظ کف دستش را رها کرد.
_ زهرمار، جوک گفتم برات؟!
بعد از چند ثانیه نگاه چپکی و چشم غره ای پر و پیمان، به دنبال داروهای سراب از جا کشیده شد.
_ کیسه ی داروهات کو؟ برنداشتی؟
سراب با همان خنده ای که یک ثانیه هم قطع نشده و حتی رفته راهی شده شدیدتر میشد پچ زد:
_ فکر کنم… تو ماشین موند.
حامی حین حرکت کردن با لحنی تهمشاهده کردآمیز غرید:
_ نخند توله سگ میام یه بلایی سرت میارما!
و آهسته تر و زیر لب ادامه داد:
_ خاک بر سر من که قلبم واسه خندش میره…
#پارت_۵۸۹
تمام مدتی که حامی با دقت و اخم هایی در هم که پیشانی اش را چین انداخته بود، مشغول تمیز کردن زخم و پانسمانش بود، سراب تبسم به لب و در حالی که هنوز چشمان جذابیش پر آب بود، نگاهش میکرد.
کارش که تمام شد، بدون چشم دوختن به صورت سراب قد بلند شد و سمت اتاقشان راهی شد.
نه که از او بیزار باشد ها، نه…
نمیتوانست در دیدهانی که قلبش را لرزانده بودند زل زده و باز هم ادای آدم های بیخیال را در بیاورد.
آن نگاه ها قابلیت این را داشتند که هر بار، مجدداً از نو عاشقش کنند.
سراب حرکت کردنش را با غصه تماشا کرده و از او که ناامید شد، سر به پشتی مبل تکیه داده و کف دست روی شکمش گذاشت.
_ به نظرت بازم همه چی مثل قبل میشه؟
منتظر جوابی از جانب جنین چند ماهه اش نماند و با تکان سر، خودش زیر لب سوالش را جواب داد.
_ مثل قبل نمیشه ولی میتونم از اول همه چی رو بسازم…
تبسم محو و تلخی زد و پلک هایش را روی هم انداخت.
_ توام هستی، کمکم میکنی… ما میتونیم بچه، میتونیم…
تبسمش حرکت کرده رفته از روی لبش پاک شد چرا که حامی برگشته و با حرف هایش قصد جان او را کرده بود.
_ دیگه اصلا نمیدونم میشه به این چیزی که الان توشیم بیان کرد زندگی یا نه…
شاید از اولشم هیچ زیستن ای در کار نبوده و من به یه سراب قلب بسته بودم…
دیگه نمیتونم اینجوری ادامه بدم، نمیتونم دیده ببندم رو چیزایی که مستقیم غیرتمو، قلبمو نشونه میرن…
برام مهم نیست قراره چیکار کنی.
تا هر وقت خواستی میتونی اینجا بمونی، اگه تمایل داشتی برگردی پیشش…
کمی مکث کرد و سنگینی حرفی که میزد، خودش را بیشتر آزار میداد که صوتیش گحرکت کرده بود.
_ به خودم بگو، میبرمت…
نمیدونم… هر کاری قلبت میل داشت بکن.
فقط دور و بر من نباش…
#پارت_۵۹۰
از در و دیوار خونه غم بود که روی سر هر دویشان میبارید.
در نزدیک ترین حالت ممکن به هم بودند و ولی از همواره دورتر…
فاصله ای به بزرگی دلدادگیی که به هم داشتند بینشان افتاده بود.
سراب در همان حالت سر چرخانده و چند لحظه که در نگاه خشک و جدی ولی عاشق حامی زل زد، زبانش به کار افتاد.
_ مردی که تو اون عکساست… پدرمه!
لحظات اول فقط بهت بود که بر چهره ی حامی سایه انداخت.
کمی بعد دیدهانش خندید و لبهایش کش رسید.
کمی بعد تر ولی تمام وجودش از خشم آتش گحرکت کرد و زبانه هایش همان رنگ سرخی بود که از زیر پوستش بیرون جهیده و تمام تنش را سوزاند.
در کمتر از یک دقیقه، تمام احساسات دنیا را با هم تجربه کرد و در آخر ناامیدانه و پر افسوس آهی کشید.
داشت خودش را به در و دیوار میکوبید تا سراب برای برگرداندنش قدمی بردارد.
داشت جان میداد تا اینبار سراب برای او از همه چیزش بگذرد و حالا چه چیزی نصیبش میشد؟
دروغ… دروغ… دروغ پشت دروغ…
روی دیوار پشت سرش سر خورده و روی زمین که قرار گرفت، سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد.
از نظرش سراب قرار نبود برای او قدم از قدم بردارد، تلاش های او هم فقط همه چیز را بدتر میکرد.
نفسش را با آوا بیرون داده و ملتمس پچ زد:
_ کاش دروغ بیان کردنو تموم کنی…
سراب بغ کرده پاهایش را داخل شکمش جمع کرده و خیسی گونه اش آزارش میداد که صورتش را به زانویش کشید.
_ دروغ نمیگم… بسیار اذیت میشم وقتی میبینم دیگه بهم باور نداری…
چه باور کنی، چه نکنی… مردی که توی اون عکساست، پدرمه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن